Uniwersum DC Tytani. Świat Bestii. Tom 1

POPKulturowy Kociołek: Tytani: Świat Bestii tom 1 to komiks, który rozpoczyna nowy etap w historii uniwersum. Po wydarzeniach związanych z „Mrocznym Kryzysem”, Tytani przejmują odpowiedzialność za świat, pełniąc rolę, którą wcześniej piastowała Liga Sprawiedliwości. To dla nich ogromne wyzwanie – nie tylko muszą stawić czoła zagrożeniom, ale także odnaleźć swoje miejsce w nowym, pełnym niebezpieczeństw świecie.

Scenarzysta już od pierwszych stron komiksu przedstawia bohaterów, którzy muszą sprostać tej ogromnej odpowiedzialności. Zespół, w skład którego wchodzą postacie takie jak Dick Grayson (Nightwing), Raven, Beast Boy, Starfire, Donna Troy i Cyborg, zmaga się z ogromnym stresem, wynikającym z roli, którą teraz pełnią w społeczeństwie. Z jednej strony są superbohaterami, z drugiej – muszą podejmować decyzje, które mają dalekosiężne konsekwencje.

Siłą tej serii, jak i innych dzieł Toma Taylora, są relacje między bohaterami. Scenarzysta stawia na rozwój więzi, które budują drużynę, co nadaje historii głębi i emocjonalnej siły. Największą uwagę poświęca relacjom pomiędzy Raven a Beast Boyem, których związki są przedstawione w sposób naturalny i wiarygodny. Ich interakcje, pełne szczerości i emocji, stanowią fundament całej opowieści, a Taylor udowadnia, że nie trzeba spektakularnych wydarzeń, by zbudować prawdziwe napięcie.

Niestety, w przypadku innych bohaterów widać pewien niedostatek – postacie takie jak Starfire czy Donna Troy wydają się zepchnięte na dalszy plan. Choć nie brak im interesujących momentów, to jednak nie mają one tyle czasu, by rozwinąć swoje osobowości w pełni. Zdecydowanie bardziej wyrazistym bohaterem w tej serii jest Dick Grayson, którego doświadczenie i decyzje stanowią ważny element fabuły, ale nie są one w pełni rozwinięte.

Mimo, że Taylor stara się urozmaicić akcję, przeplatając ją z wątkami emocjonalnymi, to sama warstwa fabularna komiksu momentami zdaje się nieco chaotyczna. Intryga z Bratem Krwi, który próbuje zbudować nowy wizerunek poprzez manipulację medialną, niestety nie jest wystarczająco angażująca. Motywacje antagonistów są dość przewidywalne, a tempo akcji nie daje poczucia autentycznego zagrożenia.

Zdecydowanie ciekawszy jest wątek związany z Wallym Westem, który staje w obliczu śmierci swojego przyszłego „ja”. Ten motyw, z jego niepewnością i emocjonalnym ładunkiem, jest znacznie bardziej wciągający. Taylor dobrze buduje napięcie wokół tej sprawy, rozwijając ją powoli, ale z wyczuciem, co utrzymuje czytelnika w niepewności.

Komiks momentami zmaga się z problemem przeładowania wątków. Taylor stara się wpleść różne elementy do fabuły, ale przez to całość traci spójność. Zamiast skupiać się na jednym, wyrazistym zagrożeniu, autor pcha fabułę w stronę eventów, które sprawiają, że historia jest trudna do śledzenia. Wydaje się, że każdy kolejny wątek staje się bardziej epicki i „większy”, co niestety powoduje, że główny cel opowieści, czyli rozwój postaci i relacji, zostaje chwilami zapomniany. Szczególnie w drugiej części komiksu, która przechodzi do bardziej standardowego eventowego schematu, z akcją i walkami na szeroką skalę, komiks traci na świeżości...

„Tytani Świat Bestii” to dość mocny restart serii, ponieważ po upadku Ligi Sprawiedliwości dowództwo nad młodymi bohaterami DC przejmuje Nightwing, a nic nie jest już takie samo, jak było.

Album od początku rzucił mnie i bohaterów w wir wydarzeń, ponieważ śmierć Flasha, płonące Bornego oraz liczne intrygi powodują, że od startu dzieje się dużo, a nawet bardzo dużo. Nightwing muszący stanąć na czele grupy boryka się z typowymi dla grup wahaniami nastrojów czy chwiejnym zaufaniu i wątpliwą otwartością na działania zespołowe.


W tle kosmiczny kataklizm wyzwala bestię będące kolejnym problemem. Przyznaje, że połączenie typowo społecznych problemów w bohaterskiej grupie z wszechobecni postępującymi kataklizmami świata nadają opowieści napięcia i wielowymiarowości.

Wizualnie album jest świetną hybrydą klasyki z nowoczesnym superbohaterski dynamizmem, który całej akcji dodaje jeszcze więcej smaku. Wykreowanie tytułowych Bestii jest niezwykle umiejętnie, ponieważ są przerażające i intrygujące zarazem. Jednak dla mnie absolutnym majstersztykiem są grafiki przedstawiające kataklizmy, ponieważ miały one w sobie jakiś monumentalizm i były niemal hipnotyzujące.

Nie spodziewałam się w komiksie, tylko ważnych i trudnych społecznie tematów, jak przywództwo, budowanie zaufania, dało idące poczucie odpowiedzialności i funkcjonowaniu w świecie, który się od kogoś odwrócił.

Tytani to przemyślana historia, która zdecydowanie potrafi emocjonalnie zaangażować i zafundować bardzo solidną dawkę rozrywki.

Kiedyś byli Młodzi Tytani. Teraz mamy po prostu Tytanów – zastępców Ligi Sprawiedliwości na polu walki ze złem, w świecie po ostatnim kryzysie. Tak więc, jeśli „Mroczny Kryzys” Wam się podobał, po ten komiks musicie sięgnąć koniecznie, bo to jakby ciąg dalszy wszystkiego i pokazanie wpływu na uniwersum. A bez tego? To po prostu niezły drużynowy komiks superbohaterski dla fanów DC.

Fabuła

Jeśli chodzi o treść to mamy tu dość typowe superhero. Nowy wróg, drużynowa akcja, a tej akcji dużo, podobnie, jak postaci. To, co sprawia, że album wart jest uwagi, to przede wszystkim fakt, że jest istotny dla uniwersum. poza tym niezłe jest samo pisarstwo Taylora, który jak zawsze robi komiks lekki, nonszalancki niemalże, stricte rozrywkowy, ale właśnie jako rozrywka wypadający nieźle. Mam wrażenie też, że lepiej wychodzi mu kiedy pisze o ekipie, a nie jednym bohaterze, bo tak, jak jego Superman z synem Clarka nie był czymś, co mnie zachwycało, tak tu jest lepiej, różnorodniej i ciekawiej.

Rysunki

Szata graficzna pozostaje bardzo przyjemna i dobrze zrobiona. Nie jest to nic wybitnego, ale naprawdę miło wygląda i ma klimat. Po prostu rzetelna rzemieślnicza robota. Jak na współczesny komiks przyjemna, nieprzesadzona w kwestii komputerowych fajerwerków i dająca sporo frajdy. Tak na poziomie rysunków i koloru, jak i samej treści – te zresztą wzajemnie dopełniają się i dobrze współgrają.

Podsumowanie

Śmiało można. To rzecz bardziej dla fanów, bo jednak znać ostatni „Kryzys” nie tylko wypada, ale i trzeba, żeby dobrze się w tym wszystkim odnaleźć (a żeby odnaleźć się w „Mrocznym Kryzysie” trzeba też znać parę poprzedzających go wydarzeń, które wstrząsały uniwersum), niemniej godnie podejmuje temat. I całkiem nieźle zaczyna nowy rozdział historii DC.