Upadek. Dwa Bieguny. Tom 3

"- Pobłądziłem trochę po drodze...

- GPS gubił zasięg?

- Pod koniec już tak."

Szymon Rafalski jest totalnie rozchwiany emocjonalnie, co udziela się także czytelnikowi. Mężczyzna walczy z dopiero co minionymi wydarzeniami, które odcisnęły na nim piętno zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Jednocześnie odległa przeszłość coraz zachłanniej upomina się o swoje. Piętno syna gangstera pali niczym świeżo wypalona rana.

Następujące po sobie wydarzenia zaczynają przypominać swego rodzaju efekt kuli śnieżnej. Każda kolejna decyzja pociąga za sobą konsekwencje i niczym lawina zbiera krwawe żniwo. Nie ma odwrotu, czasu nie da się cofnąć. Można jedynie odpokutować swoje winy.

Ta historia to powolne studium upadku człowieka, w głowie którego ścierają się dwa bieguny, prawda i kłamstwo, dobro i zło. Głównego bohatera cechuje odwaga i jednocześnie łatwość w podejmowaniu pochopnych decyzji. Na końcu krętej drogi, którą ma do przebycia czekają dwie przyjaciółki, sumienie i konsekwencja. Czy Szymon będzie w stanie ulec ich namowom, otrząśnie się z marazmu i odpowie za swoje czyny?

Autorka w wymowny sposób ukazała również siłę prawdziwej przyjaźni.

Co by się nie działo masz we mnie wsparcie. Ufam Ci, pomogę, ale to ty kierujesz swoim życiem, nie zniszcz go...

Niezmiennie od pierwszego tomu jestem zachwycona, poruszona i szczerze polecam każdemu!

Wszystko, co dobre kiedyś się kończy. Nadszedł więc i (niestety) koniec cyklu „Dwa bieguny”. Trochę ponad dwa tygodnie temu premierę miała ostatni tom cyklu zatytułowany „Upadek”.

Szymon Rafalski, dziennikarz, który w poprzednim tomie „Ptaszek w klatce” prowadząc dziennikarskie śledztwo, zadarł z handlarzami narkotykami i żywym towarem. Teraz kiedy kurz po zamieszaniu opadł, Rafalski spada na dno. Sam zaczyna powoli zdawać sobie sprawę ze swojego położenia „dostrzegam w tym wszystkim jakąś ironię (…) Mój stary handlował prochami, bo chciał się wzbogacić, zapewnić rodzinie dobre życie. Przy tym niszczył życie tak wielu ludziom. Chyba nigdy nie przypuszczał, że ja też zacznę brać.” Gdyby problem narkotykowy był jedyny problemem Rafalskiego, życie byłoby proste. Przez ćpanie traci pracę, a jeszcze na dodatek Darek Głogowski „Smok”, były gliniarz, zabójca przyjaciela Szymona wraca do miasta, dysząc żądzą zemsty. Były dziennikarz ma szczęście, że u jego boku wciąż trwa przyjaciel z młodzieńczych lat aspirant Robert „Robson” Baczuk i jego partnerka Antonina Felińska. Kiedy po kolejnej wizycie w barze, w trakcie której Szymon kupuje narkotyki, Robson próbuje mu pomóc i zabrać do domu. Zanim udaje mu się odjechać sprzed baru ktoś uderza aspiranta w głowę. Po ocknięciu się orientuje się, że nie ma obok niego Szymona, nachodzi go przykra konstatacja „Cios w głowę wymierzył ktoś, kto zabrał Szymona siłą. Ktoś, kogo intencje były jednoznacznie złe.” Kto i dlaczego porwał Szymona? Czy Baczukowi i Tosi uda się mu pomóc, mimo iż ich szef nie kwapi się do pomocy? Czy uda się dorwać Smoka?

„Upadek” podobnie jak poprzednie tomy cyklu jest rasowym kryminałem. W tym tomie obaj bohaterowie, ale przede wszystkim Szymon muszą uporać się z własną przeszłością. Często przeszłość jest tym, co decyduje o naszym sukcesie, lub o naszym upadku. Muszę zgodzić się z autorką, że „zanim powstaniemy, doświadczamy upadku. Nim odnajdziemy swój własny głos, długo błądzimy pośród szumu cudzych słów.”

Podobnie jak w poprzednich tomach wątek obyczajowy jest mocny rozbudowany. Autorka niczego nie idealizuje. Każdy z bohaterów ma swoje demony, z którymi musi się uporać. Każdy robi to na swój sposób, nie zawsze zgodny z prawem i obyczajami. Nieidealni bohaterowie są idealni dla tej powieści. Tu nie ma miejsca na kryształowo czystych, tu jest tylko miejsce na wszystkie odcieni szarości.

Jeśli macie ochotę na dobry kryminał, którego akcja nie tylko was wciągnie, ale skłoni was do refleksji nad swoimi wyborami, to „Upadek” jest dla was. Mimo że jest to ostatni tom trylogii, to każdy z tomów można swobodnie czytać bez znajomości poprzednich. Przykro żegnać bohaterów cyklu, więc mam nadzieję, że rozmowa pomiędzy Szymonem a Procą może dać trochę nadziei: „Berg objął go mocnym uściskiem i zapytał:

- Nie żegnamy się chyba na zawsze, co?

-Nigdy nie wiadomo…”

Serdecznie polecam wszystkie tomy trylogii, czy to razem, czy osobno.

Z niecierpliwością czekałam na ostatni tom trylogii kryminalnej „Dwa bieguny” Katarzyny Żwirełło, choć z drugiej strony świadomość końca i sympatia do bohaterów budziła poczucie nostalgii. Jednak, gdy tylko „Upadek” trafił w moje ręce przyniósł całą gamą emocji od przygnębienia, współczucia i smutku, po migoczący na horyzoncie promyk nadziei, a satysfakcja z tak pięknie zakończonego cyklu nie pozostawiła już na nostalgię miejsca.

Jak tytuł wskazuje będziemy świadkami upadku człowieka, który tylko na pozór odnajduje się w swojej rzeczywistości, a tak naprawdę miota się nie wiedząc kim jest, dokąd i po co zmierza.

"Im człowiek mocniej pogrążony w rozpaczy, tym bardziej podoba się nocy."

A dziennikarz Szymon Rafalski, bo o nim mowa, zstępuje coraz głębiej w mrok pogrążając się w nałogu narkotykowym i zadając z ludźmi, których powinien unikać. Czy propozycja pracy w ośrodku wypoczynkowym „Pod wiśniami” należącym do dawnego przyjaciela jego ojca okaże się dla niego wybawieniem, czy pogrąży go na zawsze?

To opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości, próbie pogodzenia się z tym, na co nie mamy wpływu i bezcennej wartości prawdziwych przyjaciół, których można poznać tylko wtedy, gdy upadnie się na dno. Gdzie tu kryminał zapytacie? Oczywiście znajdziemy tu nawet niejeden wątek kryminalny misternie wpleciony w to, co zdaje się wysuwać na pierwszy plan, czyli psychologię postaci i relacje między nimi.

Nie obawiajcie się jednak, że skupienie na emocjach spowolniło akcję, bo te dwa bieguny, dwa światy, gangsterki i policji, gdy się ze sobą ścierają zwykle sypią iskrami, pozostawiając po sobie zgliszcza i ofiary. Autorka idealnie wyważyła każdy z elementów tej historii, w której trudno byłoby znaleźć jedno niepotrzebne słowo czy zdarzenie. A wiarygodność, z jaką ukazała bezsilność człowieka, który przegrywa walkę z uzależnieniem i swoimi demonami pozwala poczuć te emocje, ten upadek.

Nie pozostawia nas jednak na dnie, a wyciąga na powierzchnię siłą prawdziwej przyjaźni, bo choć w życiu nie zawsze wszystko kończy się szczęśliwie, w książce możemy życzyć bohaterom odmiany losu i czasem nasze życzenia zostają spełnione.

Przyszedł czas na finał, ale zanim bohaterowie i czytelnik zaznają spokoju przed nimi ostateczna rozgrywka pełna emocji.

Jak nisko może upaść człowiek? Ile złych decyzji podejmie, aby jego świat runął?

Szymon Rafalski staje się synonimem człowieka, który osiągnął dno. Pozornie mogłoby się wydawać, że po ostatnich ekscesach, opisanych w poprzednim tomie, próbuje ogarnąć swoje życie. Nic bardziej mylnego… Narkotyki stają się początkiem końca. Traci prace, znowu wpada w mafijne relacje. W pewnym momencie ma wrażenie, że słońce znowu ukazało się na niebie jego życia, że dostał coś od losu, ale to było tylko przewidzenie, bo nic nie ma za darmo.

Czytając kolejne rozdziały z jednej strony współczułam Szymonowi, z drugiej wkurzał mnie, przecież wiedział jak wygląda ten świat, przecież już jego ojciec „pokazywał mu” o co w tym wszystkim chodzi. Jak mógł być taki naiwny? Dlaczego wcześniej nie zaczął walki z samym sobą? Niestety brnął w ciemność… ale najważniejsze pytanie, jakie należy tu postawić to czy będzie umiał przyznać się do błędów, czy przyjmie na swoje barki brzemię każdego swojego czynu i czy wstanie o własnych siłach?

Taka sytuacja, życiowa porażka, może spotkać każdego z nas… a wtedy warto rozejrzeć się dookoła, bo może mimo całego zła, którego już nie da się cofnąć, cały czas jest ktoś życzliwy, kto nigdy się Ciebie nie wyprze i mimo przeszkód będzie za wszelką cenę starał Ci się pomóc. Czy Szymon miał to szczęście? To również historia o sile przyjaźni… najprawdziwszej, szczerej i czystej.

W książkach autorki znajdziecie wiele metafor i fraz, które skłaniają do przemyśleń. Niektórzy mogą stwierdzić, że przecież to tylko kryminał, to dużo więcej niż kryminał, swoją drogą znakomity, to historia, gdzie między słowami znajdziesz wiele życiowych prawd i sentencji, o których warto pamiętać i którymi warto się kierować: „… jedno wiedział na pewno. Że po każdej nocy wstaje dzień, że po każdym upadku możemy się podnieść, że zawsze jest ktoś, kto na nas liczy, kto na nas czeka”.

Tam, gdzie "dobro ściera się ze złem, niewiele jest tym, na co z początku wygląda..."

.

Kiedy najgorsze demony przygniatają do ziemi, frustracja ściska za gardło, a żal chwyta za serce- przychodzi REFLEKSJA. Bo oto życie upomniało się o wyrównanie rachunków i spłacenie wszystkich zaciągniętych długów. Bo oto wielokrotnie oszukiwana rzeczywistość poprosiła o PRAWDĘ. A "skorupka pod której powierzchnią ziało piekło kłamstwa" nagle zaczyna pękać, kruszyć się i rozpadać w dłoni. Gniew i chęć zemsty popychają w objęcia kolejnej wersji "sztucznego raju". "Heroina, kokaina, meta, amfa i krak"- śmiertelna wyliczanka, która sprawia, że "stromym zboczem zjeżdżasz prosto do piekła, prosto do trumny". A natłok myśli w głowie- rozbieganych "po różnych miejscach i czasach" powoduje, że masz ochotę krzyczeć: "Niech przestaną, niech przestaną wreszcie..."

.

Niezwykle emocjonalna to była kryminalna podróż. Na jednym biegunie prawda, na drugim kłamstwo. Na jednym dobro, na drugim zło. I w końcu- z jednej strony studium bolesnego upadku człowieka, z drugiej- obraz przyjaźni- trudnej, ale z tych "na śmierć i życie". Znani nam z poprzednich części bohaterowie wracają. Przed nami kolejna porcja ich dylematów, życiowych prób, błędów, cierpienia, igrania z losem, szukania ratunku i umykania śmierci. Są fragmenty, że chciałoby się nimi potrząsnąć, na siłę otworzyć im oczy. Są też takie, kiedy niewymuszona łza spływa torując sobie drogę dla wzruszenia. Bo chociaż część duszy już umarła- ścieżka do odkupienia i prawości dla każdego jest jeszcze możliwa...

.

Wciągająca fabuła, zaskakujące zwroty akcji, krótkie rozdziały, wyraziści bohaterowie, świat narkotyków, gangsterskich porachunków oraz różnorodnie pojmowanej prawdy i lojalności- oto finał serii "Dwa bieguny". Bardzo polecam.