Jest to niezwykła książka, bo napisana z perspektywy dziewięcioletniego chłopca, który się jąka. Pomaga ona zrozumieć dzieciom, które borykają się z jąkaniem, a także ich bliskim, wychowawcom, koleżankom i kolegom, uczucia, myśli oraz trudności, jakie temu towarzyszą. Pozwala zauważyć i zrozumieć kłopotliwe dla nich sytuacje, z którymi codziennie się zmagają.
Ania Szerszeńska stworzyła niezwykle potrzebną książkę „Tymon i piłka w grze”, która zaprasza do dalszej rozmowy, gdzie odpowiedzi na niełatwe pytania znajdą dzieci, dorośli, wychowawcy i terapeuci. Książka pokazuje również, jak ważną rolę odgrywa najbliższe otoczenie dziecka - reakcje i akceptacja. Bo dzieci jąkające się nie różnią się niczym od swoich rówieśników, tylko tym, że mówi im się trochę trudniej. Dzięki tej niewielkiej z pozoru książce jąkanie przestaje być tematem tabu - dr Maria Faściszewska, neurologopeda, Instytut Logopedii, UG.
Słowo od mamy:
Po przeczytaniu tej książeczki uświadomiłam sobie, że osoba jąkająca się, a zwłaszcza jąkające się dziecko, niezwykle rzadko zostaje głównym bohaterem książki. Jedynym miejscem, w którym pojawia dość często, a nawet jako czołowa postać, jest kabaret. To dla mnie bardzo smutne, więc tym bardziej cieszę się, że powstała ta opowieść.
Przy okazji opowiadania ciekawej, wciągającej historii dziewięciolatka, Autorka pokazuje, jak ważna w życiu dziecka jest akceptacja i jak bardzo boli jej brak. Nie tylko akceptacja osób najbliższych, ale także rówieśników, nauczycieli, a nawet przypadkowo spotkanych osób. Pokazuje również, że wystarczy tak niewiele zmienić w swoim zachowaniu, żeby dziecko mające problem z płynnym wypowiadaniem się mogło czuć się normalnym, pełnowartościowym człowiekiem.
Ta książeczka może być doskonałą pomocą dla nauczycieli i wychowawców klas młodszych, którzy chcą nauczyć swoich wychowanków tolerancji i szacunku dla innego człowieka, a także empatii i zrozumienia.
Jąkanie może przecież symbolizować każdą słabość, która sprawia, że dziecko czuje się inne, gorsze, a nawet odrzucone przez rówieśników. Niestety, nie tylko tak się czuje, ale często przez poniżanie i ośmieszanie rzeczywiście zostaje wykluczone z grona koleżanek i kolegów.
Słowo od Tymona:
Ta opowieść nauczy Was, jak można sobie radzić, gdy się jąka. Życie z takim problemem nie jest łatwe, dlatego dobrze jest poznać sposoby rozwiązywania kłopotliwych sytuacji.
Z tej książki dowiecie się, co można zrobić, oraz przekonacie się, że nie trzeba się wstydzić, gdy ma się trudności w mówieniu. Myślę, że każde dziecko, które ma taki albo podobny problem, powinno tę historię przeczytać, żeby zobaczyć, że nie jest samo! Tym, którzy się nie jąkają, również ją polecam, by zrozumieli, że nie należy się z nikogo wyśmiewać, bo to sprawia dużą przykrość.
A poza tym polecam tę książkę, bo jest bardzo ciekawa :).
fragment książki:
“Ale koniec z marudzeniem. Dam sobie jakoś radę. Zresztą są takie sytuacje, w których mówi mi się lepiej. Szczególnie, od kiedy mama kupiła pewną mądrą książkę i powiedziała tacie oraz dziadkowi, że koniecznie muszą ją przeczytać. Tata trochę się ociągał, tłumacząc, że jest bardzo zajęty przygotowaniami do przeprowadzki, ale mama była stanowcza. Zapowiedziała, że wprowadzimy zmiany, które będą dobre dla nas wszystkich. Zaczęliśmy od tego, żeby nie przerywać sobie wzajemnie w czasie mówienia. Fakt. W naszej rodzinie każdy ma zawsze dużo do powiedzenia i niespecjalnie przejmuje się tym, że ktoś inny też chce coś powiedzieć. Dotychczas przeszkadzaliśmy sobie wzajemnie i denerwowaliśmy się, nie mogąc dojść do głosu. Teraz jest inaczej. Każdy pilnuje się, żeby nie przerywać, kiedy druga osoba nie skończyła jesz- cze mówić. Czeka więc, może niezbyt cierpliwie, ale jednak - na swoją kolej. Tata, który na początku twierdził, że niczego takiego nie będzie robił, bo nie ma czasu, jest teraz bardzo zadowolony. - Nie wiedziałem, że taka prosta zmiana może tyle zdziałać - powiedział kiedyś. Dodał też, że zawsze bardzo mu przeszkadzało to, że wszyscy w naszym domu chcą mówić naraz i nie słuchają pozostałych. Zresztą tata sam nie był bez winy, do czego przyznał się nie bez oporów. Rodzice dbają teraz, byśmy pilnowali swojej kolejki, kiedy mówimy. Ja, gdy nie zapominam, też staram się przestrzegać nowej zasady. Najtrudniej jest w czasie wspólnych kolacji, bo każdy chce się podzielić tym, co mu się fajnego zdarzyło w ciągu dnia. Więc mama, kiedy siadamy do stołu, przypomina o mówieniu po kolei. Mnie wychodzi to coraz lepiej, a gorzej radzi sobie z tym moja młodsza siostra. Natomiast fakt, że rodzice mówią do nas teraz wolniej i spokojniej, bardzo mi pomaga.”
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii pedagogika
Dla jakiej grupy wiekowej przeznaczona jest książka "Tymon i piłka w grze"?
Książka jest skierowana głównie do dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ich rodziców oraz nauczycieli i terapeutów. Narracja prowadzona z perspektywy dziewięciolatka sprawia, że treść jest w pełni przystępna dla rówieśników głównego bohatera. Publikacja służy jako doskonała pomoc dydaktyczna w budowaniu empatii oraz zrozumieniu problemu jąkania w grupie rówieśniczej. Dzięki autentycznemu językowi młodzi czytelnicy mogą łatwo utożsamić się z emocjami oraz trudnościami opisywanymi przez Tymona.
Czy treść książki skupia się na wewnętrznych przeżyciach dziecka zmagającego się z jąkaniem?
Tak, publikacja wnikliwie przedstawia myśli, uczucia oraz codzienne wyzwania, z jakimi mierzy się jąkający się chłopiec. Czytelnik poznaje perspektywę dziecka, dla którego proste sytuacje komunikacyjne stają się wyzwaniem wymagającym dużej odwagi i samozaparcia. Autor kładzie duży nacisk na pokazanie, że jąkanie nie definiuje wartości człowieka, lecz jest jedynie specyficznym sposobem mówienia. Taka konstrukcja tekstu skutecznie pomaga przełamać społeczne tabu i oswoić lęk przed oceną otoczenia.
W jaki sposób nauczyciele mogą wykorzystać tę publikację podczas zajęć lekcyjnych?
Publikacja stanowi skuteczne narzędzie do nauki tolerancji, szacunku oraz empatii wobec osób wyróżniających się z grupy. Nauczyciele mogą wykorzystać historię do zainicjowania ważnych rozmów o wykluczeniu rówieśniczym i sposobach wspierania kolegów z trudnościami. Tekst uczy, że drobne zmiany w zachowaniu grupy mogą znacząco poprawić komfort funkcjonowania dziecka w klasie. Jest to wartościowy materiał do pracy wychowawczej w klasach 1-3 szkoły podstawowej.
Czy w opowieści o Tymonie znajdziemy praktyczne wskazówki dotyczące komunikacji w rodzinie?
Historia zawiera konkretne przykłady zmian w domowej komunikacji, takie jak nieprzerywanie sobie nawzajem i wolniejsze tempo mówienia. Przedstawione sytuacje pokazują, jak ważna dla dziecka jest cierpliwość domowników oraz dawanie mu przestrzeni na dokończenie wypowiedzi. Rodzice znajdą tu inspirację do wprowadzenia prostych reguł, które redukują stres u dziecka podczas wspólnych posiłków czy rozmów. Akceptacja i spokojna atmosfera w najbliższym otoczeniu są kluczowe dla budowania poczucia bezpieczeństwa u dziecka.
Dla kogo ta książka może nie być odpowiednim wyborem?
Książka nie będzie odpowiednia dla osób poszukujących wyłącznie specjalistycznego podręcznika medycznego lub logopedycznego o przyczynach jąkania. Publikacja skupia się na sferze emocjonalnej i społecznej, a nie na technicznych ćwiczeniach aparatu mowy czy klinicznej terapii. Może być również mniej angażująca dla bardzo małych dzieci, które nie potrafią jeszcze skupić uwagi na dłuższej narracji tekstowej. Jest to przede wszystkim lektura wspierająca relacje i empatię, a nie poradnik medyczny.
