Tylko pocałunek. Summer Harbor. Tom 3

Riley i Pagie są przyjaciółmi. Parę lat wcześniej Riley zakochał się w dziewczynie, ale strach przed utratą przyjaciółki nie pozwolił mu tego wyznać. Gdy Pagie zaczęła spotykać się z jego bratem, Riley nie mógł tego znieść. W końcu zdecydował przyjąć się do armii szkoleniowej. W dniu jego wyjazdu dowiaduje się o zerwaniu Paige z jego bratem. Ale jest już za późno...

Akcja książki rozpoczyna się w momencie powrotu z Rileya z wojny. W czasie, której stracił jedną nogę. Postanawia całkowicie odsunąć się od ukochanej. Czuje, że jest nie pełnym mężczyzną i Pagie najlepiej będzie z kimś innym. Z kimś, kto ma wszystkie kończyny sprawne. Jednak los chciał, że czas rekonwalescenci Riley musi spędzić w domu swojej przyjaciółki...

W książce w zasadzie wszystko kręci się wokół głównych bohaterów. Poboczne wątki, choć mało rozwinięte są fundamentem głównego wątku. Bardzo wyraźnie pokazany mamy tu problem braku szczerych rozmów. Który doprowadza do licznych nieporozumień. Chociaż brakowało mi tu jakieś intrygi. To dzięki temu, że jej tutaj nie umieszczono, możemy przekonać się, że wystarczy ukrywanie naszych uczuć, nie chęć rozmowy, aby wiele zniszczyć.

Chociaż głównym wątkiem naszych bohaterów jest miłość. To w życiu Rileya i Paige doszukać się możemy takich problemów jak: utrata całej rodziny i odczuwanie braku przynależności do kogokolwiek, samotność, brak radzenia sobie z przeszłością oraz nieumiejętność przyznania się do tego, niepełnosprawność, brak akceptacji siebie...

Upartość bohaterów do ukrywania tego, co czują, może męczyć. Gdy zdaje się nam, że wszystko będzie już dobrze. Jedno z nich nagle się rozmyśla. Jednak trzeba przyznać, że takie niedopowiedzenia często zdarzają się w prawdziwym życiu. I książka daje nam jasno do zrozumienia, ze nie powinniśmy iść tą drogą. Lepiej powiedzieć parę słów bolącej prawdy, niż ją ukrywać...

Książka pozostawia mały nie dosyt, Chciałoby się żeby więcej się w niej działo. Jednak warto po nią sięgnąć. Jeżeli miałabym opisać ją jednym słowem byłby to: Ciepło.

Czytając ją czułam się jakby było lato. Co trochę jest dziwne, gdyż mamy tu raczej opisy zimy.

Jeżeli macie ochotę na cos lekkiego, ale z ważnym przekazem sięgnijcie po Tylko pocałunek.

Dodam jeszcze, że jest to trzecia i ostatni część serii Summer Harbor. Ja niestety nie miałam jeszcze okazji sięgnięcia po dwa poprzednie Tomy. Ale może kiedyś...? Zresztą jak ktoś tu częściej bywa to wie, ze ja często zaczynam od ostatniej, albo drugiej części serii..

W dodatku okładka jak dla mnie obłędna.

Raz na jakiś czas pojawia się książka, która przemawia do mnie przede wszystkim wizualnie. Dlatego zanim jeszcze przeczytałam opis na okładce, wiedziałam że "Tylko pocałunek" to historia, którą zdecydowanie muszę poznać. Piękna, niesamowicie malownicza okładka przypomniała mi o słonecznych, upalnych dniach w samym środku zimy.

Mój wybór nie był jednak tak zupełnie przypadkowy. Książki Denise Hunter znam nie od dziś, a powyższa lektura jest trzecim tomem w serii Summer Harbor, która - standardowo - w każdej części cyklu opowiada o innych bohaterach. Tym razem rolę głównych bohaterów otrzymali Paige i Riley, którzy moim zdaniem najlepiej spisali się w tej roli patrząc z perspektywy dwóch wcześniejszych części. Może to za sprawą mocno emocjonalnego tematu, a może przede wszystkim przez ciekawych bohaterów, ale powieść czytało mi się doskonale i jedyne czego żałuję, to zbyt małej liczby stron.

Denise Hunter lubi pisać o ważnych tematach, które na długo zapadają w pamięć czytelnika. Także tym razem nie obeszło się bez nawiązania do mocnego i miejscami strasznego wydarzenia w Afganistanie, w którym ucierpiał główny bohatera. Wojna to temat sporadyczny w młodzieżowej literaturze i zdecydowanie niedoceniany, bo nie ma na świecie bardziej przejmującego miejsca tragedii i sprzecznych emocji. To wpłynęło na moje postrzeganie fabuły, jednak żałuję że autorka z minimalizmem potraktowała sam temat wydarzeń wojennych. Wiemy tylko, że Riley ucierpiał w wyniku wybuchu min i stał się kaleką, ale co działo się w tym czasie i - co ważniejsze - czuł sam bohater w tej konkretnej chwili zostało czytelnikom oszczędzone. Szkoda, bo myślę że można byłoby przez to uronić kilka łez patrząc z góry na fabułę, która i tak chwilami zmuszała mnie do wzruszeń.

Bardzo polubiłam głównych bohaterów przez ich realność i wiarygodność. To wizytówka autorki, która lubi pisać o rzeczach ważnych i jednocześnie przyziemnych. Pokazała wspaniałą relację między Paige, która podjęła się opieki nad Riley'em i mężczyzną, który kocha swoją wybrankę, ale postanawia nie mówić jej o swoich uczuciach. Bohater wiedząc, że nigdy nie będzie w pełni sprawny rezygnuje z ujawniania skrywanych głęboko emocji i poddaje się własnemu przygnębiającemu przeznaczeniu - nie walczy, nie podejmuje wyzwania. A jednak czytelnik ze wszystkich stron kibicuje mu w tej straconej na starcie pozycji, bo wie - widząc zaangażowanie Paige - że ten wybór nie był słuszny.

W poszukiwaniu emocji i wzruszeń, uśmiechu przez strach traficie na powieść Denise Hunter. I słusznie, bo "Tylko pocałunek" to lektura bardzo niepozorna, która tak też została napisana - lekko i prosto, a jednak wprowadza do głowy czytelnika kilka pytań, na które sami musimy odpowiedzieć. Nie spodziewałam się, że otrzymam tak dobrze napisaną powieść o ludzkim strachu i wyborach, na które sami się spisujemy. Nie jest to powieść psychologiczna czy moralizatorska - nie, to nie ten kierunek. To po prostu zwykła historia o zwykłych bohaterach i myślę, że właśnie dlatego taka dobra.

Przyjaźń czy kochanie? Słynne słowa znanego utworu Adama Mickiewicza pięknie tutaj pasują. Dwoje bohaterów, znających się od lat, przeżywa coś, co nie zdarza się każdemu. On wraca z misji wojennej, na którą zdecydował się, kiedy Ona związała się z jego bratem.. Jest pokaleczony nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Ona nieświadoma uczuć, jakie dawny "kumpel" nosi w sercu, stara się mu pomóc i sprawić, by znów poczuł się dobrze wśród rodziny i przyjaciół.

O tym, jak trudno zapomnieć i wybaczyć. O tym, że ciężko żyć nie wyjawiając swoich prawdziwych uczuć. O tym, że w życiu nie należy odsuwać się od najbliższych osób. O tym, że nosząc nad sobą "ciemną chmurę", z jaką Riley wrócił z Afganistanu, trzeba przegonić ją na różne sposoby - oczyścić wszystkie myśli, wzmocnić się duchowo i znaleźć siłę głęboko w sobie.

Pełna recenzja na: [Adres usunięty]

Najmłodszy z braci Callahanów, Riley, wraca z misji w Afganistanie, ale niestety nie w takim stanie, w jakim chciałby tego ON lub jego bliscy. W wyniku wybuchu miny stracił nogę, co zmusza go do całkowitej zmiany dotychczasowych planów, nie tylko zawodowych, ale i tych, dotyczących Paige – jego najlepszej przyjaciółki, w której od lat skrycie się kocha. Po powrocie do kraju planował zawalczyć o jej serce, ale teraz czuje, że jako inwalida nie ma do tego prawa, bo dziewczyna zasługuje na kogoś lepszego. Choć Riley postanawia trzymać się od Paige z daleka, okazuje się, że musi tymczasowo zamieszkać w jej domu i być skazanym na jej pomoc. Czy jego mocne postanowienie wytrzyma tę próbę? Zwłaszcza, że uczucia dziewczyny także zaczynają wykraczać poza czysto przyjacielskie…

“Tylko pocałunek” to ostatni tom trylogii Summer Harbor, która opowiada o braciach Callahan, mieszkających w jednym z nadmorskich miasteczek w stanie Maine. Wszystkie historie Denise Hunter łączą w sobie romans, trudne tematy, mogące dotknąć każdego z nas, a także nienachalnie przekazane wartości chrześcijańskie.

Powrót do Summer Harbor był dla mnie jak powrót do domu ‒ czytając dwie poprzednie książki z tej serii zdążyłam zżyć się z bohaterami, szczerze ich polubić i pokochać ten charakterystyczny klimat małego miasteczka. Nie mogłam się też doczekać zakończenia niektórych wątków i z pewnością się nie rozczarowałam, choć muszę przyznać, że ten tom najmniej przypadł mi do gustu z całej trylogii.

Poprzednie części skupiały się kolejno na Beau i Zacu, starszych braciach Callahan, więc tym razem przyszła kolej na Riley’a, który wraca do domu kompletnie odmieniony ‒ nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Musi przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości, konieczności polegania na innych oraz płynących zewsząd współczujących spojrzeń i gestów, a przede wszystkim musi pożegnać się z marzeniami o Paige ‒ przynajmniej tak mu się wydaje. Denise Hunter na przykładzie swojego bohatera pokazała, co to znaczy zmagać się z zespołem stresu pourazowego, jak niepełnosprawność wpływa na stan psychiczny człowieka i jego poczucie własnej wartości, jak trudno jest w takiej sytuacji schować dumę do kieszeni i poprosić o pomoc. Chociaż współczułam Riley’owi, to jednak bardzo irytowało mnie jego przekonanie, że sam najlepiej wie, co będzie najlepsze dla Paige i że ma prawo decydować za nią. Nie lubię takich motywów w książkach, uważam to za sztuczne dokładanie bohaterom problemów, które mogłaby rozwiązać jedna szczera rozmowa.

W tej powieści siłą rzeczy dowiadujemy się więcej o samej Paige, o jej przeszłości, sytuacji rodzinnej, historii jej przyjaźni z Riley’em, o schronisku dla zwierząt, które prowadzi. Jak każda z wybranek Callahanów, Paige jest sympatyczną dziewczyną o dobrym sercu, zasługującą na szczęście i na prawo do dokonania własnego wyboru, o czym Riley zdawał się zapomnieć. Wszyscy, którzy znają powieści Hunter, wiedzą jednak, że na bohaterów zawsze czekają szczęśliwe zakończenia. Wątek ciotki Trudy i szeryfa Coltona również doczekał się takowego, choć nie bez przeszkód.

Autorka jak zawsze stworzyła wciągającą, przyjemną w odbiorze powieść o zawiłości ludzkich losów, o miłości, zdolnej pokonać wszelkie trudności, a także o Bożym planie, który zawsze jest najlepszy, nawet jeśli nie zawsze wygląda tak, jak byśmy chcieli.

Riley Callahan wreszcie zdecydował się, aby wyznać swojej przyjaciółce długo skrywane uczucia. Niestety jego plany zostają pokrzyżowane. Afganistan właśnie zmienił jego życie już na zawsze a wszytko przez minę, która zrobiła z niego kalekę już do końca życia. I w tym momencie Paige staje się nieosiągana, ponieważ jego zdaniem dziewczyna zasługuje na kogoś o wiele lepszego niż inwalida. Myśli, że byłaby z nim tylko z litości. Tymczasem los płata figla i okres rekonwalescencji Riley musi spędzić w domu swojej najlepszej przyjaciółki. Mijają tygodnie. Riley pod uśmiechem skrywa wszystkie złe emocje a uczucia Paige zaczynają się zmieniać.

Autorka w tej książce delikatnie poruszyła pewien trudniejszy temat, a mianowicie niepełnosprawność. Pokazała nam jak ciężko pozbierać się po czymś takim jak utrata jakiejś kończyny. W dodatku Denise pokazała nam, że wcale nie łatwo otrząsnąć się po tym wszystkim, co widzi się w takich miejscach jak Afganistan. Muszę przyznać, że ten wątek był przedstawiony fajnie i to mi się podobało.

„Tylko pocałunek” to trzecia część z serii Summer Harbor. Tym razem autorka zafundowała nam historię o trzecim z braci Callahan. Mowa tu o Riley'u najmłodszym z nich. W poprzednich dwóch książkach przewinęło się kilka informacji o Riley'u, autorka nakreśliła nam jego sytuację i od razu wiedziałam, że muszę przeczytać książkę o nim. Po zatem uwielbiam książki Denise, więc nie mogłabym odpuścić.

Tak jak już wspomniałam, w książce „Tylko pocałunek” autorka przedstawia nam historię dwójki przyjaciół. Riley i Paige znają się od dawna. Paige prowadzi schronisko dla zwierząt i pomaga najmłodszemu z Callahanów dojść do siebie po ciężkim wypadku. Z kolei Riley sam nie wie, czego chce. Początkowo było spokojnie, ale im dalej, tym bardziej mnie denerwował. Użalanie się nad sobą szło mu naprawdę dobrze.

Książka mi się podobała, jednak mogła być troszkę lepiej napisana. Denise posługuje się lekkim i przyjemnym w odbiorze piórem, przez co historię te czyta się naprawdę przyjemnie i szybko. Lektura jest idealna na dwa wieczory z ciepłą herbatą w dłoni. Polecam wszystkim fankom książkę miłosnych. Moim zdaniem historia o miłości warta uwagi. No i już nie mogę się doczekać kolejnej książki Desnise Hunter.

Zaczytana Anielka