Trup na trzepaku

Przyjaciółki są dla kobiety jak druga rodzina, a często wiedzą o niej więcej niż członkowie rodziny właściwej. To przyjaciółkom płacze się w rękaw po zerwaniu z facetem, to przyjaciółki pomagają wybrać idealny strój na pierwszą randkę, to przyjaciółki łakną pikantnej relacji z tego spotkania. Przyjaciółki wspierają, pocieszają, rozśmieszają, troszczą się i otaczają opieką. Z dobrymi przyjaciółkami można przenosić góry i konie kraść. A czy można również łapać z nimi przestępców? Trup na trzepaku autorstwa Konstancji Nowickiej, pełna ciepła opowieść o sile damskiej przyjaźni, udowadnia, że tak! I to jeszcze w jakim stylu!

Kudłata, Szabla, Bazylia i Antonina znają się od zawsze i od zawsze są sobie bardzo bliskie. Razem przeżywają wzajemne wzloty i upadki, razem radzą sobie z przeciwnościami losu, razem upajają się chwilami radości. Ich przyjaźni nie zaszkodziły ani rozbrykane pociechy Bazyli, ani wieczne narzekający partner Kudłatej, ani stresująca praca Antoniny, ani feminizm Szabli. Pewnego dnia, gdy spiesząca się na tramwaj Kudłata znajdzie na osiedlowym trzepaku zupełnie nieżywego mężczyznę, przed kobietami pojawi się nowe wyzwanie. Uzbrojone w damski urok przyjaciółki będą starały się rozwiązać zagadkę śmierci denata. Przypadkiem wpakują się w sam środek międzynarodowej afery i dokonają pewnych zmian w swoim życiu.

Trup na trzepaku to historia bardzo babska. Nie kobieca, a właśnie babska, bo lekka, luźna, okraszona potężną dawką dobrego humoru. Szabla, Kudłata, Bazylia i Antonina są kobietami typowymi – plotkują, marudzą, twierdzą, że nie mają się w co ubrać i reagują bardzo emocjonalnie na słowo „promocja” (znacie to, drogie panie, prawda? ;) ). Trudno jest nie darzyć sympatią czterech książkowych przyjaciółek, które doskonale prezentują siłę kobiecości i w których bez problemu można odnaleźć cząstkę samej siebie. Jednocześnie mimo typowych i zbieżnych kobiecych cech, każda z bohaterek ma indywidualnie nakreślony charakter. Zderzenie ich odmiennych osobowości tworzy zaś fantastyczną mieszkankę, która gwarantuje masę niezwykłych przygód. Tych zwykłych również, bo cztery dziarskie panie pokazują, że przy odrobinie pomysłowości codzienne obowiązki można zamienić w dobrą zabawę.

Jeśli chodzi o trzepakową zagadkę kryminalną, to stanowi ona raczej tło powieści. To od niej wszystko się zaczyna, to wokół niej wiele się kręci, ale głównym nurtem książki nie jest. I chociaż jako wielbicielka kryminałów zawsze jestem łasa na dużo twistów i sekretów, to uważam, że Trup na trzepaku temat zbrodni wyczerpuje wystarczająco. Co prawda można było trochę mocniej zakręcić fabułą czy bardziej skupić się na podejrzanych o zabójstwo, ale i tak wypadło całkiem całkiem. Niecodzienna zbrodnia ciekawi, intryguje i zaskakuje, więc nie ma ryzyka nudy.

Książka pełna ciepła, humoru, przyjaźni i serdeczności – oto Trup na trzepaku Konstancji Nowickiej! Lektura zdecydowanie dla kobiet, ale męskim oczom na pewno też nie zaszkodzi. ;) Bardzo dobry wybór na letnie miesiące – polecam! :)

Książka Konstancji Nowickiej zaskoczyła mnie już na samym wstępie – sądziłam, że tytułowy „trup” będzie właśnie wzięty w cudzysłów, że będzie to przenośnia. Otóż nie, właśnie od trupa na trzepaku akcja się zaczyna i na nim kończy, w międzyczasie przeplatając fabułę perypetiami z życia czterech, jakże różnych od siebie, przyjaciółek.

Różnice charakterologiczne nie stoją jednak na przeszkodzie do budowania relacji, o jakiej otwarcie lub skrycie marzy większość ludzi. W końcu przyjaźń, ta prawdziwa, jest w obecnych czasach towarem deficytowym, choć jej namiastki lubią być określane tym mianem. Autorka splotła ze sobą losy Kudłatej – pracującej w szpitalu altruistki, Antoniny -wiecznie zapracowanej i czasem aż nazbyt rzeczowej prawniczki, Szabli – instruktorki jazdy konnej o skłonnościach do dominacji oraz Bazylii – wiecznie zajętej matki trzech małych szkrabów i żony nierealistycznie wręcz idealnego męża. Pomieszanie tak skrajnych osobowości mogło wypaść różnie. W tym przypadku wyszło idealnie, łamiąc (a czasem też potwierdzając) stereotypy i pokazując prawdziwą siłę kobiecej przyjaźni.

Tym, co przebija się z każdej karty powieści, jest humor. Taki w naprawdę porządnym wydaniu – ironiczny i z dystansem do różnych przywar, o jakie kobiety powszechnie są posądzane. Drugą cechą charakterystyczną stylu autorki jest optymizm. Czy można jednak optymistycznie o trupie na trzepaku? Oczywiście, że tak! Co więcej, optymistycznie, ale też z nutą grozy, dzięki czemu książka nie wydaje się być jedynie lekkim zapełniaczem czasu przeznaczonym dla żeńskiej części czytelniczej społeczności. Ona cały czas trzyma w napięciu, wodząc Czytelnika za nos, podsuwając możliwe rozwiązania zagadki, to znów zapędzając w ślepy zaułek. Nagle postaci drugoplanowe wkraczają na scenę pewnym krokiem, a wydarzenia pozornie nieistotne stają się kluczem do rozwiązania tajemnicy morderstwa na trzepaku.

Ciepła, krzepiąca opowieść. Idealna dla kobiet w różnym przedziale wiekowym i wszystkich tych, którzy potrafią docenić wartość prawdziwej przyjaźni. Takiej na zawsze i mimo wszystko.

[Adres usunięty]