Tylko dobrzy ludzie zostali. Tom 1

Wieś ma niesamowity urok i klimat. Wszechogarniająca cisza, spokój. Słychać śpiew ptaków, szum szeleszczących liści, dźwięki cykad. W nozdrza uderza zapach kwiatów, a oczy chłoną feerię barw. Kiedy człowiek potrzebuje wytchnienia i naładowania baterii, pragnie się od wszystkiego odciąć. Zostawić problemy i zmartwienia daleko za sobą. Odpocząć od miejskiego zgiełku i wyścigu szczurów. Aleksandra znalazła się na takim etapie życia, że się po prostu wypaliła. Spakowała cały swój dobytek do jednej walizki, spaliła za sobą wszystkie mosty i wyruszyła odnaleźć swoje miejsce. Za cel podróży obrała swoje rodzinne strony. Nie wie jednak, że i tam nie zazna upragnionego wytchnienia, a tajemnice, które wiszą w powietrzu, nie pozwolą spokojnie spać.

Miejsce, do którego trafiła Aleksandra, miała być oazą spokoju. Niestety mała mieścina ma to do siebie, że niewielka zmiana może zbudzić niemałą sensację. Ola staje się obiektem ciekawości, co i rusz brana jest na języki, dlaczego zapuściła się do tego miejsca, z którego większość osób ucieka. Na domiar złego dzień przed jej przyjazdem zostaje zamordowany starszy mężczyzna, a mieszkańcy zamiast czuć strach, niepokój, przechodzą do porządku dziennego, jakby nic szczególnego się nie wydarzyło. Poszukiwania odpowiedzi na nurtujące pytania nie przynoszą zamierzonych efektów, bo gdy tylko dochodzi do rozmowy, ludzie nabierają wody w usta, albo bagatelizują sprawę. Co się może za tym wszystkim kryć?

Autorka bardzo umiejętnie buduje napięcie i ciekawość, która popycha w dalsze ramiona historii. Nie odkrywa przed czytelnikiem wszystkich tajemnic od razu, stopniowo pozwala zaznajomić się z postaciami, którzy trzymają swoje sekrety mocno w ryzach. Sama Ola nie ułatwia zadania, by od początku zapałać do niej szczególną sympatią. Skryta, niechcąca ujawnić motywów swoich nagłych zmian. Powoli otwiera się niczym kwiat, ma jednak w sobie kolce, które nieraz wyrządzają krzywdę przy słownej potyczce. Wieś spowita jest aurą tajemniczości, mroku, ludzkich dramatów podszytą zemstą i chęcią sprawiedliwości. Pod płaszczykiem sielskości skrywa się pewne zepsucie, które bohaterka będzie odkrywać. Lekturę pochłonęłam w zastraszającym tempie. Zachwyciła mnie nietuzinkową historią, pełną tajemnic, demonów przeszłości, sekretów, niebezpiecznych powiązań rodzinnych. Odkrywanie kolejnych puzzli z układanki, odnajdywanie poszlak naprowadzających do poznania prawdy i aura niepewności, co jeszcze może wydarzyć się dalej.

Książka oprócz ludzkich losów skłania do refleksji nad istotą dobra i zła i jak cienka potrafi być między nimi granica, którą z łatwością można przekroczyć. Jak nieodpowiednia decyzja, pod wpływem impulsu i nieprzemyślanych konsekwencji, może wpłynąć na życie innych. A także to czy zemsta potrafi przynieść ulgę skołatanej duszy. Gorąco polecam!

"Tylko dobrzy ludzie zostali" Aldona Reich

Aleksandra Chojnicz pod wpływem impulsu rezygnuje z dotychczasowego życia. Rzuca pracę, mieszkanie, wycofuje się z wielkomiejskiego wyścigu szczurów. Kobieta decyduje tymczasowo zamieszkać w rodzinnej wsi ojca, lecz tam czekają pewne tajemnice z przeszłości...

"Tylko dobrzy ludzie zostali" to debiutancka powieść autorki powieści obyczajowych z wątkiem kryminalnym, która po kilku dobrych latach od pierwszej premiery ukazuje się we wznowieniu nakładem wydawnictwa Vectra. Jako że jestem fanem twórczości Aldony Reich, spodziewałem się kapitalnej historii, ale dostałem coś dużo lepszego! Nie bez przyczyny objąłem tę pozycję swoim patronatem medialnym.

Autorka umiejscowiła akcję powieści na zapadłej, typowej wręcz, polskiej wsi. Jeden sklep, kilka gospodarstw, pola, lasy, kościół i cmentarz. Miejscowości takich, jak ta ukazana w historii, w kraju nad Wisłą znajdziemy wiele. Każda z nich skrywa swoje mroczne, brudne sekrety, na których straży stoi wiejska społeczność nie zawsze skora do snucia nastrojowych, nostalgicznych opowieści z nutą dramatu, mroku i rozrzewnienia. Ciekawskich zbywa się oklepanym z każdej możliwej strony frazesem "To było kiedyś, nie ma o czym gadać".

Aldona Reich świetnie buduje napięcie, umiejętnie je stopniuje, tym samym wywołując w czytelniku wielką ciekawość, narastającą ze strony na stronę zachłanność w dążeniu do nieuchronnego punktu kulminacyjnego powieści. Już od samego początku w powietrzu czujemy coś dziwnego, specyficznego, niepokojącego, a spojrzenia mieszkańców wydają się tajemnicze i złowieszcze.

W "Tylko dobrzy ludzie zostali" wprost po mistrzowsku skonstruowana została intryga kryminalna sprzed lat, której widmo nieprzerywanie ciąży nad głowami miejscowych, a wśród domostw pobrzmiewają echa tamtej tragedii. Jest to jeden z aspektów przodujących, grających pierwsze skrzypce. Uważam, że Aldona Reich ma niebywały talent do tkania właśnie takich zagadek, jakie odnajdujemy w owej powieści. Z perspektywy czytelnika jesteśmy w stanie przewidzieć rozwój wypadków i rozwiązanie tajemnicy pogrzebanej głęboko w ludzkiej pamięci, jednak cały czas jesteśmy wodzeni za nos, skutecznie zbijani z tropu, a autorka co raz to podrzuca nam mylne poszlaki.

Należy nadmienić, że opowieść ta charakteryzuje się bardzo pogłębioną warstwą obyczajową. Autorka starannie i z wyczuciem, w odpowiednim momencie zawiązuje kolejne nici porozumienia pomiędzy poszczególnymi bohaterami, których relacje są do bólu szczere, naturalne i zupełnie rzeczywiste; najprościej rzecz ujmując - życiowe.

Gdzieś między słowami przewija się ledwo wyczuwalny, bardzo nikły i póki, co delikatny epizod romansu. Zapewne zostanie ON detalicznej, bardziej szczegółowo potraktowany w kolejnych tomach, których to już nie mogę się doczekać!

Po lekturze "Tylko dobrzy ludzie zostali" z ogromnym przekonaniem i ręką na sercu, mogę stwierdzić, że Aldona Reich ma wybitną smykałkę do tworzenia opowieści prostych, niewiele wymagających od odbiorcy, a jednocześnie uderzających, wciągających bez reszty w wir wydarzeń, zapadających w pamięć i wywołujących gęsią skórkę oraz dreszcz emocji.

Reasumując, będę powtarzał jak mantrę, że wszyscy miłośnicy powieści obyczajowych powinni książki Aldony Reich czym prędzej poznać! W jej prozie jest każdy element, jakiego wymagamy od dobrej historii, a nawet więcej. Polecam!

⭐8/10

Za egzemplarz książki i możliwość patronowania dziękuję Autorce oraz Wydawnictwu Vectra.

„Nikt nie jest do końca dobry i nikt nie jest do końca zły. (…). Wszyscy jesteśmy jak na styku: tam, gdzie jedno się kończy, drugie się zaczyna… Wiesz gdzie jest granica? Nie wiesz! (…). Nikt nie wie...”.

„(…) czasami tak właśnie trzeba: całe życie zamknąć w jednej walizce, żeby już nie mieć do czego wracać, tylko przeć naprzód”. Tak też zrobiła Aleksandra Chojnicz, a przynajmniej taki miała plan.. Zatrzaskując za sobą drzwi swojego dotychczasowego „półżycia” z impetem, choć również duszą pełną obaw, ruszyła ku nowemu robiąc sobie przystanek w rodzinnej wsi swojego ojca, miejscu bardziej jej obcym, niż bliskim. Niespodziewanie to właśnie miejsce obdarowało ją rodzinną, paskudną historią, której Ola wolałaby chyba nie poznać.. i zamiast być przystankiem, stało się celem na jej nowym szlaku do poznania siebie, spełniania własnych oczekiwań, do świętego spokoju.. Kobieta błądząc krętymi, wąskimi i piaszczystymi drogami przeszłości, pełnymi znaków zapytania, przemilczeń i niedomówień – zrozumiała, że nie da się pójść naprzód, gdy nie zamknie się za sobą drzwi przeszłości. Że żyjąc własnym życiem, chcąc nie chcąc, żyje się także życiem tych, którzy byli tu przed nami i tych, którzy teraz są obok nas..

„Tylko dobrzy ludzie zostali” to niezwykle klimatyczna powieść o dylematach, odmiennych punktach widzenia, oczyszczającej mocy czasu, o tajemnicach, pytaniach bez odpowiedzi i istocie życia, które zmusza do dokonania trudnego wyboru, czy bez wytchnienia się za czymś goni, czy bezustannie się przed czymś ucieka.. czy jest tym szczęście, spokój, spełnienie, czy przeszłość, wewnętrzne demony – nie wolno tracić nadziei na odnalezienie „bezpiecznej przystani”.

Polecam.

Kto jest na tyle odważny, by rzucić swój dotychczasowy żywot i wyruszyć na poszukiwanie nowej życiowej drogi ❓

Z pewnością taka droga okaże się tajemnicza i niebezpieczna.

Tutaj niestety nie da się niczego zaplanować, więc taka wyprawa w "nieznane" może a nawet MUSI wywrócić wszystko do góry nogami 😁

Do takich odważnych ludzi z pewnością należy bohaterka tej 📖 - ALEKSANDRA CHOJNICZ.

Ta młoda kobieta pragnąć odpoczynku wyrusza do pewnej wsi, jednak tam trafia w sam środek kryminalnej rozgrywki.

Warto dodać, że jest to wznowienie debiutanckiej książki autorki z 2019 r.

Jako jeden z nielicznych miałem okazję poznać 🌍 sprzed epoki RADWANA, jako pierwszy😁

Dziękuje mojej kochanej pisarce jak i @wydawnictwo_vectra za to, że mogłem objąć właśnie tę książkę swoim patronatem. Siła #bookstagram jest ogromna więc, niech idzie w świeci wieść, że dziś

Ciekawe czy każda wioska jest tak niebezpieczna jak ta z powieści Aldonki 😀

Niby wszyscy się znają i są dla siebie mili to jednak wchodząc głębiej w tą niewielką miejscowość można się przekonać, jak wiele zła kryje się w tutejszych murach.

"Tylko dobrzy ludzie zostali" Aldony Reich - to była pierwsza powieść tej autorki przeczytana przeze mnie. Obserwując Jej facebookowe konto, czytając o wydaniu powieści własnym sumptem, zaryzykowałam 😉🙂zakup e-booka i…nie żałowałam! Chociaż szczerze pisząc - spodziewałam się powieści w zupełnie innym klimacie…Jednak historia okazała się niezwykle wciągająca. Dlatego też, kiedy dowiedziałam się o reedycji powieścii i wydaniu jej przez wydawnictwo Vectra, wiedziałam, że muszę ją mieć! Premiera była całkiem niedawno - w minione walentynki!

W powieści teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Główna bohaterka, Ola Chojnicz, decyduje się na radykalny krok: porzuca prowadzone do tej pory życie i przyjeżdża do rodzinnej wsi. Tu okazuje się, że skrywa ona niejedną tajemnicę - zarówno dotyczącą najbliższej rodziny Oli, jak i miejscowej społeczności. Autorka bardzo umiejętnie prowadzi czytelnika przez fabułę swojej historii. Trochę myli tropy, dodaje nowe smaczki, zaskakując odbiorcę. Oprócz tajemnicy, którą powoli odkrywamy, czytamy także o fascynacji rodzącej się między Olą a pewnym przystojnym i intrygującym przedstawicielem miejscowego społeczeństwa mężczyzną Janem.

Powieść czyta się świetnie właśnie dzięki takim atutom, jak również dzięki pięknemu językowi, który jest ważną jakością każdej powieści Aldony Reich.

Ja polecam lekturę gorąco. Jedynie trochę po cichutku żałuję, że nie została wykorzystana pierwsza okładka powieści. Bardziej przemawiała do mojej wyobraźni. Żeby jednak oddać sprawiedliwość, muszę przyznać, że w obecnym wydaniu ciekawą jest wewnętrzna część okładki, która zawiera zdjęcia z rodzinnej miejscowości autorki, będącej pierwowzorem wsi z powieści.

Polecam przeczytanie powieści "Tylko dobrzy ludzie zostali"!