Tropiciel. Zapomniana księga. Tom 2

„Tropiciel” to drugi tom serii „Zapomniana księga”. Końcówka pierwszej części, czyli „Strażnika” sprawiła, że miałam pewne oczekiwania wobec kolejnego tomu. Moje przypuszczenia jednak się nie sprawdziły.

Mimo, że spodziewałam się czegoś innego, to książka mnie nie zaskoczyła i nie zachwyciła. Niestety, ale się trochę przy niej nudziłam. Po dość energicznym i wciągającym początku, reszta stała się monotonna, schematyczna i bardzo przewidywalna. Główny bohater wywoływał we mnie mieszane uczucia, bo z jednej strony go polubiłam, a z drugiej, jego egoistyczne zachowanie niejednokrotnie mnie irytowało. Pozostałe postacie wydały mi się nijakie, a trochę ich się pojawiło. Akcje z demonami, poza kilkoma wyjątkami, w ogóle nie budziły we mnie strachu. Całość przypominała raczej obyczajówkę z wątkami fantasy. Na uwagę zasługuje zakończenie, które (a jakże) rozbudziło moją ciekawość i chęć sięgnięcia po następną część. Jednak zaskakujące zakończenie nie ratuje oceny całej książki.

Chcę jeszcze zwrócić uwagę na piękne wydanie książki, jako okładkowa sroka nie mogę przejść obok tego obojętnie.

Hmm... Nie była zła, ale też nie była aż tak dobra jak "Strażnik".

Początek jakoś mnie nudził, nie mogłam się wkręcić w tą nową rzeczywistość, ale na szczęście rozkręciło się jak zaczęły się pojawiać demony :) No i od połowy już poleciało i nawet nie wiem kiedy.

Coraz bardziej przywiązuję się do bohaterów z książki i były momenty, że było mi naprawdę smutno, ale też się uśmiechałam - chociaż to nie to samo co przy uszczypliwych tekstach Izy ze "Strażnika" :D

Ogólnie na plus! No i tutaj koniec też jest taki, że ciekawa jestem jak potoczy się kolejna część... :)

Zacznę tak, jak w przypadku pierwszego tomu Strażnik. Siedemnastoletni Hubert jest na szkolnej wycieczce w Paryżu. Koło Luwru ma się spotkać z dwiema dziewczynami, a towarzyszy mu jego kumpel Ernest. I to już nie jest sen (ci co czytali Strażnika, wiedzą o co chodzi). Hubert wyprzedza wybuch jaki ogarnia Luwr i udaje mu się ocalić przez śmiercią przyjaciela. Czy tym razem będzie pamiętał kolejne siedem lat? Zapraszam do świata Pauliny Hendel.

Impuls elektromagnetyczny zniszczył wszystkie urządzenia elektryczne. Nie ma prądu, internetu. Świat pochłania chaos, a tajemnicza choroba dziesiątkuje ludzi. W tej chwili tylko Hubert wie co będzie się działo. Zdaje sobie sprawę, że tylko kwestią czasu jest aż demony różnej maści zaczną wyłazić z ukrycia i będą atakować ludzi. Tylko niestety nikt w to nie wierzy, bo przecież do tej pory to były takie bajania dla grzecznych dzieci. Chłopak wie „z wcześniejszego życia”, że w tej chwili potrzebna jest Demonologia, żeby dowiedzieć wszystkiego co można o demonach.

Tropiciel to druga część Zapominanej księgi. O ile za pierwszym razem nie bardzo wiedziałam czego się spodziewać, tak teraz byłam już przygotowana. Prowadzeni przez Huberta przeżywamy brakujące siedem lat jego życia. Znów z XXI wieku zostajemy wrzuceni w czasy, które najbardziej przypominają wczesne średniowiecze. Ci, którzy przeżyli łączą się w niewielkie skupiska zdecydowanie nie lubiący obcych. W miastach rządzą gangi; na wsiach pozostały niewielkie grupy, które tworzą małe społeczności. Wszędzie jednak trzeba udowadniać swoją wartość. O dziwo nasi bohaterowie mają trochę szczęścia, być może dzięki temu, co Hubert pamięta z wyjątkowego snu, który okazuje się być prawdą.

W jednej z osad, która powstała na bazie wsi Dąbrówka, Hubert i Ernest, wraz z rodzinami, które udało się przekonać do opuszczenia miasta, znajdują schronienie. Z czasem stają się pełnoprawnymi mieszkańcami, nie przyjezdnymi. Wiedza zdobyta dzięki Demonologii pomaga im w tropieniu demonów, które zagnieździły się w okolicznych lasach. Dodatkowo Hubert potrafi wyczuć potwory, ale jeszcze lepsza okazuje się w tym siostra Ernesta, Zuza, która jest jak radar na demony.

W Strażniku Hubert mnie trochę denerwował, a jego naiwność potwornie mnie wkurzała. W tej części wydaje się dojrzalszy, ale niestety nie w momentach gdy ma polować na demony. Chłopak jest po prostu uzależniony od adrenaliny i nie zważa na własne bezpieczeństwo. Przez to stanie się kilka niefajnych sytuacji, a Hubert będzie sobie wyrzucał, że to przez niego. O matko, jak ciężko się pisze, żeby nie zdradzić za wiele, a zachęcić potencjalnych czytelników.

Tropiciel to naprawdę dobra kontynuacja cyklu. Bardzo się cieszę, że nie dotknęło go przekleństwo drugich tomów. Tak jak w Strażniku, tak i tu mamy do czynienia z postapo połączonego z mitologią słowiańską. Naszykujcie się na coraz więcej demonów, a będzie w czym wybierać: wije, utopce, biesy i wiele innych. Ale sądzę, że naprawdę powyłażą z ukrycia dopiero w trzeciej części i już nie mogę się tego doczekać.

Paulina Hendel jawi się w moich oczach jako świetny gawędziarz. Chciałabym z nią usiąść przy ognisku, gdzieś w środku lasu i posłuchać jej opowieści. Rozpoczęta przeze mnie seria Zapomniana księga jest dowodem na to, że potrafi snuć naprawdę ciekawe historie. Jeżeli chcecie się przekonać, co słychać w naszej rodzimej fantastyce, skierowanej dla młodzieży, to nie omijajcie tego nazwiska. Tropiciela, jak i cały cykl gorąco polecam.

Hubert wraca do swojego nastoletniego życia jak gdyby nigdy nic. Czas, który przeżył w Święcinie okazał się jedynie snem. Jednak z biegiem czasu wszystko wskazuje na to, że to zdarzyło się naprawdę, mimo, że niektóre szczegóły się nie zgadzają. Czyżby przyśniła mu się jego przyszłość? Nic więc dziwnego, że jego rodzina i przyjaciele nie są w stanie zrozumieć jakim cudem podszedł tak spokojnie do wybuchu wojny i kolejnych zdarzeń.

Już po drugim tomie doszłam do wniosku, że będzie to moja ulubiona seria tego roku. Te książki, pomimo, że są pokaźnej grubości zwyczajnie się pochłania. W jeden dzień przeczytałam "Tropiciela" i gdyby nie rozsądek to zarwałabym noc, żeby zacząć kolejną część. Z nie małą fascynacją czytałam o wszystkich demonach, które stanęły na drodze naszego bohatera i jego przyjaciół. Topielce, strzygi, wije, leszy i inne zachwycające i niebezpieczne osobniki sprawiają, że książka ma swój niesamowity klimat. Oczywiście nie obyło się bez momentów przerażenia i smutku, jednak znalazło się również miejsce na radość i nadzieję na lepsze jutro.

Jeśli chodzi o głównego bohatera to momentami chciało mi się z niego śmiać, a jego wyczyny sprawiały, że łapałam się za głowę. Jaki ON czasami był dziecinny, a przede wszystkich nie rozważny. Nie zwracając uwagi na niebezpieczeństwo kroczył śladami demonów by zdobyć kolejne trofeum.

Jestem pod wrażeniem tego co stworzyła dla nas autorka. Historia jedyna w swoim rodzaju, dla której warto poświęcić swój czas. Jeśli jeszcze nie czytaliście to polecam nadrobić straty. Ja niebawem pojawię się z recenzją kolejnego tomu, gdyż jestem pewna, że nie zejdzie mi długo z czytaniem.

Drugi tom serii Zapomniana księga czytało mi się szybko i lekko. Po szokującym zakończeniu pierwszego tomu byłam ciekawa co autorka dla nas szykuje. Hubert budzi się w dzień ataku na Luwr ale tym razem zachowuje wszystkie wspomnienia albo przynajmniej wydaje mu się, że śnił. Ratując Ernesta zmienia bieg wydarzeń i rozpoczyna się jego walka o przetrwanie. W tym tomie dowiadujemy się co tak naprawdę działo się przez te 7 lat. Historia jest tu bardziej przygodowo obyczajowa. Pojawiają się potwory ale rzadko i raczej pojedyncze rodzaje. Na szczęście nie przeszkadza to w odbiorze książki, ponieważ demony dopiero "budzą się do życia". Poznajemy kolejne postacie, które intrygują. Uwielbiam dziadka Alberta - kozak gość. Zuza bywa czasem naprawdę przerażająca. Ernest to rozsądny chłopak i gdy byłam w jego wieku odgrywałam przy znajmowych dokładnie taka samą rolę co ON xD Pojawiają się tu też postacie, które biorą udział w drobnym wątku miłosnym. Nie jest ON ani nachalny ani bardzo błahy. Hubert jest strasznie porywczy i lekkomyślny. Rozumiem, że irytuje go fakt, że nikt mu nie wierzy. No ale bez przesady, jest nastolatkiem, który wiecznie sprawia kłopoty. Czemu się tak dziwi, że starsi traktują go lekceważąco? Pod koniec książki, po pewnych traumatycznych wydarzeniach, dociera do niego jego zachowanie i postanawia się ogarnąć. W Tropicielu poznajemy też inne miejscowości, ludzi, dowiadujemy się więcej o demonach. Odgrywają one bowiem tutaj nieco większą rolę. Otrzymujemy też wiele odpowiedzi na pytania, które rodziły się w głowie czytelnika przy lekturze pierwszego tomu. Dużo wątków się wyjaśnia i wiemy ku czemu dąży ten tom. W ogólnej ocenie jest to lekka a zarazem wciągająca historia. Lekkomyślność Huberta sprawia, że czytelnik ciągle jest zaskakiwany. W tym tomie autorka skłania Huberta jak i czytelnika do myśli o tym skąd się wzięły demony, czy istniały od zawsze i czy da się z nimi żyć w zgodzie. Podczas lektury sama się nad tym zastanawiałam i rozmyślałam czy może autorka nas zaskoczy i na końcu cyklu okaże się, że demony będą żyły w zgodzie z człowiekiem, kto wie? Historia i fabuła jak najbardziej na plus. Książka przygodowa z mrocznymi i brutalnymi scenami fantastycznymi. Mi się podobało i na pewno sięgnę po dalsze losy Huberta.

Drugi tom serii Zapomniana Księga wciąga jeszcze bardziej niż pierwszy!

Tym razem Hubert budzi się w Paryżu tuż przed atakiem na Luwr i nauczony poprzednim doświadczeniem zapobiega śmierci przyjaciela. Teraz postanawia zapobiec wydarzeniom, jakie pamięta ze swojego su o Święcinie. Ale czy to był tylko sen? Wszystko zniszczenia, jakie pamięta zaczynają od nowa się powtarzać a chłopak postanawia poprawić swoje błędy z poprzedniego życia i odnaleźć wioskę, w której żył. Okazuje się, że Święcina nie ma na żadnej mapie i Hubert nie potrafi odnaleźć go w swojej okolicy, ale czy to oznacza, ze wioska nie istnieje?

***

Dla mnie ten tom był jeszcze lepszy niż poprzedni. Tym razem dowiedziałam się, co Hubert przeżywał przez 7 lat, których nie pamiętał w „Strażniku” i wątek demonów jest o wiele ciekawszy. Podoba mi się nawiązanie do dawnych wierzeń i wplatanie wątków z demonami i być może nie zgadzam się ze wszystkimi postępkami głównego bohatera, ale to nie znaczy, ze lubię go mniej. Ta postać mnie fascynuje i przypadł mi do gustu sposób, w jaki autorka opisuje tego dojrzewającego mężczyznę i jego ogromną chęć zatrzymania przy sobie bliskich w oparciu o dawno zapamiętane wydarzenia. To trochę jak powrót do przeszłości z możliwością naprawienia wszystkich złych uczynków i główny bohater dostał drugą szansę, aby naprawić błędy. Pytanie tylko czy przypadkiem ich nie powtórzył, bo przecież w poprzednim tomie nie pamiętał ostatnich 7 lat, więc może znowu zatoczył koło? Już nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po trzeci tom tej fascynującej historii.

Autorka ma świetny sposób pisania, dzięki któremu nawet przez chwilę nie odczułam, że czytam takie grube tomiszcze, a nawet wręcz przeciwnie – odnoszę wrażenie, że ta książka skończyła się o wiele za szybko. Już czas zacząć czytać kolejny tom.

Zakończenie pierwszego tomu sprawiło, że znaleźliśmy się e punkcie wyjścia, historia zatoczyła koło , czy Hubertowi tym razem uda się ocalić rodzinę i najbliższych? Ten tom wydaje mi się nieco mniej interesujący od poprzedniego, gdyż akcja staje się niezwykle rozwlekła w czasie i zdarzało mi się odkładać książkę na bok. Jednak autorka zauroczyła mnie lekkim klimatem grozy oraz zaciekawiła pojawiającymi się coraz to nowymi demonami. Uważam, że seria Zapomniana Księga o głowę przewyższa Żniwiarza. Polecam wszystkim wielbicielom wierzeń słowiańskich. Dla tych, którzy jeszcze nie czytali Żniwiarza, na końcu książki znajduje się dodrukowany rozdział z pierwszego tomu Pustej nocy. Cała opowieść wzbudziła moje zainteresowanie na tyle, że od razu sięgnęłam po trzeci tom przygód Huberta. Polecam

Pierwszym Tomem byłam zachwycona i już nie mogłam się doczekać, aż poznam to, co autorka wymyśliła dla czytelników w kolejnej części. Nie zawiodłam się. Znów mamy zwrot akcji w życiu głównego bohatera. Wszystko, co działo się z nim w pierwszym tomie wydaje się być tylko złym snem. Znów jest nastolatkiem, znów na wycieczce...jednak teraz już wie, co za chwilę nastąpi. Wie co musi począć aby uratować swoich bliskich przed zbliżającą się katastrofą. W tym tomu dużo się dzieje. Poszukiwanie demonologii, która ma pomoc w walce z demonami, oraz ciągła zmiana miejsca przez naszych bohaterów.

Kolejny raz się wciągnęłam i z chęcią sięgnę po kolejne części, by poznać dalsze lody Huberta i całego świata.

Jeżeli myślisz, że druga część będzie kontynuacją pierwszej, to nie możesz się bardziej mylić.

Tropiciel opowiada o czasie zapomnianym przez Huberta. Siedem lat, czyli dokładnie tyle ile dzieliło wydarzenia z Paryża od zdarzeń w Święcinie. Tak, dokładnie - poznajemy co w tym okresie się działo.

Hubert magicznie pojawia się z powrotem w Paryżu. Pamięta jednak wszystkie przeszłe, a w zasadzie przyszłe zdarzenia. Ta wiedza pozwoli mu dokładnie zaplanować plan działania na najbliższe dni, oraz zrealizować cel, który 7 lat później nie udało mu się osiągnąć. Niby wszystko brzmi świetnie, ale kto uwierzy nastolatkowi, że nadciąga koniec świata jaki teraz znają?

Po pokonaniu początkowych problemów, chłopak postanawia odnaleźć Święcino i wieść życie takie jakie zna. To jednak jest dla niego drobny problem, gdyż nie umie zlokalizować tej miejscowości. Poza tym hej, przecież w dalszym ciągu wszędzie są demony, które tylko czekają, aż będą mogły kogoś schwytać.

Tak więc jak można się domyśleć, przez poznanie przyszłości, przeszłość Hubera uległa zmianie (chociaż w sumie ciężko można to w 100% stwierdzić). Czy kolejna misja naszego bohatera zakończy się sukcesem?

Ta część podobała mi się jeszcze bardziej niż pierwsza. Rzadko kiedy da się zaskoczyć czytelnika już na pierwszych stronach, a tu się to udało poprzez cofnięcie się w czasie. Świetny zabieg, zresztą jak i cała książka :)

Fabuła nadal jest ciekawa, jednak moim zdaniem jest zbyt rozwlekła. Podoba mi się zabieg z tytułami, które są adekwatne do profesji głównego bohatera. Drugi tom kończy się dość interesująco. Historia zatacza koło, jednak ze zmienionymi wydarzeniami. Jestem ciekawa co z tego wyniknie. Nadal mamy dużo akcji, demonów i rozterek głównego bohatera.

Ω […] Jeśli ludzie potrafią nazwać niebezpieczeństwo, wydaje się ono mniej straszne.

🦷

Ω Hubert ponownie przeżywa wybuch pod Luwrem. Ponownie też spotyka najlepszego przyjaciela i rodzinę. Jednak po swoich poprzednich doświadczeniach postanawia, że tym razem uratuje bliskich. Nie jest to jednak takie proste. Nikt nie wierzy w jego ostrzeżenia, oczywiście do czasu. A co właściwie stało się ze Święcinem? Czy to był tylko sen?

🦷

Ω Cóż mogę rzec, kolejny tom „Zaginionej księgi” za mną☺️. Powiedziałabym, że mam tu dosyć mocno mieszane uczucia co do tej pozycji, ale nie byłaby to prawda. Ale zacznijmy od chyba najważniejszej rzeczy – opisy🥵. Mamy tu ich na pęczki. Głównie próby odnalezienia przez społeczeństwo sposobu na życie w trudnych czasach. Mamy tu informacje o polowaniach, życiu we wsi, nawiązywaniu powojennych przyjaźni i współpracy handlowych z innymi osadami. Oczywiście tworzy to ten specyficzny dla tej historii klimat. Problemem było tu przeciąganie tych fragmentów i dosyć często czytanie zwyczajnie się dłużył (podobnie miałam w „Igrzyskach”)😞. Niezaprzeczalnym plusem jednak dla akcji były demony, które tu okazywały się jednym z największych wrogów rasy ludzkiej😈. Sposoby polowania, wygląd… tona szczegółów, które urozmaicały (lub uprzykrzały😁) życie w świecie Hendel. No i oczywiście jest sam Hubert Sierpień… szczerze go ubóstwiam😍. Dosyć często okazywał się nierozsądny, odważny i porywaczy - czyli bohater taki jakiego lubię - ale największym minusem była jego hipokryzja. Raz się naraża nie słuchając ostrzeżeń, a potem przeżywa popełnione błędy. Normalnie by mi to nie przeszkadzało, ale tu było tego zwyczajnie za dużo😔. Ale cóż, trudne czasy w tym „Tropicielu” nastały🤓.

Po dość mieszanych uczuciach po skończeniu ,,Strażnika” nadszedł czas na zmierzenie się z ,,Tropicielem”. Co przynosi ze sobą drugi tom trylogii ,,Zapomniana księga”? Zapraszam do ponownego wkroczenia do świata po apokalipsie, tym razem będziemy świadkami jej początków.

Ostatnie strony ,,Strażnika” stanowią swego rodzaju reset historii, wszystkie wydarzenia które miały miejsce zdają się swego rodzaju nierealnym snem, jednak Hubert szybko przekonuje się iż żyjące w nim wspomnienia są czymś więcej. Poza pewnymi wyuczonymi nawykami, które w nim pozostały, wszystkie ,,wyśnione” wydarzenia zaczynają się sprawdzać. Chłopaka postanawia wykorzystać swoją wiedzę na temat przyszłości by ocalić swoich bliskich, a także by zdobyć demonologię, która będzie miała kluczowe znaczenie w walce z demonami.

Jak szybko przyjdzie nam się przekonać mimo iż kolejne przepowiadane przez chłopaka wydarzenia będą miały miejsce w rzeczywistości nikt nie będzie traktował jego słów poważnie. Szczególnie dużym wyzwaniem okażą się rodzice Huberta, którzy nie dość, że będą zaniepokojeni zachowaniem syna, to mimo coraz dobitniejszych dowodów na prawdziwość jego słów, nadal nie będą chcieli uwierzyć w dziwny ,,sen” i zastosować się do wytycznych chłopaka. Co ciekawe mimo iż Huberta strasznie denerwuje takie podejście do jego prób pomocy i ochrony innych, sam w pewnym momencie zaczyna określać to co mu się przydarzyło mianem ,,snu”, mimo iż do końca nie przestaje wierzyć, że to co mu się przytrafiło było jak najbardziej realne. Mam tylko nadzieję, że w finałowym tomie ów przeskok w czasie zostanie w jakiś sposób wytłumaczony, bo wersja ze ,,snem” zdecydowanie jest zbyt naiwna i do mnie kompletnie nie przemawia.

Cała recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

W wyniku pewnej sytuacji Hubert cofa się kilka lat do tyłu i na powrót staje się siedemnastolatkiem, będącym na wycieczce klasowej w Paryżu. Chłopak jednak wie, co się wydarzy i ze wszystkich sił próbuje zmienić bieg wydarzeń. Zabiera więc swojego przyjaciela Ernesta z powrotem do domu. To działanie sprawia, że chłopcy nie znajdują się przy Luwrze, czyli w miejscu wybuchu. Kiedy przyjaciele są już w domu Huberta, na świecie zaczyna dochodzić do przeróżnych wybuchów, a cała elektryczność systematycznie siada. Ponadto pojawia się epidemia grypy, która zabija ludność, więc rodzina oraz przyjaciel głównego bohatera są zmuszeni uciekać. Szczęśliwie trafiają na wieś, na której żyje dziadek Ernesta. Jednak to tam dopiero rozpoczyna się cała akcja.

W tej części miałam do czynienia z Hubertem, który, choć był w ciele siedemnastoletniego chłopaka, to jednak miał już umysł dorosłego mężczyzny. Muszę przyznać, że fakt ten zdecydowanie pozytywnie wpłynął na całą kreację tego bohatera. Chłopak przestał być tak irytujący i dziecinny, a stał się naprawdę mądry, rozumny i sympatyczny.

Przy okazji lektury Tropiciela, miałam przyjemność poznać Ernesta, który w pierwszej części pojawił się tak naprawdę tylko na początku. Szczerze mówiąc, nie do końca wiem, co mam o nim myśleć. Z jednej strony jest to naprawdę sympatyczny i pracowity chłopak, ale chwilami miał takie swoje momenty, gdzie zachowywał się okropnie dziecinnie. Gdybym miała wybrać jakąś jego jedną cechę charakterystyczną, to zdecydowanie byłaby to lojalność. Hubert zawsze mógł na niego liczyć i choć jego przyjaciel niechętnie jeździł z nim na kolejne wyprawy, to jednak to robił.

Pojawiają się tutaj również bohaterzy, którzy w Strażniku zostali tylko wspomnieni. W tej grupce znaleźli się [Adres usunięty]. rodzice Huberta, którzy wywarli na mnie dość pozytywne wrażenie. Nie jestem jednak w stanie wypowiedzieć się szerzej na ich temat, ponieważ nie wiem, co miałabym powiedzieć.

Ponownie zachwyciłam się stylem Pauliny Hendel oraz umiejętnością, z jaką autorka kreuje swoich bohaterów oraz świat przedstawiony. Zasługuje to na bardzo wysoką ocenę, jednak na początku wspomniałam o tym, że powieść jest pod wpływem klątwy drugiego tomu. Dlaczego? Już Wam tłumaczę.

Kiedy pierwszy tom jakiejś serii jest wprost genialny, często trudno o to, żeby tom drugi dorównał mu poziomem. To, czym zachwycałam się wcześniej, czyli ciągła akcja, świetna kreacja bohaterów i wiele innych, tutaj było dla mnie trochę odgrzewanym kotletem. Zgaduję, że po części wpływ miał na to fakt, iż pewne sytuacje znałam już w jakimś stopniu z poprzedniej części. Winę mogę również zrzucić na stres, jaki w ostatnim czasie mi towarzyszył, przez co nie do końca mogłam skupić się na czytanej treści.

Jednakże przeczytałam Tropiciela i absolutnie tego nie żałuję. Myślę, że skoro ten drugi tom był odrobinę słabszy, to ten trzeci i ostatni zdecydowanie rozwali cały system. Jestem o tym święcie przekonana i dlatego nie mogę się doczekać kolejnego spotkania z Hubertem oraz słowiańskimi demonami.

Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z tą serią, to koniecznie to nadróbcie. Pani Paulina jest doskonałym przykładem na to, że polscy autorzy również potrafią pisać świetne powieści młodzieżowe, które wciągają i mimo wszystko pozostają w pamięci na długi czas.

Recenzja I i II tomu

I jest to kolejna seria, po którą sięgnęłam z lekkim opóźnieniem i bardzo tego żałuję! No bo to kolejna, genialna i fascynująca historia. Autorka pisze w bardzo specyficzny sposób, bez zbędnego owijania w bawełnę i w sumie właśnie za to najbardziej pokochałam te książki. Są szczególne, ciekawe, pomysłowe, a po drugie bohaterowie, no jestem pod wrażeniem i to ogromnym.

Muszę to napisać, jest to niby fantastyka ale na nią składają się elementy postapokaliptyczne oraz demonologia i ogólne wierzenia słowiańskie ( czyli coś co jest ostatnimi czasy bardzo, bardzo popularne i najbardziej porządne w takiego rodzaju książkach). Może i nie brzmi to za ciekawie, ale to w jaki sposób Autorka wykorzystała ten pomysł i jak to opisała, no po prostu mistrzostwo. Prawda jest taka, że akcja tej historii rozgrywa się daleko daleko od naszego współczesnego świata, mam na myśli, że brak w tej książce tego co u nas normalne, typu: wody, komputerów, samochodów, itp. Ale myślę, że to był celowy zabieg, wykorzystany w bardzo korzystny sposób. Ten pomysł nadał zdecydowanie więcej realizmu powieści.

W tym świecie brak jest tego co u nas, nie ma ludzi rządzących, nie ma władzy państwa. Tutaj powstały tak jakby maleńkie grupki, w której każdy ma tak jakby swojego dowódce, przywódcę. Ten świat jednak nie jest bezpieczny, bo zewsząd mogą pojawić się demoniczne stworzenia, które sieją wkoło zamęt i strach wśród wszystkich istot.

Powiedziałabym, że w tych książkach jest raczej brak przyspieszonej akcji, okey dzieje się tutaj dużo, ale nie wyczuwamy takiego ogólnego dynamizmu. Po woli pozajemy wioskę, bohaterów, ogólne postacie, wkraczamy do tego nieznanego nam świata stopniowo, ale za to w sposób rasowy i ciekawy, nie ma tutaj nudy, to Wam mogę obiecać. No i oczywiście poznajemy Huberta, jego postać, która zdecydowanie wiele wnosi do tej historii. Możemy na spokojnie przyjrzeć się jego osobie, poznać jego adaptację w nowym miejscu, jego przekonania, charakter... Odnośnie bohaterów to troszkę zdenerował mnie fakt, że było ich miejscami po prostu za dużo. Po pewnym czasie wszystko zaczynało mi się nieco mieszać, ale na spokojnie można sobie pozaznaczać każde z postaci w książce, więc potem na spokojnie można sobie powrócić i przypomnieć kto kim jest.

I ten klimat! No tego nie da się nie zauważyć! Niemal na każdej stronie jest wyczuwalny. Prawda jest taka, że według mnie mamy tutaj dwojaką atmosferę. Z jednej strony przedstawiona wieś, taka wiecie, wiejska, typowa, lecz z drugiej strony las, słowiańskie demony, które gdzieś tam czają się w najciemniejszych zakątkach.

Z kolei w drugiej części w ,,Tropicielu" zdecydowanie denerwował mnie główny bohater - Hubert. Mam wrażenie że w ,,Strażniku" nie był ON aż tak mocno irytujący i nie wiem z czego to wynika. Lecz na szczęście fabuła i cała akcja, zrekompensowała mi to. Tutaj z kolei można było wyczuć napięcie i te ukryte triki Pauliny Hendel. Warto zauważyć, że pierwsza część kończy się w genialny sposób. I zaczynając tom drugi, od razu można zauważyć, że Autorka wykorzystała ten potencjał i rozpisała się na ten temat w drugim.

O ile w drugim tomie akcja i fabuła były lepsze niż w pierwzym, to właśnie w drugim zdecydowanie nie podeszły mi postacie. Mam wrażenie, że Autorka nie do końca je dopracowała, przez co miejscami miałam wrażenie, że to po prostu płytcy bohaterowie, którzy nic dobrego tutaj nie wniosą. Często myślałam o tym, że są tacy ,,nijacy". Z czasem się to poprawiało... No ale tak jak mówię, ta fabuła przebija wszystko, więc mogę wybaczyć fakt, iż bohaterowie nie są może do końca idealni.

Ostatecznie, czy polecam tę serię? Tak... I jest to już kolejna seria, któa według mnie nie jest tylko dla nastolatków. Można tutaj wiele odkryć i znaleźć dla siebie. Wiele tutaj ukrytych przesłań i symboliki, nie tylko dla młodzieży.

Opis fabuły

Tom 1 Strażnik -

Hubert- główny bohater tej fantastycznej powieści usypia wieczorem w swoim łóżku w Paryżu. Jednak niestety, nie budzi się ON już następnego dnia w tym samym miejscu. Tym razem znajduje się w Polsce i to na dodatek w jakiś dziwnych ciuchach, w których raczej nie położył się spać. Pokój, w któym się znajduje jest przytłaczający, zimny i nieprzyjemny... Czy ma szansę na ucieczkę?

Jak się okazuje, na dodatek wygląda zupełnie inaczej, ta podróż ,,tak jakby w czasie" przesunęła go o siedem lat, a ON nie jest już zwykłym nastolatkiem, tylko kimś więcej... To nie wszystko. Można śmiało powiedzieć, że dla niego cały świat uległ zmianie. Choroby i epidemie jakie panowały przez ten okres wyniszczyły większą część świata, a w mroku czai się zło i demony, które są gotowe zaatakować w każdej chwili.

To dla naszego bohatera zdecydowanie zbyt wiele, bo nie dość, że musi sam odnaleźć się w nowym świecie, to jeszcze musi zrozumieć co takiego wydarzyło się, że ten świat tak się zmienił. A przede wszystkim jak to się stało, że znalazł się w tym nowym miejscu?

Tom 2 Tropiciel-

Tym razem znowu wpadamy w wir karuzeli jaki funduje nam Paulina Hendel. Znowu przechodzimy pranie mózgu, bo tym razem Hubert staje się ponownie młodym siedemnastolakiem i ponownie budzi się w Paryżu. A po zniszczeniu świata jakie panowały jeszcze ,,wczoraj" nie ma już śladu.

Otrzymuje tak jakby jeszcze jedną szansę, tylko że tym razem po prostu wie co ma robić i jak poradzić sobie w takiej sytuacji. W tym przypadku po pewnym czasie to Luwr staje w płomieniach i wszystko zaczyna się od nowa, ale Hubert jest na to przygotowany. Wie, że musi posiąść cudowną księgę, która ma mu pomóc w tym wszystkim, a przede wszystkim w pokonaniu potworów.

Nie wszystko idzie tak jakby chciał. Jak się okazuje, cała technologia po elektrowstrząsach zostaje zniszczona, dodatkowo te choroby, które po woli zbierają żniwa wśród niewinnych ludzi.

Zagadką jest jednak to, że wśród tego wszystkiego Hubert nigdzie nie zauważa powtworów, z którymi powinien walczyć. Nikt nie chce wierzyć w to czego nasz bohater jest pewien...Czy da sobie radę? Czy ocali świat?

Za egzemplarze recenzenckie dziękuję wydawnictwu We need Ya.

„Tropiciel” to drugi tom „Zapomnianej księgi” autorstwa Pauliny Hendel. Zaskakujące zakończenie „Strażnika” sprawiło, że z zaciekawieniem sięgnęłam po drugą część. Niestety, zawiodłam się. Po dobrze zapowiadającym się początku, gdzie akcja niesamowicie pędzi w połowie lektury następuje zastój, który trwa prawie do samego końca. Mimo tego, że książka jest bardzo obszerna niewiele się tam dzieje. Główny bohater jest irytujący i działa pod wpływem impulsu. Hubert jest postacią, która widzi tylko czubek własnego nosa i zachowuje się infantylnie (chociaż dostaje ode mnie plus za to, że przestał toczyć wewnętrzne monologi).

Ale dość narzekania, przejdźmy do tego, co mi się podobało. Wplecenie w fabułę starych wierzeń uważam, że było bardzo trafionym pomysłem. Na kartach powieści spotykamy potwory z najstraszniejszych słowiańskich mitów, zaczynając od grasującej po lesie strzygi, kończąc na siejącym postrach w jeziorze topielcu. Demony te dodawały „Tropicielowi” nutkę tajemniczości i pozwalały czytelnikowi na poznanie choćby tych kilku bestii, które są zazwyczaj w literaturze pomijane. Kolejną rzeczą, tak jak pisałam już w recenzji poprzedniego tomu, jest ukazanie świata, w którym ludzie nie mają prądu oraz dostępu do bieżącej wody i wszystko muszą robić własnymi siłami.

Podsumowując, oceniam „Tropiciela” 6/10, całkiem przyjemnie mi się go czytało, lecz niestety ta książka mnie nie porwała. Niedługo zapewne sięgnę po „Łowce”, bo jednak chciałabym wiedzieć, jak ta historia się zakończy.