Trzecia siostra

"Lepiej przygotuj się na nieprzespaną noc!"

Takie słowa widnieją na okładce książki "Trzecia siostra" Louise Jensen.

Przyznam, że nie spodziewałam się po tej książce fajerwerek albo dużego zaskoczenia. Ale muszę powiedzieć, że byłam w błędzie bo zwroty akcji jakie zaserwowała autorka były dla mnie tak nieprzewidywalne, że niektórych opcji nawet nie brałam pod uwagę. I właśnie to uwielbiam w thrillerach.

Książka podzielona jest na dwie części. W pierwszej poznajemy trzy główne bohaterki: Leah, Carly i Marie oraz mamy rozdziały z Georgem. Spodobało mi się połączenie narracji pierwszo i trzecioosobowej. Zazwyczaj nie lubię takiej kombinacji, bo gubię się w historii. Jednak tutaj nawet dwie, trzy płaszczyzny czasowe mi nie przeszkadzały.

Jeśli chodzi o fabułę to była ciekawa i wciągająca. W drugiej części akcja rozgrywa się bardziej dynamicznie, bo na jaw wychodzi wiele spraw i tajemnic. A w pierwszej trochę wolniej, jednak buduje to napięcie i sprawia, że czytelnik dąży do prawdy.

Osobiście uważam, że jest to dobry thriller. Nie tylko biorąc pod uwagę pomysł na historię jak i wykreowane postacie, które są bardzo inne, ale dodatkowo połączone tą samą przeszłością i więzią.

Nie wyobrażałam sobie, że popłyną mi łzy pod koniec, ale jakąś strunę w moim sercu to zakończenie dotknęło.

Moja ocena 8/10

⭐RECENZJA⭐

Po dwudziestu latach siostry Sinclair nadal próbują poradzić sobie z traumą z dzieciństwa, każda na swój sposób. Gdy okazuje się, że sprawca porwania sprzed kilkudziesięciu lat wychodzi na wolność, one starają się nadal żyć normalnie. Jednak czy są w stanie to zrobić? Czy po takiej traumie można żyć normalnie? A może jest coś o czym nikt nie wie?

👤👥

Na początku lektury to był dramat... Umęczyłam się jak nie wiem co. Thriller ma być powalający, szokujący, dramatyczny, a tu dostałam jedną wielką nudę 🤦🏻‍♀️ Poprzednie powieści pisarki, prócz lektury "Rodzina", powaliły mnie, ta mnie zmęczyła... Książka podzielona jest na dwie części. I tak jak cześć pierwsza była nudna jak flaki z olejem, tak w drugiej części w końcu zaczęło się coś dziać! Na szczęście! Bo dzięki temu, ta powieść nie dostanie dziś negatywnej recenzji, lecz neutralną. To zasługa tego, co się działo później. Historia od drugiej połowy szokowała i powodowała, że mózg parował 🤯 Wszystkiego się spodziewałam, ale nie tego, co tu zastałam. Naprawdę! Pisarka ukazała tutaj obraz zepsucia i powaleństwa, co może przerażać i mnie przeraziło. Pokazane zostało ile osób było uwikłane w te okropne wydarzenia, że tak naprawdę miało to inaczej wyglądać. Jednak ludzie są okrutni, a najbardziej boli, jak to jeszcze robi rodzina... Bohaterów nie polubiłam. Tak naprawdę nie pamiętam już kto kim był, kto, co i dlaczego. Język i styl autorki przyjemny, lubię go. Kończąc moje wywody, była to powieść do przeczytania i zapomnienia. Szkoda, że tak się stało i po raz drugi nie stykło z tą pisarką. A Wy czytaliście tę powieść? Jakie były Wasze odczucia? A jak nie, to czy macie w planie? Ja nie zniechęcam 😉 Miłego 😘

👥👤

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @burdaksiazki 🖤

👤

Znacie twórczość Louise Jensen?

„Trzecia siostra” to moje drugie spotkanie z książkami autorki, chociaż na półce czekają, oczywiście, jeszcze dwie inne. Jakiś czas temu, czytałam „Randkę” i bardzo mi się podobała. A jak było w przypadku „Trzeciej siostry”?

Siostry Sinclair za młodu przeżyły piekło. Porwanie odcisnęło swoje piętno na ich psychice. Dwadzieścia lat później, każda z nich radzi sobie z tą traumą na swój własny sposób. Ale gdy nieuchronnie zbliża się rocznica porwania i ich oprawca wychodzi z więzienia, koszmar zaczyna się na nowo. Czy to tylko paranoja? Czy rzeczywiście ktoś chce skrzywdzić siostry Sinclair?

Największym plusem całej tej historii jest to, że bardzo szybko się ją czyta. Autorka ma tak fajny styl, przez co ja czytałam ją z wielką przyjemnością. Niestety momentami trochę mi się dłużyła. Z każdą kolejną stroną oczekiwałam na jakiś ogromny zwrot akcji, który mocno mną wstrząśnie…ale doczekałam się go dopiero na samym końcu.. i wcale nie był aż taki WOW, ale zaskoczył mnie. Nie spodziewałam się, że autorka wyprowadzi mnie tak daleko w pole :P

Całą historię poznajemy z dwóch perspektyw czasowych – mamy przeszłość, pokazującą to, co przeżywały bohaterki podczas porwania i to jak udało im się później uciec, oraz mamy czasy obecne, które opiewają w tajemnice i kłamstwa. Szczerze, bardziej podobały mi się czasy obecne, chociaż zachowanie Leah, momentami zaczynało mnie irytować – jej obawy bardziej mną wstrząsały niż to co się tam w ogóle działo…no ale może tak miało być… jeśli tak, to autorka w takim razie świetnie wykreowała jej profil psychologiczny, bo ja czułam się bardziej znerwicowana niż ona.

Cała historia była dość ciekawa, lubię motywy porwań w książkach, ale muszą być naprawdę dobrze opisane, żeby wywoływały we mnie jakieś większe emocje. W przypadku „Trzech sióstr” trochę mi tego zabrakło, rozdziały poświęcone przeszłości czytało mi się tak bez polotu i z nadzieją, że zaraz będzie koniec rozdziału i kolejny będzie ciekawszy :P dlatego też pierwsza połowa książki zdecydowanie słabsza, a w drugiej w końcu coś się zaczęło dziać i trochę podniosła całą ocenę tej książki, chociaż drugi raz po nią raczej nie sięgnę.

Mam dziś dla Was recenzję thrillera Louise Jensen pt. "Trzecia siostra". Dziękuję wydawnictwu Burda za egzemplarz do recenzji.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i mam trochę mieszane uczucia co do tej książki.

Lubię czytać thrillery, kiedy mamy ten dreszczyk emocji...coś się dzieje... czytelnik może podejrzewać pewne rzeczy a na końcu mile się zaskoczy... tutaj niestety zabrakło mi tego napięcia!

Ogólnie książka pisana jest naprzemiennie rozdziałami "wtedy" i "dziś". Możemy poznać sytuację z przeszłości i odczucia bohaterów w teraźniejszości...

Mamy tutaj historię trzech sióstr Sinclair - bliźniaczek Leah i Marie oraz Carly. W dzieciństwie zostały uprowadzone i przetrzymywane w zamknięciu. Udało im się uciec, ale niestety trauma pozostała do teraz. Żadna z nich nie potrafi uporać się z przeszłością.

Jakby tego było mało ich oprawca wychodzi z więzienia i cały koszmar odżywa w nich na nowo... powracają wspomnienia i pojawiają się lęki.

Jak myślicie co tak naprawdę wydarzyło się w dzieciństwie dziewczynek?

Kto brał udział w ich porwaniu?

Tak naprawdę akcja wciągnęła mnie dopiero pod koniec książki. Początek czytało mi się długo i dosyć ciężko.

Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw i przyznam szczerze, że pomimo nudnego początku - na końcu się mile zaskoczyłam. Niestety jeżeli chodzi o całość to wypada to średnio;)

Może jeszcze kiedyś sięgnę po jakąś książkę autorki, lecz na razie... sobie odpuszczę :)

Znacie pióro autorki? Która książka jest Waszą ulubioną?

.

Louise Jensen to jedna z moich ulubionych autorek, jeśli mamy na myśli thrillery psychologiczne. Z tymi pozycjami jestem na bieżąco, a „Surogatkę” nadal uważam, za tą najlepszą.

„Trzecia siostra” to całkiem dobry thriller. Historia wciągnęła mnie praktycznie od pierwszych rozdziałów. Poznajemy ją w dwóch ramach czasowych. Przeszłość trzech sióstr, które zostały uprowadzone, przetrzymywane, które uciekły i przeżyły... Oraz teraźniejszość, gdzie zmagają się z demonami przeszłości i konsekwencjami porwania. Mija właśnie 20 lat od tego czasu, a oprawca wychodzi z więzienia. Przeszłość uderza w nich ze zdwojoną siłą, czy sobie z tym poradzą?

.

„Trzecia siostra” to thriller nasycony emocjami. Czytając czułam się niepewnie. Czułam tę nutę strachu i niepokoju. Momentami bałam się przewrócić kartkę w obawie, że przeczytam coś co mocno wpłynie na moją psychikę i będę się bała iść w nocy do łazienki (Nie polecam czytać w nocy)! Thriller napisany jest tak, że zostawia gęsią skórkę. Wciąga czytelnika i kreuje świat, tak abyśmy mieli go przed oczami. Niekiedy wręcz przeraża i pod tym względem jestem zachwycona. Thriller na poziomie, godny polecenia. Jednak mam pewne „ale” co do zakończenia. Wydaje mi się delikatnie naciągane, chociaż ludzie zaskakują mnie coraz bardziej, więc pewnie nawet i takie rzeczy mają miejsce na tej planecie (nie zdradzam, musicie sami przeczytać
😁).

„TRZECIA SIOSTRA” to historia, którą wyróżnia przemyślana i nieoczywista fabuła. Autorka wciąga nas w świat, gdzie wróg czyha nad uchem i niskim głosem ostrzega o nadejściu. Świetna kreacja bohaterów. Przeprowadzenie i tempo akcji, które ani na moment nie zwalnia, a przy końcu wręcz jeszcze przyspiesza. I ten przerażający wniosek, który krążył mi po głowie, gdy skończyłam książkę. Czasami nie możemy ufać, nawet tym najbliższym.

Oczywiście polecam!

Pani Agnieszka Lis nie pisze łatwych i lekkich powieści, lecz tutaj, o dziwo, sama informuje, że takowej właśnie możemy się spodziewać. Jestem bardzo ciekawa, co też z tego będzie...

Grupa zaprzyjaźnionych ze sobą osób postanawia uciec od żmudnych przygotowań i spędzić tegoroczne święta w Zakopanem. Co z tego wyniknie? Przekonajcie się sami.

Na pierwszych stronach znajdziemy króciutką charakterystykę, każdej postaci. Choć są one przedstawione w całkiem zabawny sposób, to ich ilość wprawia mnie w lekkie przerażenie. Zastanawiam się, czy zabieg ten był potrzebny, bowiem gdy czytam, wszystko przychodzi nadzwyczaj naturalnie.

Obietnice autorki zostały w stu procentach spełnione, jest bardzo leciutko, niezobowiązująco i zabawnie. Ot fraszka -igraszka na jeden wieczór.

Treść złożona w przeważającej mierze z dialogów, powoduje, że strony uciekają w błyskawicznym tempie.

Perypetie naszych bohaterów zaczynają się od podróży na miejsce przeznaczenia, bo przecież trzeba jakoś na te "all inclusive" dotrzeć, jedni wybierają pociąg, inni własny samochód i nie obejdzie się bez paru śmiesznych sytuacji.

Powieść o tym jak to pozory potrafią mylić. O grupie ludzi, zdawałoby się bardzo zaprzyjaźnionych, a pod skórą wzajemna niechęć, lęki, animozje. Troszkę krzywy, lecz bardzo prawdziwy obraz świąt w rodzinnym gronie, opisany z ironią i ciętym dowcipem.

Premiera 28/10/2020

"Trzecia siostra" to kolejna pozycja autorki Louise Jensen, która mnie zachwyciła. Uwielbiam książki autorki. Jedne zaliczam to troszkę słabszych, a inne tak jak "Trzecia siostra" do tych z wyższej półki.

Książka opowiada o losach trzech sióstr Sinclair. Historia opowiedziana jest w czasie teraźniejszym oraz cofamy się dwadzieścia lat wstecz, kiedy to siostry zostały porwane. Za kilka dni przypada rocznica tych traumatycznych chwil. Siostry nawet jakby chciały, to nie są w stanie zapomnieć o tym co się stało, ponieważ ktoś kilka dni przed rocznicą im o tym przypomina.

Leah i Marie to bliźniaczki, a Carly to ich przybrana siostra. I to właśnie ta ostatnia obwinia się o to, co je spotkało. W końcu jest najstarsza i miała się opiekować młodszymi. Przekonamy się jednak, że prawda bywa okrutna i że nikomu ni można ufać w stu procentach.

Książka od samego początku owiana jest tajemnicą i sieje wielki mętlik w głowie czytelnika. Od pierwszych kartek pobudza wyobraźnię i wywołuje wiele pytań, a odpowiedź uzyskamy dopiero na sam koniec.

Historia sióstr Sinclair wciąga od pierwszych kartek i nie sposób się od niej oderwać. Opowiedziana jest z perspektywy sióstr jak również męża jednej z nich. Zakończenie jest bardzo zaskakujące co lubię w thrillerach najbardziej.

Bardzo polecam Wam tę książkę. Jeśli ktoś czytał to bardzo jestem ciekawa waszych opinii.

Przeczytałam wszystkie książki Louise Jensen, które do tej pory wydano, ta jest szósta i zawsze z ogromną niecierpliwością oczekuję na kolejne. Pomysł autorki narodził się, gdy usłyszała o chorobie zwanej zespołem Fregoliego, gdy w każdym człowieku widzisz twarz swojego oprawcy.

Siostry Sinclair jako dzieci zostały porwane i przeżyły piekło. Dwadzieścia lat później wydają się pogodzone z tym, co je spotkało.

Leah z pozoru jest perfekcyjną panią domu, matką i żoną, choć cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Marie topi smutki w alkoholu a Carly, nie potrafi nikomu zaufać. Każda z nich czuje się winna, czy mają ku temu powody?

Książka została podzielona na krótkie rozdziały pisane z perspektywy sióstr oraz męża Leah, w czasie obecnym i przeszłym. Osobiście większe wrażenie zrobił na mnie opis przeszłości, bo kogo nie poruszy krzywda, która dzieje się dziecku? Do bólu realistycznie i niezwykle szczegółowo przedstawione uczucia targające porwanymi dziećmi. Obezwładniający strach i przerażenie ściskające za gardło, chęć walki, i ogromna bezradność.

Po dwudziestu latach rozmów i terapii dziewczyny wciąż żyją przeszłością, a cała reszta to tylko pozory.

Wydarzenia teraźniejsze bardziej przypominają dramat psychologiczny niż thriller. Jedna jest pełną lęków i fobii kobietą, wszędzie upatrującą zagrożenia, gdy w końcu ono nadchodzi, nikt jej nie wierzy. Druga żyje w poczuciu winy, które niczym rak zżera ją od środka i nie pomagają już wszelkie dostępne zagłuszacze. Trzecia jest najbardziej samotną z ludzi.

W połowie książki następuje taki zwrot akcji, który uruchamia lawinę wydarzeń, a szok i niedowierzanie odbierają mi mowę.

"To, że coś wydaje się rzeczywiste, nie znaczy, że takie jest".

Historia o tym, że wydarzenia z naszego dzieciństwa potrafią tkwić w nas głęboko, niczym zadra, która z zewnątrz nie daje żadnych objawów, lecz cały czas sprawia dotkliwy ból.

"TRZECIA SIOSTRA" LOUISE JENSEN BURDA KSIĄŻKI

Głupota ludzka nie ma granic... Zastanawiam się jak można być tak bezdusznym, zapatrzonym w siebie człowiekiem. Mówi się, że cel uświęca środki, ale skutki mogą być nieodwracalne, a psychika małego dziecka wystawiona na próbę, która może się okazać nie do udźwignięcia, a charakter spaczony i żeby go znowu doprowadzić do ładu potrzebny jest czas... Tylko zawsze pozostanie w sercu rysa i albo pęknie i się rozleje na cały umysł, albo zostanie załatana. Ale czy wszystkie złe wspomnienia można wyrzucić...? Czy do końca życia zostaje zadra?

Poznajemy trzy siostry. Jedna starsza Carly i dwie bliźniaczki Leah i Marie. W dzieciństwie zostały uprowadzone i borykają się z dniem codziennym by zapomnieć i nie myśleć o tym co było. Nie jest to łatwe, bo pomimo, że są pod stałą opieką psychologiczna walczą ze swoimi wyrzutami sumienia i obawą, że to "ja" jestem winna uprowadzenia. Carly przeświadczona jest że gdyby poświęciła więcej uwagi młodszym siostrom to nie doszłoby do tej tragedii. Leah nie może pogodzić się z tym, że nie domknęła drzwi trzykrotnie i teraz w dorosłym życiu ma na tym punkcie obłęd - wszystkie czynności powtarza ma nerwicę natręctw. Marie jako jedyna opuściła swoje rodzinne miasteczko - zmieniła otoczenie i pragnie występować na scenie. Jednak gdy zapada noc jest strasznie samotna i zatapia swoje smutki w alkoholu i innych używkach. Czuje się winna, bo gdyby nie wyrzuciła piłki dla psa za płot nie byłoby całego zdarzenia.

Problemy, kłopoty oplatają siostry, a dziennikarze nie dają im spokoju tym bardziej, że zbliża się 20 rocznica ich porwania. Dziewczyny są podenerwowane i nie ułatwia fakt, że ich oprawca ma wyjść na wolność za dobre sprawowanie. Fobie przychodzą ze zdwojoną siłą. Pojawiają się dziwne listy, obserwacje i znika jedna ze sióstr. Tylko pytanie czy była to ucieczka od zgiełku i okropnego miejsca gdzie wszystko się zaczęło? Czy jednak maczała w tym palce osoba trzecia?

Żeby trochę uspokoić akcję jesteśmy karmieni odczuciami z dnia porwania. Zaglądamy do przeszłości... Widzimy małe dziewczynki, które muszą sobie poradzić z nie codzienną sytuacją. Porwanie, uwięzienie, zimno, poczucie zagrożenia i głód. Carly szukała rozwiązania jak uciec i jak ochronić bliźniaczki, jej tok rozumowania zaskakuje. Zawsze jest w pobliżu, by podać pomocną dłoń siostrą i po mimo, że mogła uciec samodzielnie nie zostawia bliźniaczki same na pastwę losu.

Rozwiązanie... Pęka mi serce, czuje niewyobrażalny smutek i żal do najbliższego otoczenia. Jak tak można narażać kogoś na niebezpieczeństwo? Być bezwzględnym, pozbawionym uczuć. Nie potrafiłabym po czymś takim spojrzeć sobie w oczy. Historia wzrusza i wywołuje wiele emocji, a najważniejsze zaskakuje.

Czytadeliczne

Chętnie sięgam po książki autorki. W zasadzie czytałam tylko te nowsze, ale starsze tytuły również zamierzam przeczytać. Jakie mam wrażenia po lekturze najnowszego tytułu?

'Znów była wygięta jak przecinek. Ta myśl dodawała jej sił: przecinek, nie kropka. To jeszcze nie koniec.'

Trzy siostry zostały porwane w wieku ośmiu i trzynastu lat. Po dwudziestu latach wszystkie wspomnienia do nich wracają. Zarówno bliźniaczki, jak i ich starsza siostra otrzymują tajemnicze listy i nie potrafią ułożyć sobie dorosłego życia. Co tak na prawdę się stało? Dlaczego dziewczynki zostały porwane?

Człowiek kształtuje się przez całe życie, jednak to wydarzenia z wieku dziecięcego wpływają na to, jakim dorosłym się stanie. Nie trudno więc sobie wyobrazić, że trauma porwania ciągnie się za bohaterkami cały czas. Nie potrafią zapomnieć. Co więcej, nie są w stanie poukładać sobie swojego życia. Marie tonie w używkach, Carly nie potrafi nikomu zaufać, a Leah panicznie boi się o swojego synka i ma obsesję na punkcie zarazków. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak czuły się dziewczynki podczas porwania, ale próbowałam podczas lektury postawić się na ich miejscu. Nie udało mi się to. Nie jest to coś, co można sobie wyobrazić. Jednocześnie nikomu nie życzę tak traumatycznych przeżyć.

Historię poznajemy z dwóch perspektyw. To, co stało się wtedy i to, co jest teraz. Dzięki temu poznajemy uczucia i myśli zarówno dziewczynek, jak i dorosłych kobiet. Zarówno wydarzenia z przeszłości i te teraźniejsze trzymają w napięciu. Książka wręcz nie daje się odłożyć na bok.

'Minęło dwadzieścia lat, a my nadal obwiniamy same siebie.'

Polecam, książka warta poznania. Jako thriller miała momenty trzymające w napięciu, ale spora część była też typową obyczajówką. Połączenie jest ciekawe, a sama historia na tyle wciągająca, że warto spędzić z nią czas. Zachęcam!

'Potwory są wśród nas i wyglądają tak jak my. Czasem jak ty - czasem jak ja.'

Zbliża się 20 rocznica porwania siostry Sinclar. Na każdej z nich inaczej odbił się ten koszmar i wszystkie czują się cały czas winne tego co się wydarzyło. Gdy dziewczyny próbują uporać się z przeszłością, ich oprawca wychodzi z więzienia. Jak poradzą sobie siostry w tej sytuacji i jaka prawda wyjdzie na jaw?

Historia sióstr Sinclair jest podzielona na dwa czasy. 'Wtedy', kiedy zostały porwane oraz 'Teraz' pokazuje jakie traumy wywołało na nich piekło, które przeżyły jako dzieci.

Na początku książki się nudziłam, ale z każdą stroną, a już w szczególności w połowie akcja nabierała coraz większego tempa i nic nie było oczywiste. Pojawiało się coraz więcej zagadek i zaskoczeń, to co się tutaj podziało.. wstrząsnęło mną, w życiu bym się czegoś takiego nie spodziewała.

A na dodatek autorka pisze w tak lekki i przyjemny sposób, że od książki ciężko się oderwać, aż do momentu, kiedy książkę przeczyta się już całą i chce się jeszcze więcej takich historii.

Czasami pojawiły się tu rzeczy absurdalne, jednak miały one pewny wpływ na zakończenie, które nie jest do końca jasne i można sobie samemu je dopowiedzieć.

Jeśli macie młodsze rodzeństwo to zdecydowanie zrozumiecie frustracje trzynastoletniej Carly Sinclair, która musi opiekować się swoimi młodszymi siostrami Leah i Marie. Jej frustracja zamienia się w panikę i desperację żeby je ochronić kiedy cała trójka zostaje porwana.

Przeszłość i teraźniejszość.

Jak porwanie wpływa na siostry? Oddalą się czy zbliżą? Jak wpłynie to na ich zdrowie psychiczne?

Powtórzę to bo muszę ale jest to emocjonalny rollercoaster. Tym razem Louise Jensen zabiera nas w podróż gdzie nic nie jest jasne, a większość to same nie wiadome.

Każda z sióstr przeżyła porwanie inaczej, na każdej odbiło się to w inny sposób.

Nie jest to typowa historia o tym jak "ktoś" porywa dzieci. Jest oryginalna, jest inna, jest zaskakująca.

Czytam dużo thrillerów psychologicznych i sądziłam, że już nic mnie nie zaskoczy - a tu nagle dostałam książkę, która wbiła mnie w fotel. Pierwszy raz podczas czytania tego gatunku ze złości popłynęły mi łzy..

A siostry Sinclair zapadną mi w pamięć na dłuższy czas.