Tonąc w mroku

Dalia wychowała się w sierocińcu, za sprawą anonimowego darczyńcy miała szansę wyszkolić się i zostać alchemiczką i nawet dobrze sobie radzi w świecie zawładniętym przez mężczyzn, chodź większość interesów załatwia ,,po stołem". Pewnego dnia zostaje porwana przez ludzi sułtana i zmuszona do zajęcia miejsca jego prawowitej córki jako przyrzeczonej bestii z Nieziemia, którą straszy się dzieci już od najmłodszych lat.

Dlaczego sułtan właśnie ją wybrał jako zastępstwo swojej ukochanej córki? Kim jest bestia z Nieziemia? Jakie zadanie czeka alchemiczke?

Uwielbiam retellingi, a ten czytało mi się bardzo dobrze, podobał mi się wykreowany przez autorkę świat, mnogość i różnorodność bohaterów. Dalia jest typem bohaterki który bardzo lubię, silna, uparta i waleczna, dla tych na których jej zależy gotowa na wiele. Brakuje mi jednak trochę więcej emocji i większej chemia oraz iskier między przyrzeczonymi, ich romans wydaje się troszkę taki na siłę. Jednak książka w całości mi się podobała i dość szybko się ją czytało.

Ostatnio bardzo polubiłam postacie babci/ charakternych starszych pań w książkach. I tutaj też taką znalazłam!

Bo chociaż historia sama w sobie jest schematyczna, problemy bohaterów rozwiązują się bez większych problemów to wyrazu i uśmiechu dodaje książce pewna starsza pani w pakiecie z gadającym gargulcem. Bardzo żałuję, że to nie oni byli głównymi bohaterami ^^ . Byłoby ciekawiej.

Historia jest duszna i mroczna - w końcu akcja dzieje się pod ziemią. Bohaterka musi przewartościować swoje priorytety, przekonania i pokonać strach. I tak ilość schematów sprawia, że książka nie zapadła mi mocno w pamięci i nie wzbudziła większych emocji.

Ale dla zakręconego i tajemniczego Gargulca oraz wymagającej babinki warto było po nią sięgnąć.

Po ujrzeniu zapowiedzi wiedziałam, że chcę przeczytać książkę, bo to zdecydowanie moje klimaty. Do tego skusiła mnie informacja, że to retteling Pięknej i Bestii. A ostatnimi czasy uwielbiam rettelingi.

Dalia od samego początku zyskała moją sympatię. To bohaterka, która swoją zawziętością i uporem potrafi osiągnąć wiele. Bałam się, że nie podoła nowej roli, a ona wręcz przeciwnie wczuła się w nią bardzo dobrze.

„Na Nieziemiu wszystko odbywało się inaczej. Z irytacją odkryła, że musi się tu na nowo uczyć rozpoznawania kłamstw i ułudy, grając jednocześnie w grę zaplanowaną przez sułtana”.

Davhar jest władcą, o którym w sumie niewiele wiemy. Aura tajemniczości towarzyszy nam przez większą część książki. Jego postać ciągle zaprzątała mi głowę, zastanawiałam się co takiego w nim siedzi.

A kraina Nieziemie to już w ogóle powiew świeżości. Autorka stworzyła świat, który jest jednocześnie przerażający i fascynujący. Odkrywanie tajemnic nowego uniwersum było niesamowitym doświadczeniem.

Zaczęło się niewinnie, a z czasem coraz bardziej wciągała mnie fabuła książki. Nie spostrzegłam się nawet, jak już byłam na końcu historii. Nie mogłam się opanować, aby choć na chwilę opuścić Dalie i jej przygody.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i na pewno nie ostatnie. Polecam.

Znana i lubiana baśń o "Pięknej i Bestii" przemaglowana została tak wiele razy i w tak wielu różnych konfiguracjach, że nie było już w zasadzie miejsca na na nowe spojrzenie na tę historię. No i pojawiła się Agnieszka Zawadka, która z lekkością, pomysłem i dość zadziornie, stworzyła swoją wersję tej opowieści.

Piękna, młoda i zdolna alchemiczka Dalia, wplątana w intrygę przebiegłego sułtana, zostaje zmuszona do tego, by zostać żoną czarnoksiężnika, zwanego Bestią z Nieziemia. To, co miało okazać się wieloletnim cierpieniem, szybko staje się codziennością, która wcale nie jest tak ponura na jaką wygląda.

Bardzo to udana powieść młodzieżowa, która jest o tyle zaskakująca, że nie trzyma się ścisłych ram jeśli chodzi o powiązanie ze słynną baśnią. To właściwie był zabieg marketingowy, po to by przyciągnąć fanki tej znanej historii. Ta opowieść obroniłaby się sama. Świetny, świeży pomysł na fabułę, cudownie i drobiazgowo rozrysowane postaci: krnąbrne, pyskate, mroczne, ale też z pokładami dobra, które tkwi głęboko w ich duszach. To składowe tej powieści, którą uraczyła mnie Zawadka. Uniwersum też całkiem zmyślne, ładnie opisane i takie, do którego z ogromną radością będzie się wracać.

Autorka niczego nie pozostawiła tutaj przypadkowi, wszystko ma swój czas i miejsce, a szczegółowość (mimo dość niewielkiej objętości jak na fantasy) procentuje i pozwala na swobodne wędrowanie myślami pomiędzy bohaterami i podążanie ich ścieżką.

To naprawdę kawał dobrze napisanej młodzieżówki, a polecać ją będę z rozkoszą, gdyż szacunek dla czytelnika jest tu tak wielki jak stąd do nie widać!

Moją ulubioną bajką była Piękna i Bestia. Uwielbiałam ją, więc kiedy zobaczyłam że Agnieszka Zawadka napisała "Tonąc w mroku", która jest retellingiem mojej ukochanej bajki wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć.

Dalia jest alchemiczką. Mieszka w królestwie, które wieki temu podpisało umowę z przerażający Nieziemiem. Dziewczyna wie z opowieści, że ta kraina jest przerażająca i rządzą nią straszne bestie. Dalia zostaje wplątana w intrygę stworzoną przez samego Sułtana i staje się przyrzeczoną przerażającemu czarnoksiężnikowi - Bestii z Nieziemia.

Ta historia wciąga od pierwszej strony, jest mroczna i wręcz hipnotyzujaca. Kończyłam ją czytać późno w nocy i do tej pory wracam do niej myślami. Dalia jest jedna z rozsądniejszych bohaterek, a Bestia jest inna niż wszyscy się spodziewają. Fabuła jest naszpikowana tajemnicami i intrygami. Ze stron "Tonąc w mroku" czuć ciemność i klimat przerażające krainy Nieziemia. To jedna z tych książek do której wrócę.

Chce więcej i bardzo polecam ❤️

Retelling - hot or not?

Inspirowana piękną i bestią historia dwojga osób ze skrajnie różnych światów.

Ta książka mnie porwała od pierwszych stron i nie chciała puścić aż do samego końca.

Dalia, alchemiczka, trzyma się z daleka od spalonej ziemi i większych kłopotów.

Jednakże los postanowił ją wrzucić w sam środek intryg, układów a także... ciemności.

Dziewczyna okazuje się być kimś, kto może zastąpić córkę sułtana i zapobiec zesłaniu arystokratki do Nieziemia.

Czy kraina pozbawiona słońca naprawdę jest tak straszna, jak mówią legendy?

Czy mieszkańcy są prawdziwymi potworami?

Kim jest tajemniczy Davhar, któremu dalia została przyrzeczona?

Mocno mnie intrygował świat Nieziemia, autorka sprawnie nas w niego stopniowo wprowadzała, budując niepewność i pokazując dwa punkty widzenia - po pierwsze, ten wyobrażony przez lud żyjący na powierzchni, po drugie - ten, który miał faktyczne miejsce.

Odkrywaliśmy go krok po kroku z nieustającą fascynacją a to wszystko zostało okraszone sporą dozą poczucia humoru, które uprzyjemniało dodatkowo lekturę.

Bardzo chciałam dowiedzieć się, jakie tajemnice skrywa czarnoksiężnik, co wpłynęło na to, że Dalia panicznie boi się ciemności i czy tych dwoje ma się ku sobie?

Tu muszę przyznać, że motyw przewodni jest bardziej fantastyką a subtelna nuta romantasy jest naprawdę śladowa, bowiem nie dominuje ona fabuły - ba! Jest, że tak to ujmę, śladowej ilości.

Nie pojawia się wprost, nie ma żadnych czułych słówek, uganiania się itd.

Nie ma także ani jednej sceny e**tycznej co jest zarówno plusem jak i minusem, zależy kto się czeho spodziewał.

Mi to kompletnie nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie.

Trochę miałam nadzieję na nieco bardziej rozwinięte zakończenie, mam wrażenie, że sama końcówka książki była z nad wyraz błyskawicznie przyspieszającą akcją i skończyła się równie szybko.

Epilog wyjaśnił co nieco, choć niestety nie wprost o nie za wiele ale uważny czytelnik wychwycił wszystko, co trzeba i tym samym książka jest kompletna.

Jestem pozytywnie zaskoczona, że taka fantastyka, która wciąga jak otchłań, jest napisana przez polską autorkę.

Chylę czoła i czekam na więcej.

Agnieszka Zawadka otwiera przed nami drzwi do magicznego świata i proponuje przygodę, w której wszystko może się wydarzyć. Czy jesteście gotowi zaryzykować? Czy macie w sobie na tyle odwagi, by wkroczyć w nieznane?

Przyznaję, że sięgając po lekturę zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. Niewielki opis z tylnej części okładki sugerował jednak, że prawdopodobnie czeka na mnie wyjątkowa opowieść naznaczona magicznymi właściwościami. Z przyjemnością zatem oddałam się lekturze, która ze strony na stronę nabierała intensywności i okazała się naprawdę intrygującą opowieścią. Autorka stworzyła ciekawy świat przedstawiony, nadała mu konkretnych kształtów, wzbogaciła o niezbędne detale a tym samym zaserwowała nam krainę otwartą na czytelnika, zachęcającą do poznania nowego społeczeństwa a tym samym umożliwiła nam stanięcie u boku głównej bohaterki, na którą czekało wiele wyzwań. Przypadła mi do gustu konstrukcja fabuły, jej przebieg a także z pomysłem rozegrane wydarzenia, więc spędziłam przy książce zaskakująco miłe chwile.

Fabuła koncentruje się na losach Dalii, która od najmłodszych lat uczona była, że najlepiej trzymać się z daleka od spalonej ziemi. Jak wiadomo jednak los zawsze bywa podstępny i wystawia nas na największą próbę. Niespodziewanie dziewczyna trafia więc w sam środek intrygi sułtana i zostaje przyrzeczona Bestii z Nieziemia, czarnoksiężnikowi, który budzi największą grozę. Jako mała dziewczynka słyszała o nim wszystko co najgorsze. Dziś będzie musiała sama skonfrontować się z wierzeniami i szeptami społeczeństwa. Tylko czy rzeczywistość okaże się taka, jaką wszyscy pisali?

To powieść przygodowa, mocno bazująca na nurcie fantastyki. Opowiada o losach młodej bohaterki, która niespodziewanie trafiła w samym środek zaskakujących wydarzeń. Od samego początku towarzyszymy Dalii przy próbach odnalezienia własnego miejsca w świecie i tym samym możemy lepiej przyjrzeć się sylwetce postaci, która kształtuje się na naszych oczach pod wpływem nabytych doświadczeń. To ciekawa bohaterka, której chętnie kibicowałam w drodze do osiągnięcia celu, ale przyznaję, że bardziej intrygował mnie świat przedstawiony, pełen własny zasad społeczeństwa nastawionego na konkretne poglądy i wierzenia a także koncentrowałam swoją uwagę na wszechobecnym niebezpieczeństwie skumulowanym w konkretnych postaciach. Zauważalnie autorka przemyślała swoją historię i prowadziła ją w konkretnym kierunku, nie było więc miejsca na nudę ani przegadany momenty. Zauważyć można również, że autorka trzymała się sztywnych ram i nie odchodziła od normy na rzecz spontanicznej fabularnej wstawki co odrobinę zaważyło na pełnej realności historii. Nie uważam tego za wadę, ale chętnie poznałabym więcej detali i niuansów związanych z otoczeniem głównej bohaterki a nawet jej własną prywatną historię z czasów, kiedy jeszcze nie musiała mierzyć się z Bestią z Nieziemia.

"Tonąc w mroku" to przyjemna lektura na leniwe popołudnie, której głównym zadaniem jest przede wszystkim wpłynięcie na naszą wyobraźnię. I to wychodzi jej rewelacyjnie, ponieważ pobudza nasze szare komórki i wprowadza na pierwszy plan wyjątkowy klimat. Czytamy o wzlotach i upadkach głównej bohaterki, śledzimy jej niepowodzenia a także drogę do lepszej przyszłości oraz koncentrujemy się wokół subtelnego wątku romantycznego, który nadaje bieg wydarzeniom. Agnieszka Zawadka napisała ciekawą historię zamkniętą w magicznej przestrzeni, która idealnie sprawdzi się jako czasoumilacz po ciężkim dniu z kubkiem gorącej herbaty w dłoni.

"Jeżeli Zahira była pięknym płatkiem róży, to Dalia przypominała pustynnego skorpiona. Stworzona, żeby przetrwać. Nawet gdy robiło się paskudnie."

••

"- Lament, płacz i łzy są dobre dla arystokratów - stwierdziła, nie kryjąc lekkiej drwiny. - Tam, skąd pochodzę, trzeba zacisnąć zęby i próbować przetrwać."

************

Co tu dużo mówić, to była naprawdę świetna historia.

Już od pierwszych stron dzieje sie dużo. Pościgi, porwania, spiski, klątwy i niebezpieczne sekrety, a to tylko na początek. Dlatego z całą pewnością nie grozi wam nuda.

Druga rzecz to bohaterowie. Relacja Dalii i Davhara oparta na motywie "enemies to lovers" jest subtelna i sprawdza się doskonale, podobnie jak postać eushat, która przyprawi was o salwy śmiechu.

"Tonąc w mroku" to wprost idealna pozycja dla odrobinę młodszego czytelnika na rozpoczęcie książkowej przygody.

Przyznaję, że nie spodziewałam się, że ta historia aż tak mnie porwie, a pochłonęłam ją na raz. Czytajcie.

„Tonąc w mroku” to książka, która ma swoje mocne i słabsze strony. Mocna strona to bohaterowie, którzy zdecydowanie są tutaj silnymi postaciami.

Dalia to młoda alchemiczka, która nie miała szczęśliwego dzieciństwa. Nauczona była radzić sobie sam. Pewnego dnia zostaje wyrwana ze swojego świata przez sułtana, który ma wobec dziewczyny pewne plany.

Davhar to czarnoksiężnik, który wypełnia przeznaczenia dobre dla swojego rodu. Jednym z nich jest poślubienie córki sułtana. Nie wie jednak, że młoda dziewczyna, która przybywa do jego krainy nie tą, która ma poślubić, a porwaną przez sułtana alchemiczką.

Kolejnym plusem tej książki jest świat jaki stworzyła autorka. Mroczny klimat i podziemny świat, w którym pełno magicznych stworzeń. Głównie postać gratulacja przypadła mi do gustu. Za brakło mi jednak w nim większej interakcji ze złem i zagrożenia życia. Jest tutaj dużo dobra, aż za dużo. Nie jestem również fanką otwartych zakończeń, a tutaj takie jest.

Pomimo tych małych minusików, książkę czytało mi się bardzo dobrze. Bardzo podobały mi się dialogi jakie prowadziły ze sobą postacie. Nie jeden raz sprawiły, że wybuchłam śmiechem.

Autorka posiada lekkie pióro i książkę czyta się naprawdę szybko i przyjemnie. Należy również do tych, od których ciężko się oderwać. Cały czas wracam myślałam do świata bogato opisanego. Mrocznego, ale również fascynującego.

Podsumowując: „Tonąc w mroku” to ciekawa fantastyka przeznaczona dla młodzieży, ale nie tylko. Ja również dobrze bawiłam się w trakcie czytania. Posiada ona wspaniale poprowadzony wątek slow burn, świetnie wykreowanych bohaterów i świat, z którego nie można tak łatwo wyjść. Polecam!