Poruszająca i pełna czułości wierszowana opowieść o nastoletniej uciekinierce, osamotnieniu i narodzinach zaskakującej przyjaźni. Nowa książka autorki bestsellerowych poetyckich powieści dla młodzieży.
Jestem dziewczyną, która usiłuje zapomnieć.
Marla jest kobietą, która usiłuje pamiętać.
Zdesperowana Allison ucieka od przemocowego ojca, wiecznego strachu i udawania, że jest niewidzialna. Szukając schronienia w obcym mieście, trafia do zaniedbanego starego domu i poznaje jego samotną mieszkankę: dziwną starszą panią o imieniu Marla, której teraźniejszość miesza się z przeszłością. Marla bierze dziewczynę za swoją dawną przyjaciółkę Toffi. Allison wchodzi w tę rolę i nawiązuje najdziwniejszą w swoim życiu przyjaźń z irytującą, dowcipną i rozbrajająco bezbronną starą kobietą. I po raz pierwszy zaczyna zadawać sobie pytania: Co naprawdę czuję? Czego chcę? I kim właściwie jestem?
Wielokrotnie nagradzana irlandzka autorka w swoich powściągliwych białych wierszach z ogromną subtelnością i przenikliwością podejmuje bolesny temat toksycznej rodziny, emocjonalnych ran oraz pragnienia miłości i akceptacji.
Opinie o książce
Przejmująca i piękna... Oryginalne, udane ujęcie trudnego tematu.
"Kirkus Review"
Chociaż mnóstwo tu bólu, jest to także opowieść pełna nadziei i głęboko wzruszająca; dużo w niej starych ran, ale też drobnych gestów dobroci; to książka, która zmienia czytelnika na lepsze.
"The Guardian"
Nakreślony przez Crossan finezyjny portret Allison obnaża jej egoizm, ale też zdolność do współczucia i tęsknotę za miłością, a przykuwająca uwagę narracja wciąga czytelnika w świat jej myśli i wspomnień, kiedy próbuje wyjść z niewidzialności, w której się ukryła.
"Publisher`s Weekly"
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
W jakiej formie literackiej została napisana książka "Toffi" autorstwa Sarah Crossan?
"Toffi" to powieść napisana białym wierszem, co nadaje jej unikalny i bardzo poetycki rytm. Taka konstrukcja tekstu pozwala na szybką lekturę przy jednoczesnym zachowaniu ogromnego ładunku emocjonalnego w każdym słowie. Oszczędna forma literacka idealnie oddaje stan zagubienia głównej bohaterki i jej próbę odnalezienia się w nowej rzeczywistości. Jest to doskonały wybór dla osób szukających literatury eksperymentującej z tradycyjną narracją prozatorską.
Czy historia Allison i Marli jest bardzo przygnębiająca dla czytelnika?
Mimo poruszania trudnych tematów, opowieść niesie ze sobą silne przesłanie nadziei oraz empatii. Autorka skupia się na drobnych gestach dobroci, które powoli leczą rany zadane przez toksyczne relacje rodzinne i osamotnienie. Historia pokazuje proces odnajdywania własnej tożsamości poprzez niespodziewaną więź z drugą, równie bezbronną osobą. Lektura wywołuje wzruszenie, ale ostatecznie pozostawia odbiorcę z poczuciem wewnętrznego ciepła i zrozumienia.
Dla jakiej grupy wiekowej przeznaczona jest ta konkretna powieść obyczajowa?
Książka jest skierowana przede wszystkim do młodzieży oraz dorosłych odbiorców ceniących głęboką literaturę psychologiczną. Porusza ona problemy dojrzewania, ucieczki przed przemocą i poszukiwania akceptacji, które są szczególnie bliskie nastolatkom. Jednocześnie dojrzały język i przenikliwy portret psychologiczny starszej bohaterki przyciągają czytelników dorosłych szukających ambitnej treści. Stanowi ona świetny punkt wyjścia do refleksji nad relacjami międzypokoleniowymi i empatią wobec osób starszych.
Czego mogę się spodziewać po sposobie prowadzenia narracji w tej pozycji?
Narracja prowadzona jest z perspektywy Allison i skupia się na jej wewnętrznych monologach oraz wspomnieniach. Czytelnik obserwuje świat oczami dziewczyny, która usiłuje stać się niewidzialna, by przetrwać w trudnej rzeczywistości domowej. Krótkie formy wierszowane sprawiają, że każda scena jest intensywna i pozbawiona zbędnych, nużących opisów przyrody czy otoczenia. Taki zabieg pozwala na bezpośredni wgląd w najskrytsze emocje i dylematy moralne głównej bohaterki.
Dla kogo lektura tej konkretnej książki wierszowanej może nie być odpowiednia?
Pozycja ta nie jest polecana osobom, które preferują klasyczną, rozbudowaną prozę z dużą ilością dialogów. Ze względu na poruszane tematy przemocy domowej i zaników pamięci u seniorów, lektura może być obciążająca dla czytelników bardzo wrażliwych na te zagadnienia. Specyficzna, oszczędna forma białego wiersza wymaga od odbiorcy dużego skupienia oraz umiejętności interpretacji niedopowiedzeń. Osoby szukające lekkiej, beztroskiej i czysto rozrywkowej lektury powinny zdecydować się na inny tytuł.
