Unwind. Podzieleni. Tom 1

🫁🫀 Swego czasu byłam ogromną fanką Shustermana — wszystko za sprawą jego popularnej serii Kosiarze, którą znają chyba wszyscy. Dlatego, kiedy dowiedziałam się, że Neal po raz kolejny wraca do swoistej dysputy nad prawem do życia i jakości takowego musiałam po prostu musiałam to przeczytać.

To dlatego z ogromną ciekawością złapałam za Unwind, jak i Unwholly nazwane przez polskiego wydawcę po prostu podzieleni.

🫁🫀 Po drugiej wojnie domowej zasada jest prosta. Każde dziecko chronione jest od chwili poczęcia aż do skończenia przez nie trzynastego roku życia. Oznacza to mniejwięcej, tyle że od trzynastych do osiemnastych urodzin rodzice względem dziecka mogą zależnie od swojej woli podjąć jeszcze jedną decyzję — skierować bądź nie do wstecznej aborcji poprzez rozszczepienie. Oficjalnie górnolotnie mówi się, że to nie uśmiercanie kogokolwiek. Wszak dziecko, które zostaje skierowane do takiej aborcji poniekąd żyje nadal.. Przecież nie ląduje w trumnie a zostaje w zamian rozdzielone na użyteczne narządy. Tym jednym prostym zabiegiem Shusterman tworzy główną podwalinę swojego nowego świata — i zmusi swoich bohaterów do walki z tym systemem na wiele sposobów.

🫁🫀 Connor to zbuntowany dzieciak według każdej definicji tego słowa. W domu nie najlepiej w szkole w sumie tylko gorzej. Tak przez długi czas chłopak warzy sobie piwo u swoich własnych rodziców, które pewnego dnia będzie musiał wypić. A będzie ono bardzo kwaśne. Risa z kolei to podopieczna sierocińca, która jest niezwykle zdolną pianistką. Tylko..czy jej talent na pewno stanowi jakiekolwiek dobro dla państwa? Dobro na tyle wartościowe, aby utrzymać ją przy życiu? W tym wszystkim jest też Lev on jako jedyny z tej trójki od dziecka pogodzony jest ze swoim losem - rodzice przeznaczą go na rozdzielenie. Tak musi być. W czym więc problem? Co zrobi ta trójka, jeżeli życie zmusi ich do bezwzględnej walki? Kto podejmie tą rękawicę? A kto biernie przyjmie to co zgotowali mu inni ?

🫁🫀 Tej trójce i ich nierównej walce o każdy następny dzień będziemy przyglądać się w obu tomach. A warto również wspomnieć o tym, że Neal Shusterman po raz kolejny udowodnił, że jest mistrzem dystopii. Troje tak różnych od siebie młodych ludzi próbując odnaleźć się w świecie rozczepień, wstecznej aborcji i klaszczących terrorystów wiele straci by zarazem zyskać coś kompletnie nowego. Tylko.. czy to dobrze? Tak jak Unwind czytało mi się z ogromną przyjemnością tak przy Unwholly nie mogłam oprzeć się wrażeniu że jest kontynuacją doklejnoną odrobinę na siłę. Przez całą lekturę drugiego tomu tym bardziej odczuwałam, że ta historia miała być jednotomówką. Niektóre wątki w drugim tomie wyskakują na czytelnika niespodziewanie i bez żadnej logicznej podbudowy. Zupełnie jakby musiały się tam znaleźć... bo przecież książka musi być napisana prawda? Mimo wszystko, jeżeli przymknąć na to oko przy obu tych tomach można się przepysznie bawić. O ile czytanie dystopii jest jeszcze zabawą? A może jedynie przestrzenią gdzie czytelnik może poszukać odpowiedzi na najbardziej podstawowe pytania.

Prawo do istnienia jest przyrodzone, niezbywalne, niepodważalne. Ale czy aby na pewno? Oto świat w którym lekarze niemalże całkowicie przestali leczyć, gdyż prawo dopuszcza możliwość wykorzystania zasobów ciała żyjącego dawcy w 99,44 %. Dobrowolne oświadczenie woli odeszło w niepamięć, a ktoś bezdusznie rości sobie pretensje do wartościowania cudzej egzystencji.

„Jeśli wszystkie twoje tkanki są żywe, ale znajdują się w innych osobach... to czy żyjesz, czy umarłeś?”.

Bliżej nieokreślone czasy. Stany Zjednoczone Ameryki po zmianach jakie zaszły po zakończeniu krwawej wojny domowej, która wybuchła na tle różnic obyczajowych pomiędzy dwoma skrajnymi obozami. Wypracowana jako kompromis „Ustawa o życiu” ma w założeniu chronić ludzką egzystencję od momentu poczęcia do ukończenia przez dziecko trzynastego roku życia. Później w ciągu pięciu lat można zadecydować o tzw. rozszczepieniu czyli wtórnej aborcji. Osobniki problematyczne w mniemaniu ich rodziców oraz te niechciane przez państwo mają być poddane podzieleniu na narządy, które następnie posłużą do przeszczepów by utrzymać w stanie równowagi zdrowie społeczeństwa. Swoista eliminacja niepożądanych kłopotów, gdyż formalnie nie jest to śmierć, ni okrutne zabójstwo. Przyświecająca temu procederowi idea zakłada, że rozczepiona osoba wciąż żyje w innych i w taki pokrętny sposób w dalszym ciągu może realizować swój… potencjał. Kolejnym odłamem jest inicjatywa bociana, dająca złudną nadzieję na kolejne alternatywne rozwiązanie, która jasno wskazuje na jakich zasadach można podrzucić obcym ludziom niekochane dziecko. Jeśli nikt nie przyłapie cię w chwili podrzucania, obdarowana w ten sposób rodzina ma obowiązek zająć się maluchem, czy tego chce, czy nie – desperackie cedowanie odpowiedzialności, które wcale nie musi gwarantować lepszej przyszłości.

„Widzisz, konflikt zawsze zaczyna się od jakiejś kwestii spornej – różnicy zdań, kłótni. Jednak zanim przerodzi się w wojnę, kwestia, której dotyczył spór nie jest już istotna, ponieważ rozchodzi się już tylko i wyłącznie o jedną rzecz: jak bardzo każda ze stron nienawidzi się wzajemnie”

Connor, najstarszy syn, swoim buntowniczym temperamentem ściągał na siebie niepotrzebne zainteresowanie, doprowadzając niekiedy do bójek. To wystarczyło by jego rodzice podpisali na niego nieodwracalny wyrok. Risa Ward, podopieczna StaSu czyli stanowego domu dziecka jakich wiele. Utalentowana dziewczyna podczas konkursu talentów popełniła kilka drobnych, praktycznie niezauważalnych błędów, jednak to wystarczyło by następnego dnia w gabinecie dyrektora placówki czekał na nią trybunał. Jednomyślnie uznano, że piętnastolatka osiągnęła maksymalny poziom życiowego potencjału, nic z niej więcej nie będzie, toteż z racji cięć budżetowych zostanie bez mrugnięcia okiem przeznaczona do transplantacji. Z kolei trzynastoletni Levi wywodzący się z religijnej i dobrze sytuowanej rodziny jest dziesiątym dzieckiem. Wśród jego rodzeństwa znajduje się pozostała piątka biologicznych dzieci, reszta została adoptowana lub podrzucona w ramach „bociana”. Biedak w zasadzie od dnia narodzin był przeznaczony na ofiarę jako liturgiczna dziesięcina. Co więcej, dorastał w przekonaniu o swojej wyjątkowości, która miała usprawiedliwić to, że jego życie jako jego samego wkrótce dobiegnie końca. Doprawdy cóż za zaszczyt! Losy tej trójki nastolatków splotą się wskutek chaotycznych okoliczności, odtąd będą musieli zawalczyć o przetrwanie w rzeczywistości, w której przestali się dla innych liczyć. Są gorsi. Wyklęci. Bezwartościowi jako autonomiczne jednostki. Zwą ich z nieskrywaną pogardą „rozszczepieńcami”.

„ - Jak można ustanowić prawo dotyczące czegoś, czego nikt nie wie ze stuprocentową pewnością?

- Cały czas się tak dzieje - wspomniał Hayden. - Takie właśnie jest prawo: to wypracowane domysły na temat dobra i zła”.

Jakaś część mnie lubi sięgać po dystopijne powieści niezależnie od tego czy będzie to klasyk spod pióra Huxleya, mrożąca krew w żyłach piekielna przepowiednia o losie kobiet Atwood czy uznawane za literaturę młodzieżową Igrzyska Śmierci. Dlatego gdy tylko usłyszałam o koncepcie przyświecającym fabule „Podzieleni. Unwind” poczułam się na równi zaciekawiona, co podekscytowana, tym bardziej że jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Neala Shustermana. Czy dystopia w takim wydaniu zdołała mnie do siebie przekonać? Zobaczmy. Styl pisania jakim posługuje się autor jest banalnie prosty, choć gdzieniegdzie Neal dość nieporadnie próbował uderzać skądinąd w sentencjonalne tony. Rozdziały układające się w VII zatytułowanych części są krótkie, rozmiar fontu spory, a więc w żaden sposób nie przytłaczają nadmiarem akcji. Powiedziałabym że wręcz przeciwnie. Mniej więcej od połowy książki zaczyna się robić nudnawo, by nie użyć określenia nużąco. Równocześnie człowiek zaczyna się wtedy łapać na tym, że los głównych bohaterów jest mu w zasadzie… obojętny, choć przecież decyzja o ich przeznaczeniu początkowo wywołała falę sprzeciwu oraz gniewu przeciwko wypaczonej ideologii. Skoro nienarodzeni mają dusze, co z tymi, którzy świadomie przeżyli kilkanaście lat na tym padole? Wyparowały? Wszak duszy jeszcze nikt nie potrafi zlokalizować, a tym bardziej przeszczepić zdegenerowanym ludziom w ramach pokrętnie pojętej resocjalizacji. Porzućmy jednak retoryczne rozważania i skupmy się ponownie nad bardziej technicznymi zagadnieniami powieści. Narracja została podzielona na trzy perspektywy napisane w trzeciej osobie, więc tym samym oszczędzono nam powtarzalnego strumienia świadomości czy też wiwisekcji młodocianych odczuć. Z jednej strony to atut, z drugiej polaryzująca tematyka o wadze światopoglądowej wypada tutaj infantylnie i zgoła naiwnie. Pióro Shustermana zwyczajnie nie udźwignęło kalibru wymyślonej przez niego treści, co stanowi niezbyt przyjemny dysonans poznawczy podszyty moim osobistym rozczarowaniem. A ten jest potęgowany przez słabo rozwiniętą ekspozycję świata przedstawionego. Brakuje tutaj solidnego wstępu o tym, jak wygląda codzienność przeciętnych obywateli po zakończeniu wewnętrznego konfliktu zbrojnego, a także wzmianki o tym, kto utrzymuje się u władzy przy założeniu, że prawo federalne poszczególnych stanów wciąż jeszcze ma znaczenie, a z Białego Domu spogląda lider państwa. Tego nie wiemy. Komicznie wypada z kolei czynność klaskania w miejscu publicznym pozostawiona przez większość powieści w zasadzie sama sobie. Aż do ostatniej części w zasadzie nie wiemy, czemu wzbudza wśród tłumu taką panikę. Nie ma też we mnie zgody na sprowadzenie historii Wojny Moralnej do dwóch akapitów, które obejmują wyjaśnienia Admirała. Po prostu nie ma. Budzi to mój protest, gdyż jest to najbardziej istotny aspekt tej fabuły! A przynajmniej jego fundamenty. Punkt wyjścia do całego łańcucha przyczynowo-skutkowego.

„Nie można zmienić prawa, nie zmieniwszy ludzkiej natury”.

Neal w swojej powieści porusza kontrowersyjne zagadnienia natury etycznej, próbując ukazać czym jest mniejsze zło, choć od wieków jednostka niewiele znaczy w obliczu tych, którzy pełnią funkcje decydentów. Obywatele są pyłem jeno. Pionkami w cudzych rękach. Koniecznym poświęceniem na drodze do upajającej władzy. Przy czym nie chodzi jedynie o zawłaszczenie życia i ciała, lecz również o fanatyzm religijny i jego odłamy, a także dyktatorskie zapędy. Pada tutaj pytanie o to, co jest niższym okrucieństwem: aborcja dokonana na zlepku komórek czy rozszczepienie? Nie mam wątpliwości, że w tym sporze zawsze opowiem się za wyborem oraz wolnością kobiety. Państwa wszak nie dbają o tych, którzy przyszli na ten świat, co pokazuje nie tylko Shusterman. Absurd goni absurd. Nie będę kontynuować czytania cyklu. Zawiodłam się.

Mimo że to tylko fikcja literacka, książka jest wstrząsająca i zmusza do zastanowienia się nad tym, co by było gdyby w realnym świecie doszło do podobnych przemian. Może stanowić świetną rozrywkę z gatunku science fiction, ale dla mnie jest refleksją nad kondycją ludzkiej moralności.

Książka wspaniała, jednak okropnie trudna. "Ustawa za życiem", rozszczepienie, byle tylko dotrwać do 18 roku życia, coś okropnego, ciężko uwierzyć w tak okrutny świat, wykreowany przez Neala Shustermana. Mimo wszystko jest to genialna historia, warto przeczytać.

Bardzo trudna książka, szokująca, ciężko mi się ją czytało, ale było warto. Jestem zadowolona, że sięgnęłam po tą pozycję. Dostajemy tu dystopijny świat i okrutne prawo. Z każdą kolejną stroną czułam, że każda komórka mojego ciała nie wyraża zgody na to, co czytam. Po prostu świetna.

Polecam wszystkim tę książkę. Porusza trudne społecznie zagadnienie, które od dekad polaryzuje społeczeństwo - również to polskie. Dodatkowo całość czyta się wyjątkowo przyjemnie, przez co kolejne rozdziały pochłaniałam z prędkością światła. Bardzo dobra powieść!

Polecam wszystkim tę książkę. Porusza trudne społecznie zagadnienie, które od dekad polaryzuje społeczeństwo - również to polskie. Dodatkowo całość czyta się wyjątkowo przyjemnie, przez co kolejne rozdziały pochłaniałam z prędkością światła. Bardzo dobra powieść!

Zaskakująca fabuła. Nigdy nie byłam fanką fantasy ani sci-fi, ale ta historia intryguje, zmusza do przemyśleń nad własnymi wartościami. Co więcej, znajduje wiele analogii do życia realnego. Bardzo mocno "siada na mózg" i długo o niej nie zapomnę. Warta przeczytania i głębokich refleksji.

Wstrząsająca wizja w przeszłości, w której to pojęcie "wyboru" zostało skrajnie wypaczone. Zamordystyczne decyzje polityczne są tragedią niewinnych, przez co najbardziej cierpią ci, którzy nie mogą się bronić. Rewelacyjnie czyta się tę powieść, chociaż niewątpliwie pod względem moralnym to trudny orzech do zgryzienia.

Dystopijny, niesprawiedliwy świat, w którym trzeba walczyć o przetrwanie, a to oznacza...

...że ciężko się od tej książki oderwać. Niczego w tej historii nie można być pewnym, autor wielokrotnie trzyma czytelnika w niepewności. A mi się to podoba. Zaskakująca i niejednoznaczna pozycja, polecam.

Neal Shusterman porusza drastyczne, dające do myślenia tematy. Dystopijne realia książki czyta się z rozszerzonymi źrenicami i niepokojem. Jest to niesamowicie dobra książka, ale też bardzo trudna. Nie każdemu przypadnie do gustu, lecz fani dystopii na pewno się nie zawiodą :)

Powieść wzbudziła we mnie uczucie strachu i niepewności co do naszej przyszłości. Zmusiła do refleksji nad moralnością człowieka i prawie decydowania o życiu i śmierci. Autor świetnie wykreował trójkę głównych bohaterów, ale historie postaci pobocznych też są mega ciekawe.

Wielu autorów pisząc swoje powieści tworzy niesamowite światy, barwne postacie, a czasami niezwykle szokująca wizję przyszłości. Neal Shusterman należy do tych twórców, którzy mają niecodzienny, zupełnie inny pogląd. Potrafi szokować, zastraszać, miażdżyć, łamać serca, by następnie nami poruszyć. Ile warte jest życie ludzkie? Czy mamy prawo decydować o innych, bo są niewygodni, czy nie mieszą się w ramach przyjętych przez system norm? Do pewnego czasu możesz cieszyć się bezpieczeństwem, a co będzie dalej? Tego nigdy nie można mieć pewności. Termin rozszczepienie na długo zapadnie w mej pamięci i jestem pewna, że nie jedynie mnie. „Podzieleni. Unwind” to wizja przyszłości, w której ważne jest zdrowe społeczeństwo i bezpieczeństwo, co się za tym kryje? Jacy ludzie powinni istnieć, a jacy nie?

Akcja powieści Neala Shustermana pod tytułem „Podzieleni. Unwind” rozgrywa się w Ameryce, która podnosi się po długiej wojnie domowej. Rozgrywała się pomiędzy obrońcami życia, a tymi, którzy chcieli mieć prawo wyboru. Tak powstała „Ustawa za życiem”, która gwarantowała bezpieczeństwo i ochronę człowiekowi od poczęcia do trzynastego roku życia. Po tym okresie o losie człowieka decydowali rodzice. Pierwszym bohaterem jest Connor, jego rodzice nie potrafią sobie z nim poradzić. Bardzo się buntował, był inny, porywczy, nie robił tego, czego od niego oczekiwano, dlatego zdecydowano, że powinien zostać rozszczepiony. Risa nie miała rodziców, przebywała w domu dziecka, który nie miał zbyt dużego budżetu, dlatego zdecydowano, że powinna trafić do ośrodka transplantacyjnego. Trzecim bohaterem jest Lev, dorastał w wielodzietnej rodzinie, dla której religia była bardzo ważna, według niej dziesiąte dziecko powinno się złożyć w ofierze. Każde z trójki bohaterów zostało skazane na rozszczepienie. Bohaterowie mają odmienne zdanie na ten temat, czasami wystarczy iskra, aby rzucić się do ucieczki przed nieludzkim systemem i ustawą, z której niewiele przyszło dobrego. Jak przetrwać ten czas do pełnoletniości?

„Podzieleni. Unwind” to pierwszy tom cyklu, który zrobił na mnie ogromne wrażenie. Między trzynasty, a osiemnastym rokiem życia opiekun, rodzic, czy nawet państwo trzymające pieczę nad domami dziecka, sierocińcami może podjąć decyzję na temat rozszczepienia i dalszej egzystencji dziecka. Rozszczepienie to nic innego, jak oddanie jego ciała dla innych obywateli, którzy bardziej tego potrzebują i nie stwarzają problemów. Co czuje dziecko, które słyszy, że czeka je taki los? Czy myśli, że jest niewystarczająco dobre, że jego życie nie ma najmniejszej wartości i sensu? Neal Shusterman potrafi stworzyć historie, które dotykają czytelnika, ciekawią i wpływają na jego emocje i postrzeganie świata. Gdzie tutaj miejsce na moralność? Czy to możliwe, że całkowicie zniknęła z ludzkich serc? „Podzieleni. Unwind” to bardzo dobrze napisana książka, która wciąga i nie pozwala na zapomnienie, czy odłożenie jej na półkę. To bardzo realistyczny twór, przepełniony ciekawymi bohaterami, których życie doświadcza. Warto dać pochłonąć się tej destrukcyjnej wizji świata, obserwując rozwój postaci, a także sytuacji. Wydawnictwo zadbało o atrakcyjny wygląd książki, okładka daje charakterystyczny przekaz, czasami ludzie sami dla siebie stają się potworami. Czy powinniśmy się obawiać przyszłości?

Twoje nastoletnie dziecko zaszło Ci mocno za skórę? Jest niewdzięczne, pyskuje, pali, pije, wagaruje, kradnie, jest agresywne? Masz go czasem dość?

Neal Shusterman ma dla Ciebie rozwiązanie. Rozszczepmy dzieciaka! Wystarczy jeden podpis, a młody/młoda zostanie zabrany/-a do wspaniałego ośrodka, gdzie jego narządy zostaną pobrane i wykorzystane do przeszczepów. Nic się nie zmarnuje. Ktoś otrzyma pomoc, a Ty będziesz mieć problem z głowy.

Tak wygląda przyszłość u Shustermana. Wojna opcji pro-life przeciw opcji pro-aborcja skończyła się ugodą. Ludzkie życie chronione jest od poczęcia do 13 roku życia. Jednak między 13 a 18 rokiem życia dziecka, rodzic może dokonać „aborcji”.

Brzmi przerażająco co?

Connor jest właśnie takim nastolatkiem. Jest rozszczepieńcem. Zaraz po niego przyjadą i zabiorą do ośrodka. Chłopak jednak decyduje się na ucieczkę.

Nie będę więcej Wam opowiadać o fabule, bo sami przeczytacie tę serię. Prawda?

Pochłonęłam „Podzielonych” w dwa wieczory. Nie wiem czy autorowi zazdrościć wyobraźni, czy raczej mu współczuć, bo niekiedy jego wizje przyszłości są po prostu straszne. Najgorsze jednak jest to, że pierwsza myśl tworząca ten dystopijny świat nie wzięła się tylko z wyobraźni.

Historia Connora i jego towarzyszy budzi masę emocji. Zostaje w głowie i zmusza czytelnika do myślenia. Bo czy coś takiego byłoby w ogóle możliwe? Chcę wierzyć, że nie. I to był właściwie jedyny minus tej książki, że może być mało wiarygodna. Z drugiej jednak strony, jest tak dobrze napisana, że ja wierzyłam w każde słowo podczas lektury, jakby ktoś mi opowiadał o swoich przeżyciach, tylko z przyszłości. Pokręcone, wiem.

Najważniejsze pytanie, jakie stawia Shusterman brzmi: kiedy zaczyna się życie? I kiedy się kończy?

I z tym Was zostawiam.

Czytajcie! Warto

Kiedy ostatni raz jakaś książka wami wstrząsnęła? Nie mogliście później się pozbierać, nie mogliście przestać o niej myśleć, bądź po prostu nie mogliście wgryźć się w inną książkę, bo poprzednia cały czas krąży wam w głowie?

Mam tak po najnowszej książce wydawnictwa Uroboros “Podzieleni. Unwind” autorstwa Neala Shustermana. To, co autor wymyślił jest dosłownie nierealne ale zarazem tak prawdziwe, że aż boli samo myślenie. Nie wiem nawet jak wam opisać, o czym ona jest, bo jest to tak bardzo brutalne, z drugiej strony genialne, a innej strony takie popaprane, że nie potrafię tego chyba objąć swoim umysłem.

Wyobraźcie sobie, macie lat kilkanaście, wkurzacie potężnie swoich rodziców, wagarujcie, kradniecie, przynosicie wstyd. Rodzice w końcu mają dość tego, nie potrafią do was dotrzeć, więc rząd daje im wybór: wsteczna aborcja. Podpisują dokumenty, was zabierają do specjalnego miejsca, gdzie rozkładają wasze ciało na wszystkie możliwe części, a te części są wysyłane w świat i przeszczepiane innym ludziom. A może trafiliście do domu dziecka, nie rokujecie dobrze, nie jesteście zdolni, tylko przeciętni, więc państwu nie opłaca się was utrzymywać, więc lądujecie na liście do “rozszczepienia”, wasze ciało będzie mogło służyć większemu dobru. Takich dzieci jest tysiące, to może być każdy, wasz kolega z ławki, dziewczyna, która przechodziła koło was w lodziarni, to możecie być wy. Przerażające prawda?

Po drugiej wojnie domowej, na której fronty okupowali zwolennicy życia i ci, co opowiadają się za wyborem, w końcu doszło do porozumienia. Tak oto powstała “Ustawa o życiu”, która mówi, że w wieku od 13 do 18 lat, rodzic może zdecydować się o podzieleniu swojego dziecka na części i narządy, ważnym aspektem oddania takiego dziecka do “rozszczepienia” , jest zapewnienie, że nic z takiego ciała się nie zmarnuje. Społeczeństwo miało czuć się bezpieczniej, wiedząc, że w razie choroby, czy wypadku, otrzymają pomoc i “część zamienną”, od zdrowego, młodego organizmu. Książka opowiada historię trzech dzieciaków, którzy trafiają na listę do “rozszczepienia”. Czy uda im się uciec przed tym strasznym końcem?

Żebyście wiedzieli, jakiego ja mam kaca książkowego. Od dnia, w którym skończyłam “Podzieleni. Unwind” Neala Shustermana, nie mogę wciągnąć się w żadną książkę. Najchętniej sięgnęłabym po kolejny tom Podzielonych, jednak nie wiadomo kiedy go dostaniemy w tym pięknym wydaniu od wydawnictwa Uroboros. “Podzieleni.Unwind” jest wznowieniem, poprzednim razem, gdy seria ukazała się na polskim rynku, zostały wydane tylko dwa tomy, mam nadzieję, że tym razem dostaniemy wszystkie, a jest ich aż 7.

Cały czas powracam do 61 rozdziały tej książki, brutalność, prawdziwość i przekaz, jaki dał ten rozdział, łamie serce i psychikę. Autor zadbał o każdy szczegół, co mnie osobiście powaliło, byłam w takim szoku, że nawet nie uroniłam ani jednej łzy. Jednak to końcówka rozbiła mnie jeszcze bardziej, to przyjęcie urodzinowe to była wisienka na torcie, brakowało mi takiego akcentu w tej książce, dającego nadzieję i ukojenie.

Książka przedstawia tyle ciekawych wątków, że chce je się jeszcze bardziej zgłębiać, wiedzieć jak powstał projekt bocian, który z jednej strony jest genialny, a z drugiej przerażający. Klaskacze to również bardzo ciekawe postacie, które są albo zdeterminowane, albo zmanipulowane lub po prostu czują się tak beznadziejnie, że nie widzą innego wyjścia, jak zostać klaskaczami.

Nie można również zapomnieć o samej ustawie o życiu, która jest tak chorym pomysłem, że nie wiem, jak on mógł się zrodzić w głowie autora. Przyznamy szczerze, nielegalny handel organami ludzkimi jest i póki będzie zapotrzebowanie, to będzie ten proceder. Nie ma znaczenia czy to dziecko, niemowlę, nastolatek, czy dorosły. Autor przygotował nam krótkie teksty na początku każdego rozdziału, gdzie niektóre są faktami z naszego świata, obiecuję są równie zatrważające jak sama książka.

Ta książka zostanie z wami na długo, nie będziecie mogli przestać o niej myśleć, obiecuję wam to. Ja idę leczyć kaca kolejnymi książkami, życzcie mi szczęścia, bo idzie mi dość opornie. Dziękuję bardzo wydawnictwu Uroboros za książkę do recenzji.

Jest to wznowienie. Ja nie znałam tej książki prędzej i bardzo się z tego cieszę. Bo te x lat temu nie udźwignęłabym jej, nie trafiła by do mnie tak bardzo.

Chociaż skończyłam ją czytać już chwilę temu to nadal o niej myślę, analizuję i przeżywam 61 rozdział. To właśnie ten rozdział wyrwał mi serce i rzucił o bruk.

Autor wykreował świat, w którym prawo pozornie zapewnia zdrowie i pełne wykorzystanie wadzącej jednostki.

Nie spodziewałam się, że historia o 3 różnych nastolatków tak mną wstrząśnie, wciągnie i zapadnie w pamięć.

Książka pokazuje ile warte jest życie, gdy na narządach można się wzbogacić i naprawić cudze ciało. Jak cienka jest granica między wiarą a ślepym fanatyzmem. Jak wyrzuty sumienia wpływają na podejmowane decyzje.

Pierwsze rozdziały opowiadające 3 różne historie łącza się i nadają tempa książce. Chociaż podczas czytania czuć ten vibe opowieści z pierwszych lat 2000 roku to księża nie traci na tym.

Obawa i strach towarzyszą czytelnikowi na każdej stronie. Kibicowałam bohaterom, bałam się o nich. Dawno się z nikim tak nie zżyłam. Wciąż nie wiem jak trafnie ubrać w słowa swoje emocje i odczucia.

Dystopie zawsze mnie bardzo ciekawiły, a jednocześnie nieco przerażały. Podobnie jest z tą książką, bo choć rozszepianie dzieci na narządy brzmi dziś absurdalnie, za kilkadziesiąt lat może stać się rzeczywistością. 🤐

Nie spodziewałam się książki, która wciągnie mnie w TAKI sposób. Bo ona jednocześnie wzbudzała we mnie dyskomfort i ciekawiła tak, że nie potrafiłam jej odłożyć. 🤫

Rozszczepienie to potworny los, który jest traktowany jako akt wiary religijnej, kara, niemoc wobec "trudnego" dziecka albo po prostu... po prostu.

Tak, bo tak.

I nagle twoje życie kończy się w wieku 13 czy 15 lat. Choć może lepiej gdybyś po prostu umarł, a rozszczepienie to znacznie bardziej przerażający proces, bo każdy twój organ przeszczepiany jest innej osobie. I ty niby żyjesz, ale nie żyjesz. 😵‍💫

Ta książka momentami wywołuje ciary na skórze, mamy tutaj bardzo różne postacie i bardzo różne przypadki. I choć środek książki nieco mnie nużył, tak pod koniec zaczęło się tyle dziać, a wszystkie wątki się połączyły, że nie mogłam się oderwać. Zwłaszcza ostatnie rozdziały czytałam z szybkim biciem serca. Z przerażenia, ze złości, ze słodko-gorzkiego szczęścia. 🫠

"Podzielonych" polecam wszystkim fanom dystopii i nieco mniej komfortowych klimatów. Nieco przerażających, nieco obrzydliwych.

Nie dostaniecie tutaj głębokich uczuć i rozwoju wątków romantycznych, jak to często bywa w podobnych seriach. Ale dostaniecie porządną dawkę walki o przetrwanie w niesprawiedliwym świecie, w której rządzą chore zasady wbrew wszelkim prawom człowieka. 💙

Bardzo polecam.

🩺🩹

Po zakończeniu długiej wojny domowej obie strony - zwolennicy życia i opowiadający się za wyborem - doszły do porozumienia, na mocy którego postanowiły chronić ludzkie życie. Wyjątek stanowi jednak wiek od trzynastego do osiemnastego roku życia. W tym czasie dziecko może na prośbę rodziców lub opiekunków zostać rozszczepione, czyli podzielone na narządy, które następnie trafią do osób potrzebujących przeszczepu. Takie rozwiązanie pozwoli eliminować niechciane w społeczeństwie osoby, bez zabijania ich, (teoretycznie).

Connor, Risa i Lev to trójka nastolatków, którzy z różnych powodów mają zostać poddani rozszczepieniu. Na skutek pewnych wydarzeń i niefortunnego spotkania, udaje im się jednak uciec. Starają się razem znaleźć sposób na to, by przetrwać do osiemnastych urodzin i uwolnić się od widma rozszczepienia.

💉🩸

Słyszałam świetne opinie o tej książce i nie zawiodłam się! Styl autora jest tak angażujący, że wkręciłam się w lekturę już od pierwszej strony i tak pozostało do końca.

Świat wykreowany przez niego jest naprawdę przerażający, a niektóre sceny sprawiły, że aż ścisnęło mi się serce.

Choć bohaterowie nie zawsze zachowywali się logicznie, od razu poczułam z nimi więź i współczułam im tego, przez co musieli przechodzić.

Baaardzo polecam Wam ten tytuł i już nie mogę się doczekać, aż poznam dalsze losy bohaterów!

🫀🧠

„Podzieleni. Unwind” to książka Neala Shustermana wydana przez Wydawnictwo Uroboros. [współpraca reklamowa]

Wyobrażacie sobie świat, w którym własne dziecko, niezależnie od powodów, możecie oddać do rozszczepienia? Nowa dystopia young adult od autora niesamowitych „Kosiarzy” wprowadza nas w realia, gdzie normalnym jest, iż dziecko w wieku w wieku 13-17 lat można właśnie rozszczepić, czyli oddać do podzielenia na narządy i przekazać do przeszczepu. Jeśli masz dość swojego dziecka, a nie skończyło ono 18 lat, podpisz papierek i pozbądź się problemu. Dasz innym potrzebne narządy ze swojego dziecka, a sam zagwarantujesz sobie spokój. Dream life.

Co z dziećmi do 13 roku życia? Są one chronione ustawą. Do takiego kompromisu doszło po długiej i krwawej wojnie domowej zwolenników życia i zwolenników wyboru. Zawsze jednak możesz „odstawić bociana” i podrzucić noworodka sąsiadom, którzy muszą się nim zająć. Uważaj tylko, żeby nikt Cię nie nakrył, bo będziesz musiał z powrotem wziąć dzieciaka do siebie!

Wszystko powinno działać sprawnie, skoro osobniki sprawiające kłopoty lub niechciane są eliminowane, ale formalnie nie umierają, prawda? W końcu to działania ukierunkowane na bezpieczeństwo i zdrowie społeczeństwa :')

W historii poznajemy trzech głównych bohaterów. Connor ma zostać rozszczepiony ze względu na to, że jest problematyczny – wszczyna bójki, jest niespokojny, no i ogólnie średnio pasuje rodzicom, którzy wolą zostawić sobie jego brata i wyjechać szczęśliwą trójką na „odkupieńcze” wakacje. Risa będzie rozszczepiona, bo w sierocińcu są cięcia budżetowe i trzeba się kogoś pozbyć. Padło na nią. Lev zaś jest dziesięciną, czyli dziesiątym dzieckiem od urodzenia wychowywanym z myślą, że zostanie, zgodnie z wiarą, ofiarą od rodziny. Historia „Podzielonych” zaczyna się w momencie, kiedy drogi tej trójki przecinają się podczas ucieczki Connora z transportu do ośrodka transplantacyjnego.

Co prawda „Podzieleni” spodobali mi się w mniejszym stopniu niż „Kosiarze”, których będę darzyć miłością nieskończoną, ale i tak autor ponownie sprawił, że nie mogłam oderwać się od lektury. Świetnie, choć brutalnie, wykreowany świat. Do tego bohaterowie, których zawsze będziemy pamiętać i którzy nie do końca są czarni lub biali, mimo że z początku mamy takie wrażenie. To są właśnie dwa największe plusy książki – genialna kreacja świata i bohaterowie, nawet drugo czy trzecioplanowi, którzy zainteresują czytelnika swoją historią w największym stopniu. Każda z postaci wywoływała u mnie emocje. Po niektórych wiedziałam, czego mogę się spodziewać, inni zaskakiwali mnie każdym swoim działaniem. Tutaj też warto wspomnieć o opisanych przeróżnych motywacjach rodziców do podjęcia decyzji o rozszczepieniu dziecka (np. sytuacja Haydena) lub o postaci Cyrusa Fincha, który z zupełnie innej perspektywy pokazuje nam proces rozszczepienia. Sam nie jest rozszczepieńcem, jest biorcą, który w 7/8 mózgu jest sobą, a w 1/8 kimś innym. Tutaj dodatkowo autor dostarcza nam tej drugiej strony, innej perspektywy, która wnosi niesamowicie dużo pod samym względem rozważań o śmierci rozszczepieniowej.

Plusem książki jest opisywanie historii każdej z postaci bezpośrednio w osobnym rozdziale. Mimo iż mamy narrację trzecioosobową, to czujemy się tak, jakbyśmy byli naprawdę blisko z każdym z bohaterów. W szczególności mam na myśli rozdział 61 książki (Roland). Nie będę spojlerować, ale jeśli czytaliście, to z pewnością zgodzicie się ze mną, że w tamtym momencie nastąpił jakiś przełom, który wywrócił emocje i nastawienie czytelnika o 180 stopni.

Ogólnie jak bardzo mogłabym książkę polecać i wychwalać, tak równie bardzo była ona dla mnie okropna. Wizja świata, jaki został stworzony przez Neala Shustermana, to piekło zgotowane dzieciakom w wieku rozszczepieniowym i wmawianie im, że lepiej być po rozszczepieniu „częściowo wspaniałym niż w całości bezużytecznym”. To zatarcie się pewnych moralnych dróg i przyzwolenie na dokonywanie bestialskich aktów w imię… Właśnie, w imię czego? Spokoju, wyznania, taktyki wychowawczej, chorych przekonań – tutaj w zależności od motywacji i sytuacji rodziców, podejmujących decyzję o rozszczepieniu dziecka.

Autor, pokazując nam świat zupełnie odmienny od naszego, wplata w lekturę tematy bardzo aktualne – nie/możliwość decydowania o własnym ciele, władzę nad dziećmi, porzucanie dzieci, aborcję, odwieczne konflikty między pro-life a pro-choice, kwestię wartości życia i zasadności śmierci. Z książki można wynieść warstwę rozrywkową (dobrze wykreowany świat, przyjemność z czytania i poznawania historii), a i całą tę otoczkę do głębszych przemyśleń, które, podsycone przeżyciami postaci, dają nam nowe postrzeganie problemów.

Jeśli lubicie światy dziwne, inne, kontrowersyjne i zapadające w pamięć, to sięgnijcie po „Podzielonych”. Będzie to z pewnością książka, która Was nie zawiedzie.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Uroboros.