Urwisko. Komisarz Maria Herman. Tom 2

„Urwisko” to drugi tom serii o Marii Herman i Olgierdzie Borewiczu pióra znanego polskiego autora kryminałów Roberta Małeckiego. Mimo to można je czytać jako powieść osobną – przedstawia odrębną zagadkę kryminalną. I tak, jest to zdecydowanie powieść warta uwagi! Historia skupia się na rodzinnej, podwójnej tragedii – kilka lat temu roczne dziecko zmarło w wyniku przegrzania w zamkniętym samochodzie, a parę miesięcy później matka, która prawdopodobnie się do tego przyczyniła, zniknęła. Policjanci z bydgoskiego Archiwum X, Maria i Olgierd mają przyjrzeć się tej sprawie. Zagadka kryminalna zbudowana jest na klasycznej zasadzie gatunku – tu chodzi o odnajdywanie nowych dowodów, nowych zeznań i solidną dedukcję. Akcja toczy się spokojnym rytmem, w którym przeplata się życie zawodowe i prywatne postaci, obydwa równie zajmujące, obydwa równie skomplikowane. Zawodowo w końcu muszą rozgrzebać zależności i tajemnice rodzinne, co nigdy nie jest łatwym do wykonania zadaniem, prywatnie z kolei walczą z własnymi, przerażającymi demonami – obydwie postacie śledczych zmagają się z nałogami, które raczej na polskim rynku kryminalnym wcześniej się nie pojawiały. Ich walka z nałogiem jest na różnych poziomach – to znaczy Maria zwalcza swój nałóg, Olgierd z kolei poddaje się swojemu coraz mocniej. Skupienie na ich zachowaniu, analizie skąd ich aktualne problemy wynikają, jest dużo mocniejsze niż w tomie pierwszym, co również mocno sobie cenię. Do tego płynny, bardzo dopracowany styl i świetne dialogi. Powieść kryminalna na naprawdę wysokim poziomie!

"Deszcz zalewał ulice i chodniki. Z okna na piętrze, które wychodziło na drogę osiedlową, Herman bezradnie patrzyła na szalejący żywioł."

Maria Herman wraz z Olgierdem Borewiczem z Archiwum X zajęła się sprawą zaginięcia młodej kobiety na zlecenie jej ojca. Kobieta prawdopodobnie załamała się po śmierci dziecka, które zmarło zostawione w aucie przy upale ponad 30 stopni. Minęło już kilka lat, a kobieta się nie odnalazła. Mąż założył nową rodzinę, a ojciec rzucił się w wir pracy. Herman i Borewicz mają niełatwy orzech do zgryzienia. Do tego dochodzą demony przeszłości a także problemy prywatne. Czy uda się pokonać wszystkie przeciwności losu i znaleźć zaginioną kobietę?

Osobiście, temat dzieci jest dla mnie bardzo dotkliwy. I jak czytam o tym, to wyobrażam sobie swoje dziecko. Dlatego początek książki był dla mnie bardzo wstrząsający. Jednak, jak zwykle, Autor prowadzi nas, czytelników w zakątki historii w taki sposób, że nie możemy oderwać się od powieści. Chcemy odkryć, razem z komisarzami co się wydarzyło. Jakie sytuacje w życiu prowadzą nas do takich decyzji a nie innych.

Uwielbiam temat zaginień, często śledzę losy zaginionych ludzi. Jedne są pozytywne inne nie. Jednak zawsze przynoszą ukojenie dla bliskich.

Do samej książki zachęcam. Na plus warto dodać, że Autor stworzył wspaniała relacje między partnerami. Oboje się wspierają w swoich słabościach. Znają się i chcą żeby obojgu było jak najlepiej, chociaż widzą swoje wady, to je akceptują.

Dla mnie czytanie tej książki to była naprawdę wielką uczta. Wielkie wyróżnienie. Wspaniała fabuła, różnowymiarowi bohaterowie i zagadka, która nie jest taka prosta do rozwiązania!

Serdecznie polecam!

Lektura "Urwiska" zaczęła się od łez, moich łez, która polały się, gdy przeczytałam pierwsze zdania, a opisują sytuację, gdy matka pozostawia na pewną śmierć swoje roczne dziecko w rozgrzanym od upału samochodzie. Oczy szeroko otwierają mi się ze zgrozy, gdy słyszę, że robi to wszystko z miłości. Oczywiście po takim wstępie muszę dowiedzieć się: dlaczego?!

Pięć lat później policyjne Archiwum X na nowo rozpatruje sprawę zaginięcia Moniki Chudzińskiej, która pół roku wcześniej odpowiadała za śmierć swojego dziecka.

Sprawa kryminalna toczy się na równi z prywatnymi problemami dwójki głównych bohaterów, to ciąg dalszy tego, co wydarzyło się w "Wiatrołomach". Autor bardzo dobrze kreuje każdą z postaci, powoli dodając nowe szczegóły, niespiesznie rozwijając wątki. Zabieg ten pozwala czytelnikowi zagłębić się w myśli, odczucia i emocje bohaterów powieści. Komisarz Maria Herman, była kiedyś uzależniona od hazardu, a jej zawodowy partner Olgierd Borewicz po godzinach ochrania super tajny klub dla swingersów. Jak już wspominałam, ciekawość budzą nie tylko postacie pierwszego planu, lecz i te, które przyjedzie nam poznać przy okazji toczącego się właśnie dochodzenia.

Pozostaję pod dużym wrażeniem stylu, języka, kreacji postaci, pomysłu na fabułę, intrygi. Czytam i nie chcę kończyć, tak dobre to jest za każdym razem.

"Urwisko" to drugi tom nowego cyklu kryminalnego Roberta Małeckiego z policjantami Archiwum X Marią Herman i Olgierdem Borewiczem.

W niektórych sprawach „tylko trup mówi prawdę”. A jeśli go nie ma? Temat zaginionej przed laty kobiety, która mogła popełnić samobójstwo po traumatycznym przeżyciu, jakim jest śmierć dziecka trafia do bydgoskiego Archiwum X. Policjanci, Maria Herman i Olgierd Borewicz, których zdążyliśmy dobrze poznać w pierwszej części kryminalnego cyklu Roberta Małeckiego „Wiatrołomy” ponownie ruszają tropami skrytymi w przeszłości nie spodziewając się, że ktoś jest gotowy na wiele, by pozostały nieodkryte.

Ta część zatytułowana „Urwisko” jeszcze bardziej zapadła mi w pamięć i poruszyła emocje nie tylko dlatego, że dotyczy krzywdy dziecka i zaczyna się sceną uderzającą prosto w serce. Również życie osobiste bohaterów wystawiło moją wrażliwość na próbę wywołując sprzeczne odczucia. Traumy i demony z przeszłości mogą wiele tłumaczyć, ale jednak destrukcyjne czyny Olgierda biją nie tylko w niego, ale przede wszystkim w tych, na których podobno mu zależy. Stracił tym samym resztki sympatii i współczucia, jakie wobec niego odczuwałam.

Wspólna tajemnica, którą poznajemy w tomie pierwszym, wiąże Herman i Borewicza spędzając im sen z powiek, a czytelnika trzyma w napięciu i oczekiwaniu aż ta bomba wybuchnie. I właśnie to napięcie budowane na najmroczniejszych zakamarkach ludzkiej psychiki, wsparte nieśpieszną, ale wręcz gęstą od kłamstw, tajemnic i zepsucia atmosferą tak bardzo trzymało mnie przy lekturze, że błyskawicznie pochłonęłam te niemal pięćset stron.

Bo to niemal pięćset stron naprawdę dobrego, rasowego kryminału, w którym z przyjemnością odnajduję tak przeze mnie lubiany styl Autora. To, w czym odbiega od innych Jego powieści, to kumulacja scen seksu, uzasadnionych jednak fabularnie i nieprzekraczających granicy dobrego smaku. Z przyjemnością sięgnę po trzecią część cyklu, by przekonać się, jak zakończą się otwarte wątki i czy Autor potraktuje bohaterów bardziej bezwzględnie niż Grossa, który zdawał się dźwigać na ramionach zbyt wielki ciężar jak na jedną osobę.

Jeśli jeszcze nie znacie tego cyklu, to zachęcam do sięgnięcia, zanim wyjdzie trzecia część. To w moim odczuciu najbardziej dojrzałe i dopracowane powieści Autora.

Słońce, upały, piękna pogoda to wszystko kojarzy nam się z wspaniałymi chwilami, ale to właśnie ten ciepły czas może przynieść również wiele tragedii…

Maria Herman i Olgierd Borewicz działają w bydgoskim Archiwum X, rozwiązują zbrodnie sprzed lat, które zostały już zapomniane. Tym razem muszą się zmierzyć z makabryczną sprawą, bowiem w najgorętszy dzień czerwca, lata temu, w samochodzie pozostawiono małe dziecko, które ze względu na przegrzanie nie przeżyło… Matka dziecka nie może się pogodzić z tą tragedią, ale czy można jej się dziwić… próbuje walczyć z każdym dniem, próbuje wyjść na prostą i nagle znika bez śladu…

Po pierwszym moim spotkaniu z tą dwójką bohaterów, którzy sami mają mnóstwo problemów, ale mimo to rozwiązują również sprawy innych chcąc oddać im sprawiedliwość wiedziałam, że muszę zajrzeć do nich znowu. I tak jak przy pierwszym tomie, tak tutaj od samego początku przypatrywałam się ich działaniom z wielkim zainteresowaniem. To typowi, prawdziwi śledczy. Nie owijają w bawełnę, nie koloryzują swojej rzeczywistości, wiedzą, że ten świat skrywa w sobie wiele mroku, o czym może świadczyć chociażby ich nowa spawa pełna tajemnic, smutku, cierpienia i zawiłości, jak i ich życie prywatne, które również poznajemy. Zarówno Maria, jak i Olgierd nie dają za wygraną i pomimo wszelkiego zła, które spada również na nich, brną do przodu, czasem zatrzymując się niechętnie ze względu na przeszkody, jakie stawiają im odkrywane sekrety i dowody.

Autor znakomicie buduje napięcie. Miałam wrażenie, jakbym czytała rasowy, dobry kryminał, taki oldschoolowy. Zapytacie dlaczego takiego określenia użyłam? 🙂 Może ze względu na to, jakimi sprawami zajmują się bohaterowie, może dlatego, że czytając go sama wracała do swoich lat młodzieńczych, kiedy to z wielkim zapałem oglądałam serial Dowody zbrodni i jeszcze ta okładka - hipnotyzująca i w starym klimacie.

Warto również wspomnieć o finale! Po drodze już tak wiele się wydarzyło, ale końcówka mnie i tak zaskoczyła. Dobrze poprowadzone śledztwo, nietuzinkowi bohaterowie, mnóstwo niejasności, przesłuchania, „brud” życia codziennego to wszystko tu znajdziecie 🙂