Uniwersum Metro 2033: Paryż: Lewy Brzeg

Po katastrofie na ziemii to Paryskie tunele stały się nowym domem dla ludzkości.

Podzieleni na frakcje (lewy i prawy brzeg) próbują żyć. Niestety niektórzy zamknięci w ciemności, tuneli ludzie pokazują swoją ukrytą głęboko naturę, przez co zdarzają się między nimi również konflikty.

Madonna próbuje być dobrym przywódcą. Ma plan zjednoczyć ludzi i wprowadzić między nimi ład, jednak trwający konflikt, sprowadza na nią niebezpieczeństwo.

Czy wśród masy brudu, odchodów, smrodu konfliktów i stworzeń bez skrupułów, można spokojnie żyć ?

Czy Madonnie uda się wprowadzić choć trochę spokoju, wśród swoich ludzi?

"Uniwersum Metro 2033. Paryż: Lewy brzeg" to książka dla fanów motywu postapo.

Dla mnie ta książka, to było wyjście ze strefy komfortu. Chciałam poznać coś nowego.

W książce znajdziecie wiele przemocy, brudu i nieludzkiego zachowania niektórych bohaterów.

Przyznam, że chwilami miałam problem z tą historią, bardzo mi się ciągnęła i nie potrafiłam się skupić na fabule.

Autor próbował stworzyć wielowątkową fabułę, jednak chwilami było tego wszystkiego za dużo, przez co ucierpiała na tym historia.

Co do postaci. Tu było różnie jedne bardzo mnie intrygowały, drugie były nijakie a trzecie przyprawiały mnie o ciarki.

Akcja jest dynamiczna, choć zmienia się bardzo szybko i chwilami przyprawia o zawrót głowy.

Ogólnie nie chce Wam tu za dużo pisać, bo to popsułoby całą zabawę z czytania i wyrabiania sobie własnego zdania.

Wiem jedno. Autor ma naprawdę świetne pióro, książkę przeczytałam od pierwszej do ostatniej strony, pomimo kilku minusów i spędziłam z nią naprawdę kilka przyjemnych wieczorów.

Czy polecam?

Tak, bo, jak mówiłam każdy powinien sam wyrobić sobie własne zdanie.

Paryskie podziemne tunele metra. Ludzkość zamieszkuje Lewy Brzeg, natomiast Prawy Brzeg uważany jest za miejsce przeklęte. Dlaczego? Madonna z Bac próbuje rządzić, jest niezłomna, za wszelką cenę chce uratować to, co jeszcze zostało w ludziach. Czy uda jej się ich zjednoczyć? W świecie mroku, gdzie ludzkość skupia swoją uwagę na zaspokajaniu potrzeb mężczyźni zaczynają zachowywać się jak zwierzęta w odniesieniu do kobiet, a płeć piękna robi wszystko, by swoje słabości przekuć we władzę. Pruderia, wulgaryzmy, zezwierzęcenie. Krew, brud i ekskrementy. Jest mocno, dosadnie ale jakże sugestywnie i wciągająco. Fani Metra będą zachwyceni. Na początku miałam obiekcje, musiałam lekturę dawkować, ale jak już wsiąkłam w podziemny świat - przepadłam. Nie można tego opisać, to trzeba przeżyć.

Książka zamiast kwiatka

"Paryż. Lewy brzeg" to książka z uniwersum Metro 2033, w której tym razem zagłębiamy się w podziemia francuskiej stolicy. Powierzchnia ziemi po kataklizmie nie nadaje się do życia i ludzie od kilku pokoleń zmuszeni są do życia pod ziemią.

Opisany tu świat jest wrogi, brutalny - pełen zmutowanych stworzeń oraz również ludzkich mutantów. Węzły metra i poszczególne stacje stały się schronieniem dla zbyt dużej ilości ludzi. Lokalne władze przyjęły różne strategie, często nadużywając swojego stanowiska.

Madonna, przewodnicząca stacji Bac, ma plan na zjednoczenie lewobrzeżnej części podziemia Sekwany, poprzez stworzenie Federacji. W największej ze stacji rządzi bezwzględny pastor promujący kult Wyłonienia, w korytarzach metra buszują szperacze w poszukiwaniu nowych zasobów, na wielu stacjach grasują gangi.

Wszędzie szerzy się brud, ubóstwo oraz cała masa okrucieństwa i przemocy, szczególnie na tle seksualnym. To nie jest sympatyczne miejsce, a wiele scen i opisów są zdecydowanie napisane pod dorosłego czytelnika. Klimat jest naprawdę mroczny.

W tym trudnym świecie muszą odnaleźć się bohaterowie powieści, których jest tu naprawdę sporo. Jedni walczą o przetrwanie, drudzy knują intrygi, a trzeci próbują jak najwięcej ugrać dla siebie. Nie zabrakło jednak miejsca dla tych, którzy usiłują osiągnąć coś dobrego.

Podobała mi się ta książka, zapewniła mi sporo wrażeń i niebezpiecznych przygód. Większość postaci jest zdecydowanie szara moralnie, a niektórych można nazwać antybohaterami.

Myślę, że fani postapo mogą się dobrze odnaleźć w tej powieści i przenieść się w podziemia francuskiego metra, śledząc wielu bohaterów oraz ich liczne, niekiedy przeplatające się wątki.

Ja sama z przyjemnością sięgnę po kontynuację czy inne tytuły z tej serii 😁

Życie pod ziemią, w ciemności, rozmaite odmiany mutacji u dzieci, bezprawie i karygodne traktowanie kobiet oraz dziewcząt, chroniczny lęk i strach o kolejny dzień, a przede wszystkim walka o przetrwanie za wszelką cenę, a to tylko zarys nakreślonej przez Autora wizji postapokaliptycznej rzeczywistości, świata wymarłej nadziei. Pierre Bordage włada wyjątkowo błyskotliwym piórem, a wszelkie zdarzenia opisał z nadzwyczajną wnikliwością, czyniąc ze swej powieści przyprawiającą o ciarki lekturę dla ludzi o naprawdę mocnych nerwach. To zdecydowanie jedna z tych pozycji, które rozbudzają najmroczniejsze demony i niebezpiecznie mącą w głowach!

Autor udowodnił, iż ani trochę nie boi się trudnej, kontrowersyjnej tematyki. Na stronach jego książki poruszone zostają kwestie brutalnego i bezwzględnego wykorzystywania, manipulowania czy przemocy. Sceny opisane są w sposób sugestywny, niekiedy nawet zbyt dosadny, wywołując w czytelniku falę oburzenia i niesmaku. Świat tu ukazany jest barbarzyński, nieprzyzwoity i groźny. Nikt nie chciałby urodzić się w takich okolicznościach i musieć stawić czoła problemom, z jakimi zmagają się bohaterowie. Lektura wzbudza wulkan silnych, przede wszystkim negatywnych emocji, od zdenerwowania po szok, czy zdegustowanie. Niewątpliwie jednak ta niełatwa historia wywołuje masę refleksji nad otaczającą nas rzeczywistością i kierunkiem, w jakim zmierza ówczesny świat.

Strach, szok, rozpacz, te emocje towarzyszyły mi przez całą lekturę. Nie wstydzę się przyznać, że co pewien czas musiałam robić przerwy. Po prostu byłam emocjonalnie zmęczona, potrzebowałam wytchnienia, ukojenia, mroczna wizja autora dosłownie siała w mojej głowie spustoszenie, a z drugiej strony, coś wciąż przyciągało mnie do tej depresyjnej rzeczywistości!

Pierre Bordage naszkicował wstrząsającą, przeszywającą do szpiku dystopijną wizję świata, brutalnie obnażającą ludzką naturę w sytuacji kryzysowej. Prowokacyjna, odważna, a zarazem przerażająca i przytłaczająca swą wiarygodnością! Gwarantuję, że ta bezwzględna, przepełniająca serce niedowierzaniem i strachem opowieść wciągnie was bez reszty, po czym wypluje emocjonalnie sponiewieranych🔥

Życie na powierzchni Ziemi nie istnieje, a ludzkość chcąc ratować resztki własnej populacji schodzi do podziemi, gdzie ocaleli z zagłady kolonizują kolejne kilometry labiryntu tuneli metra. Ludzie, żyjąc w całkowitej ciemności pogrążają się coraz bardziej w szaleństwie, chciwości i nienawiści, tocząc między sobą rozmaite spory. Wśród mieszkańców stacji Lewego Brzegu Paryża żyje Madonna z Bac, która próbuje za wszelką cenę ocalić to, co pozostało z populacji , ratując również od całkowitego upadku niegdyś europejską stolicę tętniącą życiem. Pytanie tylko czy w świecie, w którym już niemal nikt nie widzi nadziei można jeszcze wykrzesać odrobinę woli walki do zmiany…

Powieść Pierre’a Bordage’a „Paryż: Lewy Brzeg” to pierwszy tom trylogii, ukazujący nam losy ludzkości w postapokaliptycznej wizji autora inspirowanej tak dobrze przyjętym na świecie dziełem Dmitrija Glukhovsky`ego. Pierwszym i istotnym faktem, jaki należy odnotować przy tej pozycji to fakt, iż nie jest ona przeznaczona dla czytelników poniżej osiemnastego roku życia, o czym informuje nas odpowiednik znak. Fabuła z racji oczywistej tematyki jest dosadna, brutalna, a nierzadko nawet makabryczna i ohydna, co o dziwo dodaje jej tylko odpowiedniej dramaturgii, której ja sam osobiście doszukuję się w propozycjach literackich i podobnej tematyce.

Jednak mroczny świat stworzony przez Bordage`a i chyląca się ku niechybnemu upadkowi, choć jeszcze walcząca resztkami sił ludzkość, nie są elementami odgrywającymi najistotniejsza rolę w jego projekcie. Tym są sami ludzie, ich wzajemne relacje i ewolucje, którzy dopełniają obrazu ponurego i okrutnego świata. Całość tworzy naprawdę spójną opowieść, w której czytelniczego spełnienia znajdzie z pewnością cała rzesza czytelników. Mnie podobało się bardzo i mam nadzieję, że kolejna odsłona tej trylogii będzie co najmniej tak samo dobra. Premiera już w najbliższą środę, więc zacierajcie rączki…

Współpraca z wydawnictwem Insignis.