Veritaz. Dziedzictwo krwi

Wychowaliśmy się na baśniach o “Rybaku i złotej rybce” czy historii o niezwykłym Dżinie z lampy spełaniającym życzenia. Myśleliście jakie życzenia padłyby z Waszej strony jakbyście trafili na taką okazję?

“-Jak można się spodziewać, zupełnie jak w życiu, ci, którzy narzekają na sprawiedliwość, są tymi, którzy przegrywają. I powiem wam dokładnie to, co mówię każdemu, kto przychodzi do mnie z płaczem : życie jest całkowicie sprawiedliwe dla tych, którzy na to zasługują.”

W tej książce rolę złotej rybki spełnia, że tak powiem - władca lasu - Huldrekall. Magiczne stworzenie, na które trafił wieki temu drwal - Holtzfall. Jego życzenia były nad wyraz skromne ale otrzymał za ich pośrednictwem tak wiele, że nadal jest co dziedziczyć i… o co walczyć.

Honora była dziedziczką, była pewna, że to ona przejmie władzę nad Walstad i majątkiem, mieszkańcami, lasem, magiczną mocą.

Jednak los bywa okrutny i gdy jej matka ginie wie, że będzie musiała walczyć z innymi potencjalnymi dziedzicami w próbach Veritaz. Musi wygrać, jest do tego stworzona. Ale okazuje się, że rywali będzie więcej niż zakładała.

Z pozoru to książka o rodzinnym dziedzictwie i intrygach owej rodziny, która przez wieki nie zacieśnia więzi. Wręcz przeciwnie. Wątków tu jest zatrzęsienie i akcja mknie w niesamowitym tempie. Rodzina Holtzfallów jest zdolna do intryg i manipulacji, udowadnia to na każdym kroku. Tajemnic też mają pod dostatkiem, a ich bezwzględność nie raz wybitnie szokuje. Ród przez wieki zebrał imponujący majątek, ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Bogatym zawsze mało i …dzielić się nie lubią, wręcz przeciwnie. Wiem, wiem, nie ma co mierzyć wszystkich jedną miarą ale tu konflikt społeczny też odgrywa istotną rolę. Na tyle istotną, że mimo lekceważącego podejścia władców Walstad, ich pozycja jest zagrożona.

A podczas poszukiwań mordercy matki Nory, podczas oswajania się z życiem wśród rodziny, z dala od murów mrocznego zakonu, w którym wychowała się Lotta - jedna z dziedziczek, o której istnieniu wiedzieli nieliczni, podczas rozwijającego się buntu tajemniczych Grimów i rozwijania się ciekawych relacji Nory i pewnego dziennikarza oraz Lotty i… uroczego rycerza, trwają próby. Kto zdobędzie pierścienie i wejdzie do lasu w poszukiwaniu magicznej siekiery ?

Książka zaskakuje, trzyma w napięciu i czuć strach, niepewność oraz wątpliwości naszych bohaterek. Fajnym dodatkiem jest tu pojawienie się bohaterki ze znanej serii tej autorki “Buntowniczki z pustyni”. Nie jest to może kontynuacja ale jednak losy jednej z tamtejszych bohaterek tu toczą się dalej. Zgadniecie której?

Ciekawiło mnie czy ta seria porwie mnie od pierwszego tomu jak wspomniana buntowniczka. I jest w niej potencjał ogromny ale te historie mają zupełnie inny klimat i musiałam z początku się w niego czuć, z nim oswoić, poznać bohaterów. Udało mi się w końcu zaangażować w ich przeżycia i teraz jestem jak ten skazaniec czekający na ciąg dalszy. Ciekawe ile to potrwa…

Pozostaje nadzieja i niepewność - co będzie dalej ? Zobaczymy.

Ja z pewnością kontynuacji sobie nie opuszczę. I ten wstęp do magicznej i porywającej historii Holtzfallów, serdecznie Wam polecam. Dziękuję za egzemplarz do recenzji.

Pamiętam mój zachwyt nad Buntowniczką z pustyni Alwyn Hamilton, w której zakochałam się bez reszty, wzdychając raz po raz nad klimatem orientu i pełnej akcji fabułą. A ponieważ zaglądałam do tej trylogii raz po raz, toteż Veritaz leżał w kręgu moich zainteresowań. Postanowiłam więc zająć się lekturą tegoż, dzięki czemu słów tych kilka na jej temat piszę.

Ród Holtzfall od pokoleń stoi na szczycie, kontrolując pieniądze, ludzi i magię. Jednak ta pozorna stabilność rozsypuje się w chwili brutalnego morderstwa Dziedziczki, bowiem na scenę wkraczają młode bohaterki, czyli Nora i Lotte. Dziewczyny nie tylko muszą zmierzyć się z własnymi traumami, ale również udowodnić, że są warte tego, by przejąć stery rodu. Natomiast tytułowa próba (Veritaz), to serce całej historii, bijące w świadomości ludzi mocno i głośno. To nie tylko sprawdzian lojalności i potęgi magicznej, lecz także bezwzględnej determinacji.

Hamilton świetnie wymyśliła sobie to całe uniwersum, w którym magia nie jest tylko dodatkiem, lecz narzędziem w walce o władzę i przetrwanie. To opowieść o rodzinnych sekretach, zdradzie, politycznych machinacjach i trudnych wyborach. Wydawać by się mogło, że w większości tego typu powieści możemy odnaleźć tego rodzaju odnośniki, jednak nadal i niezmiennie mnie to zachwyca.

Nie sposób nie wspomnieć o dualnej narracji, dwóch równoległych ścieżkach głównych postaci. Obie bohaterki są sobie przeciwstawne: jedna to dziedziczka, która straciła matkę i musi mierzyć się z ciężarem oczekiwań, politycznych intryg i wrogością otoczenia, druga natomiast to outsiderka, wrzucona nagle w brutalny świat, którego zasad nie zna, ale musi w nim przetrwać.

Ten kontrast sprawia, że nieustannie balansowałam pomiędzy dwoma perspektywami, ponieważ narracja przypominała tu grę luster, tak jakbym wydarzenia obserwowała z różnych stron, a napięcie rosło i rosło, bo obie dziewczyny zmierzają ku tej samej, nieuchronnej próbie.

Obok głównej rywalizacji autorka wplotła też intrygę kryminalną. Okazuje się bowiem, że Nora prowadzi własne śledztwo w sprawie morderstwa matki. To dodatkowa warstwa narracyjna, która sprawia, że książkę czyta się nie tylko jak fantasy, ale i jak thriller polityczno-detektywistyczny. Szybkie, dynamiczne sceny rywalizacji przeplata cichymi momentami refleksji, emocjonalnymi rozmowami i subtelnymi wątkami uczuciowymi. Ten balans sprawia, że książka nie przytłacza akcją, a jednocześnie nigdy nie nuży.

To nie tylko dobra powieść fantasy, która opiera się wyłącznie na kreacji świata czy widowiskowych pojedynkach. Veritaz. Dziedzictwo krwi, zachwyca konstrukcją złożoną z puzzli, które układają się w coraz większy obraz.

To literacko dopracowana, klimatyczna opowieść z silnymi kobiecymi bohaterkami, osadzona w brutalnym, ale fascynującym świecie. Autorka stworzyła coś więcej niż tylko kolejną powieść fantasy. To mądra, emocjonująca historia o przetrwaniu i tożsamości, która bierze swój początek w samym sercu człowieka.

"- Bo nic na świecie nie jest sprawiedliwe. Niektórzy z nas mają szampana i zamordowane matki. Inni dostają klasztor i żywe matki, które pojawiają się akurat w dogodnym momencie. Lepiej jest nauczyć się żyć z tym, co życie ci daje, niż narzekać, jakby to mogło uczynić jakąś różnicę."

************

Magia dla najbogatszych i uprzywilejowanych?

To nie może się dobrze skończyć, tym bardziej, że dziedziczka dzierżącego władzę rodu została zamordowana, a planujący rebelię, nieobliczalni Grimowie, są coraz bliżej.

Wszystko się tutaj zgadza.

Ciekawa i zgrabnie poprowadzona fabuła, która sprawia, że praktycznie nie wiadomo kiedy znika prawie 500 stron. Rodzina Holtzfallów, ich pokręcone relacje, tajemnice, zbrodnie oraz brutalne próby mające na celu wyłonić nowego dziedzica rodu. Dobrze wykreowani bohaterowie, zarówno ci pierwszo- jak i drugoplanowi, charakterni i nieprzesłodzeni. Podobnie z resztą jak wątki romantyczne, które zagęszczają akcję, ale nie stanowią jej centrum.

Jednak tym, co wyróżnia tę historię od innych, to jej pełen dekadencji klimat, w którym magia jest w rękach rozpieszczonych celebrytów.

Można oczywiście marudzić, że niektóre zwroty akcji dało się przewidzieć, ale po co, skoro zabawa jest znakomita.

4.7

" Trzymaj się z dala od lasu, maleństwo.

Znajdziesz tam niebezpieczeństwa, z którymi jeszcze nie wiesz, jak się zmierzyć"

Holtzfall. Nazwisko, które każdy kojarzy. Nazwisko, które niektórzy kochają, a inni nienawidzą. Ród, który włada wszystkim – ludźmi, pieniędzmi i magią. Ale to wszystko zaczyna się rozpadać, kiedy ginie Dziedziczka i rozpoczyna się walka o władzę. 

Las jest początkiem. Nie każdy może do niego wejść. Ale wszystko zaczyna się od lasu.

To czas na Veritaz. Próby, które mają wyłonić nową Dziedziczkę. Dziedziczkę, która będzie godna nowego tytułu. Która zdobędzie topór. Kto nią zostanie? Cztery kuzynki stają do rywalizacji, gdy nieoczekiwanie obecność kogoś wszystko komplikuje. Okazuje się bowiem, że jest jeszcze jedna dziedziczka, o której nikt nie wiedział...

"To z dzieci, które powróci z toporem, będzie najbardziej godne, by dzierżyć go dalej"

Nora i Lotte. Można powiedzieć, że łączy je tylko i wyłącznie nazwisko. Nora od dzieciństwa wychowana w luksusie i w przekonaniu, że to ona będzie następną Dziedziczką. Nieufna, odważna i pewna siebie. Nie wiem, czy bardziej polubiłam ją czy Lotte. Ona to z kolei całkowite przeciwieństwo. Wychowywana w środowisku, gdzie nie obca była jej bieda czy złe traktowanie. Wychowana w przeświadczeniu, że jej dar to przekleństwo, który zasługuje na potępienie. A jednego dnia jej całe życie się zmienia. Z biedy w bogactwo i pozostawiona praktycznie sama sobie. A do tego ma jeszcze brać udział w rywalizacji?. Bardzo podobała mi się ich relacja, bo mimo że początkowo niewiele mają wspólnego, to z czasem decydują się nawiązać pewną współpracę. Zaczynają się zbliżać, a Nora znajduje kogoś, komu może zaufać. Lotte z kolei pod jej wpływem zaczyna się zmieniać i również staje się bardziej odważna. Stają się dla siebie siostrami. Tylko czy rywalizacja o władzę tego nie przekreśli? 

Książka wciąga od pierwszych chwil. Akcja nie gna od samego początku, bo wszystko rozwija się w raczej powolnym tempie. Czytelnik krok po kroku poznaję historię całej rodziny i było to naprawdę bardzo ciekawe. Z jednej strony jest teraźniejszość, a z drugiej strony przeszłość, gdzie są przedstawiane początki całego rodu Holtzfall i tego jak zaczął zdobywać coraz większą władzę i się rozrastać. Jak  z biednych stali się tym kim są obecnie. Naprawdę bardzo ciekawy pomysł i pokazujący dlaczego teraźniejszość jest taka a nie inna. Książka nie tylko skupia się na samej rywalizacji, bo jest wiele wątków pobocznych, które również występują w historii i bardzo wzbudzają ciekawość. Nora pragnie się dowiedzieć kto tak naprawdę stoi za śmiercią jej matki, bo wszystko wydaje się dosyć podejrzane. Lotte chciałaby poznać kto jest jej ojcem, choć ta kwestia nie odgrywa dużej roli w całej historii, ale prowadzi do bardzo ciekawych tajemnic. Jakby tego było mało, to pojawia się pewne zagrożenia. Społeczeństwo zaczyna się buntować a tajemnicze ugrupowanie zaczyna zdobywać coraz większą popularność. Pojawia się coraz większa niechęć do całego rodu i faktycznie nie ma co się dziwić. Niesprawiedliwość, bieda. Władza i magia tylko dla tych najbogatszych, a biedni pozostają z niczym. Tylko jak się okazuje, nie bez przyczyny to właśnie ród sprawował całą władzę, a początek ich historii bardzo dobrze to pokazuje. Wątek rycerzy rodu też bardzo dobrze został przedstawiony. Związani przysięgą muszę robić to co im się każe, nawet jeśli tego nie chcą...

"Na moją przysięgę. Na moją przysięgę na moją przysięgę"

Jest tajemniczo i nie brakuje intryg, a im bliżej końca tym znacznie więcej się dzieje. Emocje i napięcie gwarantowane. Nic nie wydaje się oczywiste, nie brakuje zaskoczeń. Tajemnice zaczynają wychodzić na jaw. Zdrada z nieoczekiwanej strony. Okazuje się, że niektórzy dla zwycięstwa zrobią bardzo wiele, bardzo wiele. W rywalizacji nie ma znaczenia sprawiedliwość czy jak się okazuje więzy krwi. A sama rodzina ma bardzo dużo tajemnic. Nie brakuje magii i tajemniczych istot, które niekoniecznie są dobre. I jest. Dochodzi do kulminacyjnego momentu. Momentu, to wszystko zmienia, ale czy na lepsze? 

W książce oczywiście nie zabrakło wątku romantycznego. Jest on delikatny, subtelny i nie dominuje w całej historii. Można nawet powiedzieć, że go tu prawie nie ma, więc jak ktoś nie lubi takich wątków to książka z pewnością się spodoba. 

"Veritaz. Dziedzictwo krwi" to bardzo dobra książka. Jestem naprawdę bardzo pozytywnie zaskoczona, bo nie spodziewałam się, że tak bardzo mi się spodoba. Autorka ma przyjemny, lekki styl pisania, że książkę bardzo szybko się czyta. Z pewnością jest to oryginalny pomysł na historię i jestem naprawdę bardzo ciekawa kontynuacji. Tak bardzo, że aż sprawdzałam czy za granicą kolejne tomy może już wyszły, ale niestety jeszcze nie. Pozostaje niestety czekać. Bardzo polecam, miłego! 

Veritaz. Dziedzictwo krwi - Alwyn Hamilton

[ współpraca reklamowa @weneedya ]

7/10

* 1 tom trylogii

* young adult

* rodzinne sekrety

* baśnie

* zakazane uczucie

* mutli pov

* narracja trzecioosobowa

Mój opis fabuły:

Holtztfallowie od 1000 lat rządzą Walstadem, miastem otoczonym przez las skrywający magię oraz niebezpieczne stworzenia. Przekazywane z pokolenia na pokolenie dziedzictwo ich przodka – topór oraz magiczna siła i przywileje, jakie się z nim wiążą pozwala rodowi chronić ludność przed tym, co czai się w mrokach lasu, a jednocześnie pławić w luksusach.

Dziedzic może być tylko jeden.

Dlatego, kiedy Dziedziczka umiera młode pokolenie Holtzfallów musi stanąć w szranki by poddać się próbom Veritaz, które mają wyłonić najcnotliwszego i najgodniejszego z nich.

Nora od zawsze była przygotowana do przejęcia Dziedzictwa po matce, jednak jej przedwczesna śmierć sprawiła, że musi konkurować o władzę z innymi – a przy tym odkryć prawdziwą tożsamość sprawcy. Myśli, że wygraną ma w garści jednak niespodziewanie okazuje się, że ma jeszcze jedną kuzynkę – Lotte, wychowywaną w klasztorze i biedzie. Każda ma własne powody by wygrać.

Kto okaże się godny Dziedzictwa?

„Trzymaj się z dala od lasu maleństwo.

Znajdziesz tam niebezpieczeństwa, z którymi jeszcze nie wiesz jak się zmierzyć.”

Recenzja:

Osobiście bardzo lubię książki, w których mity i legendy są żywe, a fabuła mocno się na nich opiera – i tak właśnie jest w przypadku Veritaz. Autorka stworzyła solidny, fascynujący świat pełen magii, rozgrywek politycznych i problemów, z którymi borykają się zarówno ci biedni, jak i ci bogaci. Jest to naprawdę dobrze rozwinięta oryginalna, fantastyka młodzieżowa z niezwykłym klimatem glamour, balami i intrygami.

Całą historię przeżywamy z perspektywy czwórki bohaterów. Dwóch pretendentek do objęcia Dziedzictwa – Nory, która jest pewna siebie, wychowana w bogactwie, piekielnie inteligentna i nieco bezczelna oraz Lottę, która jako nieślubna córka była wychowywana w klasztorze, gdzie przeżyła piekło i poznała smak biedy i niesprawiedliwości. A także dwójki ich pomocników – Theo, który jest rycerzem, służy Holtzfallom i zbliża się do Lotte oraz Augusta, dziennikarza, który pomaga Norze rozwikłać zagadkę śm*erci jej matki. Każdy z nich był inny, każdy kierował się innymi pobudkami i miał swój własny, unikalny charakter, dzięki czemu byłam zaintrygowana perspektywą każdego z nich.

Akcja książki płynie szybko, obfituje w sekrety, magiczne pojedynki, zamieszki w mieście, którego mieszkańcy byli sfrustrowani biedą i kłującym w oczy bogactwem Holtzfallów. Jak wspominałam jest tu sporo polityki i intryg – co uważam za ogromny plus. Wątek romantyczny jest, jednak to prawdziwe slow burn i jest to delikatny akcent, a nie siła napędowa historii – nią są próby Veritaz i niepokoje w mieście.

Minusem dla mnie jest to, że rozdziały w książce są krótkie i często urywały się w punkcie kulminacyjnym by przedstawić perspektywę kolejnego bohatera, który był w zupełnie innym miejscu i sytuacji. Wybijało mnie to z rytmu i nieco frustrowało – autorka zrobiła to z pełną premedytacją i z pewnością chciała pobawić się czytelnikiem. Jestem pewna, że spodoba się to wielu osobom, jednak ja czułam się wyrwana z akcji i nie czytałam już z takim zainteresowaniem i uwagą kolejnego rozdziału, chcąc kontynuować urwany wcześniej wątek.

Zdecydowanie jest to książka, o której ciężko zapomnieć z uwagi na mnogość poruszanych w niej problemów oraz to jak dopracowany i bogaty jest świat, w którym dzieje się jej akcja. Polecam i na pewno sięgnę po kolejne tomy (oby zostały wydane jak najszybciej).