Uniwersum DC Międzywymiarowa Liga Sprawiedliwości

POPKulturowy Kociołek:

Twarda oprawa albumu skrywa pełną pięciozeszytową mini serię Justice League Incarnate. Pozycja ta jest z jednej strony kontynuacją wydarzeń z komiksu Nieskończona granica, z drugiej stanowi preludium do Mrocznego Kryzysu (który pojawi się na naszym rynku w kwietniu i maju 2024). Jest to więc tytuł kierowany raczej do obeznanego fana DC. Na kogoś takiego czeka tu solidna dawka akcji w towarzystwie różnorodnych bohaterów, którzy do tej pory nie mieli zbyt wiele okazji, aby zaprezentować się szerszemu gronu odbiorców.

Scenariusz napisany przez duet Joshua Williamson i Dennis Culver skupia się na konfrontacji herosów pod przywództwem Supermana z Ziemi-23 z Darkseidem, który może sprowadzić zagładę na całe multiwersum. Ich zadaniem jest nie tylko próba powstrzymania działań groźnego złoczyńcy, ale również odnalezienie Barry’ego Allena, który jako jedyny może zamknąć międzywymiarową szczelinę (którą sam otworzył). Sam zarys historii brzmi więc dość prosto i nie ma co ukrywać, że taki jest w rzeczywistości. Mamy tu bowiem do czynienia z krótką serią stawiającą największy nacisk na akcje i widowiskowość, która dodatkowo porusza kilka wątków spajających wspomniane wcześniej tytuły.

Krótka fabuła nie umniejsza jednak jakości komiksu. Obok mocnej akcji i angażującego tempa wydarzeń, dużym plusem pozycji są również pojawiający się tu bohaterowie. Stanowią oni pewnego rodzaju odbicie bardziej znanych herosów (dzięki czemu fani superbohaterów znajdą tu ulubione postacie). Nie brakuje im jednak przy tym wyrazistej charyzmy i indywidualnych złożonych charakterów (ze względu na ograniczoną ilość stron nie należy jednak oczekiwać ich nadmiernego rozwinięcia). Ponadto z dużym zaangażowaniem i powagą podchodzą oni do swojego zadania, co nadaje historii ciekawego klimatu.

Obok zalet muszą się również niestety pojawić pewne wady. W przypadku tego albumu pewne zastrzeżenia można mieć do oprawy rysunkowej. Twórcy scenariusza wpadli na pomysł, że skoro kreślą historię, w której występują superbohaterowie z różnych multiwersów, to do ich narysowania zaproszą różnych artystów. Tam, gdzie różne wizje, pomysły i umiejętności tam też pojawia się pewien wizualny chaos. Co kilka kadrów/stron zmienia się tu oblicze komiksu, co niekoniecznie pozytywnie wpływa na jego spójność. Same rysunki nie są oczywiście złe, ale ich znaczna odmienność sprawia, że album nie jest niczym spektakularnym, co na długo mogłoby pozostać w pamięci czytelnika........

POMOST MIĘDZY JEDNYM WYDARZENIEM A DRUGIM

„Międzywymiarowa Liga Sprawiedliwości”. No takie „musisz to mieć” dla tych, którzy szykują się na nadchodzący event, czyli „Mroczny Kryzys”. Bo to z jednej strony pomost miedzy tym, co było, a co nadciąga, a zarazem taki prolog tego, co będzie. No a na tym etapie można w sumie powiedzieć jedno, całkiem fajny komiks, ale wszystko, co w nim znajdziecie, już było, jak to w większości współczesnych komiksów. Więc jeśli sięgacie, musicie być gotowi na niezłą, ale jednak powtórkę z rozrywki.

Międzywymiarowa Liga Sprawiedliwości to ekipa pod dowództwem Supermana z Ziemi-23 w skład której wchodzą herosi z najrozmaitszych rzeczywistości. I to właśnie oni muszą stawić czoła Darkseidowi, który, jak to on, chce sprowadzić śmierć i zniszczenie na wszystko co istnieje. Tylko jaki jest walczyć w sytuacji, gdzie niezależnie od tego, kto wygra i co się stanie, i tak będzie to dopiero początek tego co nadchodzi?

No to tak, drużyna – zbieranina różnych bohaterów musi stawić czoła wielkiemu zagrożeniu i… No i w sumie nie ma znaczenia czy wygrają, czy nie, bo to tylko taka przejściowa opowieść, w której wszystko prowadzi do jeszcze większej opowieści. I ta jeszcze większa opowieść, wspomniany „Mroczny Kryzys” ostatnia też na pewno nie będzie. A przecież po „Ostatnim Kryzysie” „Kryzysów” miało już nie być, a są znów od lat. Ale zanim ten kolejny nastąpi, mamy wprowadzenie, które przecież trwa już od „Nieskończonej granicy”, która następowała po „Death Metalu”, a do której prowadziły wszystkie te „Stany przyszłości”, a… No sami wiecie.

I właśnie wszystko to przypomina „Nieskończoną granicę”. Bo niby coś dużego, niby coś znaczącego, wiele postaci, wielkie wydarzenia, wielcy wrogowie, a w ostatecznym rozrachunku trochę takie dużo hałasu o nic. Fajnie się to czyta, są wydarzenia, które zapadają w pamięć, jest parę naprawdę udanych scen, ale ogół nie jest dość konkretny i samodzielny, by miał w sobie dość mocy. Wiemy, że to tylko cześć większej całości i chociaż niby to samodzielna seria, cały czas czujemy jedynie, że jesteśmy w środku trailera „Mrocznego Kryzysu”. Jest jednak dobra akacja, jest widowiskowo i szybko. I fajnie, że rzecz wraca do klasyki, do początków wszystkich tych Kryzysów i tak dalej.

Najlepsza jednak pozostaje szata graficzna, wyrazista, realistyczna, pełna detali, nastrojowa, dynamiczna… No popatrzeć jest na co. A czy całość pobudza apetyt na więcej? To już chyba zależy od czytelnika. Mi tak pół na pół, bo w sumie tyle już tych „Kryzysów” i eventów, że wytarło się to wszystko, zużyło i nie spodziewam nic sak dobrego, bym niecierpliwie na to czekał, ale jeśli nadarzy się okazja pewnie przeczytam. Tęsknie jednak za czasami, kiedy gdy w DC miało miejsce jakieś wydarzenie, to było coś, na lata, dekady nawet odmieniało uniwersum, a bohaterowie, jak ginęli, potrafili wrócić dopiero po ćwierćwieczu, tymczasem teraz co chwila coś się dzieje, całe uniwersa giną i są odmieniane, herosi konają i wracają co chwila i niewiele z tego wynika. I tylko taki Goeff Johns był w stanie zrobić z tego coś naprawdę fajnego w „Zegarze zagłady”, ale Williamson to jednak nie ta klasa scenarzysty.