Trup w sanatorium. Kryminał pod psem. Tom 6

''Trup w sanatorium'' Cykl: Kryminał pod psem (tom 6) autorstwa Pani Marty Matyszczak, w którym to odkrywamy kolejne tajemnice związane z trójką naszych sympatycznych na swój sposób bohaterów, którzy tym razem mają do spełnienia wiele prywatnych marzeń, a jednak muszą zmierzyć się z przeciwnościami losu, który płata im życiowego figla.

Inspirację do napisania tej części cyklu autorka zaczerpnęła z opowiadanych wspomnień z lat siedemdziesiątych dotyczących pracy jej mamy oraz dzięki tacie, który to miał możliwość korzystania z wczasów pracowniczych i zabierał całą rodzinę, aby poznawała uroki nieznanych pięknych miejsc polskich miast.

Każda z opisywanych w tym oto kryminale przygód głównych bohaterów przyczyniają się do tego, że chce się odkrywać wraz z nimi skrywane tajemniczo zapowiadające się kryminalne zagadki.

Detektyw Szymon Solański gotowy, jak zawsze pomóc w każdej zawodowej i prywatnej sytuacji. Z chęcią okazuje swoje uczucia dziennikarce Róży Kwiatkowskiej.

Dziennikarka Róża Kwiatkowska tym razem zaskakuje mnie swoimi przemyśleniami, odwagą i słownictwem, które nie zawsze wszystkim się ono podoba.

Chciałabym podkreślić, że Pani Marta Matyszczak posiada jedną z wielu cech, które lubię u pisarzy, a mianowicie potrafi być dobrą obserwatorką opisywanych przez nią miejsc tam, gdzie znajdują się w nich obecnie jej bohaterowie.

W tym kryminale nie zabraknie również lekkiego poczucia humoru pomimo wielu dramatycznych zawirowań związanych z dokonanym w sanatorium zabójstwem jednej z kuracjuszek.

Kryminał ten składa się z 10 rozdziałów. Ich nazwy nawiązują do fragmentów znanych polskich piosenek. Opisywana w nim akcja toczy się w okresie wakacyjnym Świnoujście rok 1977, Świnoujście teraz.

Autorka nie zapomina pominąć osób, które przyczyniły się do powstania tego niezwykle napisanego kryminału, w którym to Czytelnik może na moment przenieść się do innego świata pełnego blasku kryminalnych spraw za pośrednictwem tychże bohaterów, a w tym uroczego Gucia.

Polecam przeczytać ten kryminał.

"Trup w sanatorium" to już szósty tom cyklu komedii kryminalnych pt. "Kryminał pod psem". Ja z cyklem jestem od samego początku i każdego tomu wyczekuję z niecierpliwością. Tym tytułem autorka jednak przeszła samą siebie! To jak na razie najlepszy tom z całej serii!

Dostałam tutaj wszystko to co lubię! Jest ciekawe morderstwo z motywami sięgającymi lat 70 tych XX wieku, narracja przedstawiona jest z punktu widzenia kilku bohaterów, są nawiązania do innych polskich artystów i wydarzeń kulturalnych z czasów PRL-u, a ponad wszystko jest świetny, dosyć cięty humor! I znajdziemy go we wszystkim – w dialogach, w bohaterach, w sytuacjach, w komentarzach narratora. Nasza polska rzeczywistość zostaje przedstawiona z przymrużeniem oka, narrator jest świetnym obserwatorem i wykorzystuje to, by pośmiać się z własnych spostrzeżeń. Dawno tak dobrze się przy książce nie bawiłam. Dobrze, że od razu pod ręką mam tom siódmy!

"Trup w sanatorium" Marty Matyszczak - czego w tej książce nie ma…

Jest trup i to nie jeden. Można by rzec, że trup jak każdy człowiek (nawet jeśli w tym człowieku życie się nie tli) nie może być samotny. Jest Kwiatkowska, dziennikarka, śląska baba, która nie da sobie "w kaszę dmuchać" a jak przyjdzie co do czego, to też wie z której strony jest rzić i jak w nią uderzyć. Jest Solański, prywatny detektyw, wielbiciel aktywnego wypoczynku, do którego nie potrafi zachęcić nawet swojego psa. Skoro jest ON i ona to musi się pojawić również wątek miłosny. Kiedyś pisało się na murach K + S = BWM. To równanie pasowałoby do naszej dwójki bohaterów jeśli zastąpilibyśmy słowa (BW) bardzo wielka na (NT) nieco trudna. Połączenie dziennikarki, detektywa i trupa nie może przecież zaowocować hollywoodzkim romansem. Są tutaj oczywiście stróże prawa: jeden fajtłapa a drugi ochlaptus. Jest też pewien trójłapy psiak, z nosem gotowym do wywęszenia niejednej zagmatwanej sprawy, ale również śląskiej i mortadeli (jak na przyzwoite psa przystało). Jest obywatel szwedzki:), który udaje Niemca i mówi po polsku w dialekcie zrozumiałym dla samego siebie:). Polskiego uczył się ze słownika, który kupił od pewnej Polki, która podczas sprzedaży miała wypisany dziwny uśmiech na twarzy. Na zakończenie dodam tylko, że te wszystkie rzeczy, które "są" w książce autorka doprawiła dużą dawką humoru i dlatego czyta się ja z wielką przyjemnością. Polecam.