Ulecz mnie. Dotknij Mnie. Tom 4

Od początku książki czułam się przemęczona tymi wszystkimi emocjami i wydarzeniami. Zbyt wiele myśli, negatywnych wydarzeń powodowały, że czułam się dokładnie jak Juliette zagubiona. Po raz kolejny dochodzę do wniosku, że autorka bazuje na emocjach czytelnika a także samych bohaterów.

Po trzecim tomie liczyłam na akcję, której niestety w tej części zabrakło.

Tahereh Mafi skupiła się bardziej na samej Juliette oraz jej zmaganiach w trudnym etapie życiowym. Niestety ale nasza główna bohaterka nie była przygotowana na rolę w jaką musiała się wcielić. Stanowisko Dowódczyni Ameryki Północnej okazało się być czymś co niszczyło Juliette powoli od środka, kawałek po kawałeczku… Widać było, że to wszystko strasznie ciąży na naszej bohaterce, dodatkowo ja sama czułam się strasznie obciążona wszystkimi problemami co sprawiało, że w moim sercu rodziło się współczucie.

Mówiąc o kolejnej części serii „Dotknij mnie” wysuwa mi się tylko i wyłącznie jeden wniosek. Gra na emocjach. Pisarka w dość intensywny i zaskakujący sposób próbuje przenosić emocje swoich bohaterów na czytelnika wchodząc do ich podświadomości, mierząc się z przeszłością oraz przyszłością w efekcie czego osoba czytając może zagłębić się w ten świat razem z bohaterami. Chociaż uważam ten zabieg za znakomitą rzecz, nie kupił mnie on w stu procentach… Jest wiele cytatów i zdań, które po prostu nie wbiły się w moją głowę tak jak innym.

Poczułam się lekko zbita z tropu gdy przeszłam z naprawdę świetnej trzeciej części na coś co hmm… Nie do końca sprostało moim oczekiwaniom? Tak. Chyba tak to mogę nazwać. Było mi ciężko przebrnąć przez tą część ze względu na ciężar jaki spoczywał na barkach Juliette, a także Warnera. Chociaż relacja tych bohaterów była pełna uczuć i miłości nie obyło się bez wzlotów, a także upadków… Niestety ale czasem tak bywa, że w życiu natrafiamy na chwile słabości oraz cierpienie. Życie nie oszczędzało ani Warnera ani Juliette, każde wydarzenie, każdy krok pozostawiał piętno. Duchy przeszłości już na zawsze ciągnęły się za nimi, przez co ciężko było uporządkować sobie wszystko w głowie gdy na jaw wychodziły nowe sekrety… 🤐

Autorka w moich oczach uratowała swoją książkę dzięki zakończeniu, które chociaż trochę uleczyło moje serce. ❤🩹 Po raz kolejny aplauz dostanie Kenji, który jest zawsze gdy go potrzebujemy. Tym razem znalazła się, jednak jeszcze jedna osoba, która wprowadziła naprawdę wiele do fabuły. Nezeera od początku pojawienia się w książce budziła moją ciekawość. Jako, że bardzo często sięgam po fantastykę młodzieżową moja intuicja ma się na baczności. 😉 Czułam, że jej pojawienie się nie jest przypadkiem.

Po poprzedniej części lekkie rozczarowanie ale dzięki zakończeniu i nowelce tytuł ten zyskał w moich oczach. 👀

Tak całkiem w skrócie. Końcówka uleczyła moją duszę. 🤍

Minął tydzień od lektury „Ulecz mnie”, a ja dalej nie potrafię się pozbierać.

Serię Dotknij mnie (wcześniej znaną jako Dotyk Julii) kochałam od dawna, jednak zawsze była to dla mnie skończona trylogia. Gdy po latach dowiedziałam się o kolejnych tomach byłam szczęśliwa, ale i pełna obaw.

Bałam się, że kolejne części z góry są na straconej pozycji, ponieważ nie będę czuła do nich sentymentu i dlatego podświadomie mogę je ocenić nieco gorzej.

Czy tak było w przypadku „Ulecz mnie”?

NIE.

Przygotowywałam się do tej książki. Zrobiłam reread poprzednich tomów, a okazało się, że i tak nie byłam gotowa na to, co zaserwowała nam Tahereh Mafi.

Styl autorki nie przestaje mnie zachwycać. Rozpływam się czytając przemyślenia bohaterów, które trafiają prosto do mojego serca. Do mojej duszy.

Samej akcji jest tutaj nieco mniej niż w poprzednim tomie. Autorka skupia się na relacjach bohaterów oraz na ujawnieniu nam nowych rzeczy o świecie przedstawionym. Rzeczy, które dla mnie były niesamowicie szokujące i sprawiły, że zaczęłam kwestionować całą swoją wiedzę o tej serii (i to było super!).

Poznajemy również nowych bohaterów, a także moce o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia (pod tym względem ta seria trochę kojarzy mi się z X-Menami).

Bohaterowie przechodzą przemianę. Zarówno fizyczną, jak i psychiczną. Choć czasem irytowało mnie zachowanie Juliette to rozumiem skąd się ono brało. A Aaron? Jego trzeba kochać. Zawsze.

Pomimo tego, że w tej części jest sporo bólu i wątpliwości to nie zabrakło również humoru, który idealnie równoważy całość.

Uwielbiam przekomarzania bohaterów. Trio Kenji - Warner - Juliette jest wspaniałe!

W trakcie lektury czułam się jakbym była razem z bohaterami.

Mi świat również walił się na głowę.

To nie jest idealna książka, jednak to co ze mną zrobiła jest nie do opisania.

A dla mnie w literaturze chodzi przede wszystkim o emocje.

Jestem zdruzgotana.

Wstrząśnięta.

Zachwycona.

Zakochana.

To mój ulubiony tom.

Czekam na więcej.

Potrzebuję więcej.

Jako ogromna fanka tej serii wprost nie mogłam się doczekać czwartego tomu. Totalnie nie wiedziałam, czego się spodziewać. Przecież wszystko zakończyło się dobrze, a ja poznałam odpowiedzi na wiele męczących mnie pytań. Byłam w ogromnym błędzie.

„Ulecz mnie” to część, która opowiada o tym, co było dalej. Ja osobiście nigdy się nad tym nie zastanawiam, a po sięgnięciu po lekturę, okazuje się, że problemy dopiero się zaczęły. Została przecież reszta świata i ich reakcje na powitanie nowej przywódczyni Ameryki Północnej. Nasi bohaterowie nie skończyli szczęśliwi, ponieważ zmagają się ze stratą, próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości i przywyknąć do wszystkich zmian, których pragnęli, ale w ogóle się nie spodziewali.

Ta część odbieram jako dojrzalszą. Zagłębiamy się jeszcze bardziej w psychikę bohaterów, zwłaszcza Warnera, ponieważ w tej książce mamy jego perspektywę. Słyszymy jego myśli i obserwujemy wszystkie problemy w jego głowie, które tylko się mnożą. Ta część pełna jest dramatów i złamanych serc.

Nikomu nie można ufać w tak ciężkich czasach, nawet najbliższym. Dodatkowo pojawia się cała masa nowych bohaterów, którzy wprowadzają zamieszanie i jednoczenie powiew świeżości. Na jaw wychodzi mnóstwo informacji o przeszłości Warnera, które niekoniecznie miały prawo ujrzeć światło dzienne. W tej części moje serce skradła Juliette, która zyskała pewność siebie i nawet pomimo wątpliwości, chce bronić ludzi, których uratowała. Odkrywa ona także swoje nowe strony, o których do tej pory nie miała pojęcia.

To bardzo emocjonalna część, w której bohaterowie wołają o pomoc. Przez tyle lat byli zamknięci na wszelkie uczucia i teraz nie mogą sobie poradzić z ich nadmiarem. Moim zdaniem, jeden z lepszych tomów. Nie mogłam się oderwać, a po tym zakończeniu i tylu nowych informacjach, błagam o więcej!

Jeśli chodzi o nowelkę, to jestem absolutnie oczarowana. Spojrzenie na świat z perspektywy Kenjiego było cudownym, emocjonalnym i zabawnym przeżyciem. To bohater absolutny. Absolutnie wspaniały.

"Myślę, że właśnie tak powinno się umierać.

Mogłabym utonąć w tej chwili i nigdy bym tego nie żałowała. Mogłabym spłonąć od tego pocałunku i z przyjemnością zmieniłabym się w kupkę popiołu. Mogłabym tu żyć, tu umrzeć, w tym miejscu, czując jego biodra, jego usta."

••

"Jest jakaś dziwna wolność w poddaniu się. Gniew jest uwalniający. Samotność jest uwalniająca."

▪︎▪︎

Przyznam, że odbieram tę serię zupełnie inaczej, ponieważ najzwyczajniej w świecie, mam do niej ogromny sentyment. Już sam powrót do tego świata, jest dla mnie zaletą samą w sobie.

"Ulecz mnie" jest inne od poprzednich części, spokojniejsze i o wiele bardziej skupione na bohaterach. Autorka nieźle tutaj namieszała, powodując tym samym, że spojrzymy zarówno na ich relację jak i całe uniwersum, zupełnie inaczej, a wiele rzeczy, których byliśmy pewni, zaczniemy kwestionować.

Nie ukrywam też, że do paru wątków czy rozwiązań, mogłabym się przyczepić, ale nie były one na tyle istotne, aby odebrać mi przyjemność z czytania, więc przymknęłam na nie oko i po prostu dobrze się bawiłam.

Zakończenie, natomiast, było naprawdę mocne, dlatego z całą pewnością sięgnę po kolejne tomy.

Emocjonująca i pochłaniająca. Nie zatrzymujcie się na trzecim tomie, tylko czytajcie dalej. Nie będziecie żałować.