Ukryty wróg. Sfora. Tom 2

Przeczytałam jak na razie pierwsze dwa tomy i jestem bardzo zadowolona. Nie będę się rozwodzić na temat fabuły dlatego przedstawię podstawowe plusy. Historia jest ciekawa, logiczna i idzie w odpowiednim tępie. Książka trzymała mnie w napięciu do ostaniej strony. Bohaterowie nie są wyidealizowani, co często ma miejsce w książkach dla młodzieży. Okładki są prześliczne, w książce znajduje się spis bohaterów i ich krótki opis, dzięki czemu łatwiej jest ich sobie wyobrazić lub ewentualnie przypomnieć sobie niektóre szczegóły bez konieczności szukania w tekście. Bardzo fajna książka! Nie zalecam zaczynać czytania bez znajomosci treści poprzedniego tomu.

"Ukryty wróg" to drugi tom serii Sfora, w której głównymi bohaterami są czworonogi, a świat przypomina ten z książek postapo 😁

Główny bohater, pies Fuks, dostaje w tej części misję, przez którą czuje się bardzo rozdarty - nie tylko pomiędzy dwoma stronami konfliktu, ale też wewnątrz siebie, gdy ciągnie go do samotniczego trybu życia, ale też zaczynają mu się podobać pewne elementy w sforze.

Ta część okazała się dla mnie dużo lepsza, przede wszystkim bardziej angażująca. Pierwszy tom, choć był okey, to miał mniej akcji, a tutaj w autorka przedstawiła historię, która budzi więcej emocji.

Występują tu motywy zdrady, misji, wewnętrznego rozdarcia, hierarchii, walki o przetrwanie. Jak na krótką książkę dla młodszego czytelnika wypadło to naprawdę bardzo fajnie. Często, gdy odkładałam książkę to myślałam, by z chęcią do niej powrócić, a podczas czytania strony same uciekały.

To świetny tytuł dla relaksu i odpoczynku od bardziej wymagających czy złożonych powieści, a także dla fanów czworonogów 😃 klimat postapo podkręca tutaj napięcie, a awansowanie po szczeblach hierarchi w sforze również jest interesujące.

"Ukryty wróg" to naprawdę udana kontynuować serii, jeski podobał się Wam pierwszy tom, to drugi spodoba się jeszcze bardziej 😍

Od samego początku drugiego tomu serii o psach dzieje się naprawdę wiele. Fuks, mając nadzieję, że psy w obrożach dadzą sobie same radę, opuścił je pod koniec poprzedniego tomu. Niestety już na samym początku swej wędrówki usłyszał, że zostały zaatakowane przez inne zwierzęta, więc co sił w łapach wraca, by pomóc swym przyjaciołom.

To nie jedyne zagrożenie, które spotyka zagubione psy. Następuje kolejne wielkie Warczenie, pobliska rzeka ma w sobie truciznę, a następnie występuje z brzegów. Sam Fuks zostaje wplątany w walkę o terytorium między psami w obrożach, a inną dziką sforą, której przewodzi półwilk.

Czy szczęście dopisze naszemu bohaterowi? Ile psów poniesie śmierć podczas zmagań z codziennymi wyzwaniami?

W tej młodzieżowej serii czytelnik nie może narzekać na nudę. Znaleźć to można mnóstwo przygód i akcji, jednak brutalne życie i walka między sforami przyniesie też smutek... Fuks będzie musiał dokonać bardzo ciężkiego wyboru między swoimi starymi przyjaciółmi, a nową sforą, w której spotka kogoś z przeszłości.

Tom kończy się w takim momencie, że od razu chce się sięgnąć o kolejną część, chcąc się dowiedzieć jak dalej potoczą się losy Fuksa.

Polecam gorąco wszystkim wielbicielom książek przygodowych, w których głównymi bohaterami są zwierzęta.

🐾„Sfora” Erin Hunter po raz kolejny mnie zaskoczyła. Już przy czytaniu pierwszego tomu jakiś czas temu, okazało się, że moje sceptyczne spojrzenie było zupełnie niepotrzebne. Gdy zaczynałam tom 2, obawiałam się, że może jednak jestem już za duża i nie będę potrafiła wciągnąć się w lekturę. Oczekiwałam luźnej rozrywki, przyjemnej odskoczni. Dostałam jednak o wiele więcej! Całą serię pochłonęłam w niecały tydzień, a gdyby doba była dłuższa na pewno skończyłabym ją jeszcze szybciej! Recenzując „Opuszczone miasto”, czyli pierwszy tom serii, pisałam jak urocza, sympatyczna i przyjemna była tamta książka. Oczywiście nadal te słowa podtrzymuję, ale z każdą kolejną częścią, przygody sfory Fuksa stawały się coraz bardziej poważne – wzruszające, wciągające i trzymające w napięciu. Moje obawy odnośnie tego, jak czytelnik w moim wieku będzie się bawił w trakcie czytania, okazały się całkiem niesłuszne – bardzo przywiązałam się do bohaterów i nie mogłam oderwać się od lektury!