Uciekając przeznaczeniu. Kroniki fae. Tom 3

Uciekając przeznaczeniu to trzeci tom o Synthi i Riderze, których doskonale poznaliśmy w poprzednich częściach, ale z pewnością nie spodziewaliśmy się takiego zwrotu akcji, jaki nastąpił kilkukrotnie, a już na pewno nie zachowań głównego bohatera.

„Tak, teraz byłam już pewna: odnalazłam coś, o co warto było walczyć. Miałam zamiar stoczyć walkę o utrzymanie przy sobie nieuchwytnego Króla Hordy. Każda Piękna potrzebowała przecież bestii, a on był moją bestią”.

Pierwszy tom zbombardował nas ilością gorących, momentami nawet niesmacznych scen i odrobine rozbawił przedstawieniem postaci z nietypowymi mocami i sposobem ich pożywiania się.

W drugim tomie oswoiliśmy się z tym fantastycznym światem dając się w pełni pochłonąć akcji, która wzięła górę bardziej skupiając się na fabule oraz bliższym relacjom bohaterów, aby na koniec pozostawić nas w zupełnym zawieszeniu. Natomiast trzeci tom bardzo w pozytywny sposób zakończył całą serie podkreślając, że Rider oraz reszta bohaterów i wszystkie wydarzenia jakie miały miejsce były przemyślane.

Zwroty akcji w tym tomie były na porządku dziennym, nie dopuszczając do znudzenia się lekturą. Musimy przyznać, że nie spodziewałyśmy się po sobie, że tak bardzo zdołamy polubić postać Ridera, trochę szkoda że udało się to osiągnąć na sam koniec ale jak to mówią, lepiej późno niż wcale.

Synthia zawsze będzie się nam kojarzyć z wojowniczką i kobietą dążącą do celu dzięki swojej sile. Miewała chwile słabości, nie ukrywała też swoich słabych punktów i tęsknoty, pokazując tą bardziej kobiecą stronę swojej natury, przez co stawała się bardzie realna.

„Moim planem było również znienawidzić Rydera, i co? Gdy ten tylko mnie dotykał, ja uginałam się tak, jakbym była słabą i niedoświadczoną w tych sprawach istotką. Przy nim stawałam się bezradna, a przecież musiałam być silna, zwłaszcza teraz. Zależało od tego całe moje życie – życie nieśmiertelniczki! Cóż, prawie nieśmiertelniczki, coś w ten deseń”.

Po zakończeniu tej książki z chęcią przyznamy, że cieszymy się z możliwości poznania tej serii. Nie będziemy ukrywać, że zakończenie mogło zostać mocniej rozwinięte i nadeszło zdecydowanie zbyt szybko pozostawiając spory niedosyt. W ogólnej ocenie, jeśli macie ochotę na oryginalną książkę z gatunku fantastyki to śmiało, możecie sięgać po kroniki Fae. Dla pełnoletnich czytelników może być to ciekawe doświadczenie.

"Uciekając przeznaczeniu" to trzeci tom Kronik fae autorstwa Amelii Hutchins, od razu zaznaczę, że nie są to książki dla każdego. To nie jest typowa fantastyka,a książka erotyczna z motywami dark fantasy. Nie każdemu przypadnie więc ona do gustu, jednak zanim sięgniecie po tą serię powinniście mieć tą świadomość. Tak jak poprzednio nie mogłam się nie zachwycić okładką, która pięknie komponuje się z pozostałymi tomami. Musicie jednak mieć silną psychikę i twardo podejść do tej historii. Amelia Hutchins zabiera nas do świata okrutnych istot, które wbrew pozorom potrafią odczuwać emocje, nawet jeśli są odmienne od tych co, które sami byśmy czuli w danej sytuacji. Nikt nie mówił, że będzie łatwo, trzeba znaleźć w sobie wiele odwagi, aby sięgnąć po tą powieść. Jesteście na to gotowi?

Główną bohaterką książki autorstwa Amelii Hutchins pod tytułem "Uciekając przeznaczeniu" jest Synthia, kiedy miała pięć lat strąciła swoich rodziców, co mocno na nią wpłynęło, zostało zaburzone jej poczucie własnej wartości, a także poczucie bezpieczeństwa. Ryder jest mężczyzną, który ma obsesję na punkcie Syn, nie może się nią nasycić. Manipulował, torturował i zabijał, tylko po to, aby mieć ją w swoim łóżku. Nic nie jest jednak proste, pragnienia, a przeznaczenie to dwie zupełnie rożne sprawy. Los ma inne plany wobec Synthii, ma należeć do Króla Hordy, mitycznego stworzenia, przed którym ukrywano ją przez ponad dwadzieścia lat. Świat fae umiera, a Ryder próbuje go uratować, przed nim jest niezwykle trudny wybór między ratowaniem tego świata, a kobiety, której pragnie ponad wszystko inne. Ryder musi się wziąć w garść, zanim nieumyślnie straci to, co jest dla niego najcenniejsze. Synthia próbuje przystosować się do nowych okoliczności i warunków,

w których się znalazła. Zmaga się z nową rzeczywistością oraz swoim miejscem i znaczeniem w życiu Rydera.

"Uciekając przeznaczeniu" to historia, która pochłonęła mnie, od początku do końca trzymała mnie w napięciu, była pełna akcji i dramatyzmu. Synthia została porwana, by żyć na łasce Króla Hordy, przerażona tym, co przyniesie jej przyszłość, rozpaczliwie pragnie, by Ryder ją uratował. Kiedy prawda wychodzi na jaw, jest kompletnie oszołomiona. Ryder i Syn ich relacja zaczyna się rozwijać. Oprócz pasji, która zawsze wybucha między nimi, teraz dowiadują się wszystkiego o sobie i o świecie, w którym żyją. Ryder w pewien sposób dorasta, z przyjemnością obserwowałam, jak ten twardy facet zakochiwał się w kobiecie. "Uciekając przeznaczeniu" dostrzegłam jak wysoka jest stawka, dialogi są płynnie, fabuła jest złożona, więc ważne jest, aby zwracać uwagę na wszystkie postacie i ich wzajemne relacje. W książce jest wiele pikantnych scen, jak to w mrocznych erotykach ma miejsce. Nie każdemu się to spodoba ale jeśli się sięga świadomie po taką literaturę nie można od niej oczekiwać czegoś innego.