To nie mój problem

Chroniczny stres,

ciągłe życie w napięciu i niepewności,

wstyd,

poczucie niższości,

stała podejrzliwość przeplatająca się z szukaniem wymówek...

Brzmi jak objaw choroby?

Tak wygląda właśnie stan psychiczny dziecka, które musi zmagać się problemem alkoholowym rodzica. Dołóżmy do tego niestabilność finansową i lęk przed mówieniem o przykrej sytuacji w domu, a otrzymamy poturbowanego człowieka, który nie tylko musiał dorosnąć zbyt szybko, ale też stale walczy z brakiem stabilności.

Jak zdobyć odwagę, by zgłosić problem i poszukać pomocy? Gdzie znaleźć ucieczkę od własnego, zdawać się niemożliwego do rozwiązania problemu?

Ciara Smyth pod postacią zabawnej, przyjemnej i jakże angażującej opowieści przemyciła wiele życiowych, trafnych, trudnych prawd i problemów, które trafiają do najciemniejszych zakamarków czytelniczego serca i z pewnością poruszą je do granic. Tuż obok zwyczajnej rywalizacji w szkolnych wyborach, przewijają się takie kwestie jak wyniszczające dążenie do ideału, alkoholizm, nadopiekuńczość rodzica, kłamstwa i liczne intrygi. I choć zdawać się może, że życie nastolatków kręci się wokół szkoły i rówieśników, to jednak wszystkie te relacje bywają nadzwyczaj skomplikowane, szczególnie, gdy oparte są na kanwie fałszu czy niedomówień.

Na ogromne brawa zasługuje kreacja głównej bohaterki. To pokiereszowana przez los dziewczyna, która pomagając innym, ma wreszcie szansę poczuć moc sprawczą, odzyskuje kontrolę nad nieobliczalnym życiem. Aideen może również zyskać prawdziwych przyjaciół, ale musi zrozumieć, że takie relacje wymagają szczerości. Ta błyskotliwa i rezolutna dziewczyna ma więcej siły niż niejeden dorosły, lecz są przecież sprawy, jakich nie da się pokonać w pojedynkę. Tuszując swoje wołanie o pomoc zadziornymi i jakże kreatywnymi tekstami wobec nauczycieli, może stwarzać pozory niegrzecznej, ale to przecież jednie zagubione dziecko, pozbawione tak wymaganej w młodości stabilności i opieki ze strony rodzica.

Zabawna, urzekająca swą autentycznością, poruszająca duszę! Jeśli kochacie błyskotliwie nakreślone powieści młodzieżowe, fundujące lawinę skrajnych, otumaniających emocji, będziecie zachwyceni!

„To nie mój problem” opowiada historie Aideen Cleary, która mimo tego, że jest sarkastyczna i w towarzystwie wydaje się szczęśliwa w towarzystwie, ma problemy. Jej mama ma problemy z alkoholem, a sama Aideen ma problemy w szkole, nie oddaje prac domowych, drogi jej i jej przyjaciółki się rozchodzą, a na dodatek brakuje jej wymówek do usprawiedliwień na lekcje wychowania fizycznego. W pewnym momencie na drodze dziewczyny staje Meabh Kowalska, wzorowa uczennica, córka dyrektora, a przede wszystkim przytłoczona natłokiem obowiązków nastolatka. Podczas rozmowy dziewczyn Aideen dowiaduje się, że Meabh szuka sposobu na ucieczkę od chociaż części swoich obowiązków. Cleary w żartach mówi o zepchnięciu ze schodów, ale Kowalska to podłapała, bo w końcu skręcona kostka to zwolnienie z wielu dodatkowych zajęć! W ten sposób Aideen rozpoczyna swój mały biznesik. Pomaga ludziom, oni są później winni jej przysługę. Nastolatka rozwiązuje każde problemy rówieśników, ale nie potrafi rozwiązać swojego. Jakby tego było mało sprawy sercowe dają się we znaki. Powiem tak, to jest po prostu świetna młodzieżówka. Historia już od pierwszych stron wciąga, aż ciężko się oderwać. Rozdziały są w miarę krótkie, więc dla osób, które preferują krótsze rozdziały jest perfekcyjna. Główną bohaterkę pokochałam całym sercem, niesamowite poczucie humoru i dobra rozrywka. Idealna na zbliżający się rok szkolny. Książka porusza ważne tematy, takie jak alkoholizm i problemy w rodzinie. Jest również pokazana siła przyjaźni, a przede wszystkim wartym wspomnienia jest wątek women loving women, więc dla osób, które są fanami książek „She Drives Me Crazy” i „Perfect on Paper” ta pozycja będzie dobrym wyborem. Pokazuje, że warto prosić o pomoc. Ciara Smyth kolejny raz napisała kawał dobrej książki, z całego serca wszystkim polecam.

Kiedy spytacie się mnie jaka lekka, zabawna młodzieżówka ze świetnie wplecionym przekazem i wątkiem queer mnie ostatnio zachwyciła, to od razu odpowiem Wam: „TO NIE MÓJ PROBLEM”. Znaczy wiecie, że taki tytuł, a nie, że nie chcę Wam go podać, bo hej! ta książka zasługuje na ogromne zainteresowanie i polecenia absolutnie wszędzie.

Aideen nie ma nikogo oprócz Holly. Raczej jest niewidzialna i robi wszystko, żeby móc nie ćwiczyć na WF-ie. Do momentu aż pomoże klasowej prymusce skręcić kostkę, nakryje ich na tym chłopak, któremu nie zamyka się buzia i wspólnie zaczną rozwiązywać problemy innych ludzi w formie „przysługa za przysługę”. Nagle posiadanie przyjaciół nie wydaje się już tak odległe, a Aideen zaczyna dostrzegać, że do tej pory to ona walczyła o kogoś mimo, że ten ktoś nie chciał walczyć o nią.

Słuchajcie! Najpierw zacznę od humoru w tej książce, który rozłożył mnie na łopatki. Ten „biznes” i rozwiązywanie problemów, rozmowy bohaterów o planowanych akcjach ratunkowych, ich wiadomości (a zwłaszcza smsy pisane przez Aideen) i przede wszystkim monologi Kaviego. Rzadko kiedy żarty autorów naprawdę mnie bawią, a tutaj co chwilę wybuchałam śmiechem czytając coraz to nowsze sposoby na wśliźnięcie się w nocy do gabinetu dyrektora, czy wyprowadzenie po cichu chłopaka z młodszego rocznika na imprezę bez wiedzy jego nadopiekuńczej mamy. Ciara genialnie zawiązała również relację między grupką całkowicie obcych ludzi, którzy na początku wręcz się nie lubili – tworzyła się ona powoli i naturalnie, a Aideen z każdą wspólnie spędzoną chwilą zaczynała rozumieć, że przyjaźń nie polega na ciągłym tłumaczeniu się i dostosowaniu pod drugą osobę, a na wsparciu i bezwarunkowej trosce. Tutaj muszę też dodać, że autorka bardzo subtelnie wplotła uczucie między Aideen i naszą wzorową uczennicą i przyznam się, że już dawno nie czytałam tak genialnie wykreowanego queerowego wątku. Uwielbiam wszystkie występujące tu postacie, ich wyjątkowość, to, że tak łatwo znaleźć tu bohatera lub bohaterkę, z którymi możemy się utożsamić choćby odrobinkę – ambitną Meabh, która wkłada całe swoje serce we wszystko, co robi, lekko sarkastyczną Aideen, która dla przyjaciół zrobiłaby wszystko i Kaviego-gadułę, który chciał tylko znaleźć osoby do wspólnego spędzania czasu i zdecydowanie był największym słoneczkiem w tej książce

Dodatkowo pojawiły się takie problemy jak alkoholizm rodzica, potrzeba zamienienia się miejscami z matką, zaległości w szkole spowodowane pilnowaniem jej, żeby nie sięgnęła po butelkę, bieda, próba ukrycia swoich problemów przed wychowawczynią, aż w końcu wstyd przed sytuacją rodzinną i unikanie zarówno lekcji, jak i najbliższych. I tu (znowu) muszę dodać, że zakończenie (a zwłaszcza ostatnie zdanie) było całkowicie w punkt, w idealnym wręcz momencie. Serio, nic bym nie odjęła i nic bym nie dodała. Jeśli miałabym podsumować „To nie mój problem” jednym zdaniem, to właśnie o takich książkach myślę, kiedy mówię: „to jest must read dla młodzieży”.

Główną bohaterką jest Aideen, młoda dziewczyna, która uczęszcza do szkoły. To właśnie tam rozgrywa się cała akcja. Dziewczyna ma nietypowe zajęcie- pomaga znajomym w wyjściu z kłopotów, jednocześnie sama pakując się w tarapaty.

Czy mi się podobało? Owszem, niektóre sceny powodowały, że się uśmiechałam, inne sprawiały, że czułam nutkę irytacji. Aideen zdecydowanie nie należy do grzecznych uczennic, mało tego, mam wrażenie, że czasem brakowało jej pokory, a nawet szacunku do nauczyciela. Ja będąc już dawno po szkole, zupełnie inaczej patrzę na takie zachowania, dlatego raziło mnie w oczy jej podejście do starszej od siebie osoby.

Rozumiem dreszczyk emocji przy ryzykownych działaniach, ale wydaje mi się, że jednak na zbyt wiele się godziła chcąc pomóc innym...

Młoda dziewczyna, a brała na siebie tak wiele- nie tylko w szkole, ale także w domu. Czuła pełną odpowiedzialność za własną matkę, która miała problemy z alkoholem. Każde nieodebrane połączenie sprawiało, że Aideen była przerażona... Mało tego- żeby coś zjeść, musiała najpierw zadbać o pełną lodówkę. To zdecydowanie zbyt wiele dla nastolatki.

Dlatego też miałam mieszane uczucia do niej. Z jednej strony jej zachowanie potwornie mnie irytowało, ale z drugiej... Tak bardzo było mi jej żal :( Podobnie było z Kavim - jego zachowanie w pierwszych scenach było conajmniej dziwne, ale z czasem bardzo go polubiłam... :)

Przy okazji możemy śledzić wątek znajomości, która przeradza się w przyjaźń, a zaraz potem w miłość. Nie jest on bardzo rozwinięty, bo w zasadzie całość rozgrywa się w drugiej połowie książki.

Podsumowując: nie żałuję czasu spędzonego z tą książką. Czytało się szybko, lekko i przyjemnie. Niezobowiązująca lektura, która pozwoliła mi przenieść się do szkolnych czasów. Z pewnością z sentymentem będę wspominała "To nie mój problem", choć nie była bez wad, a czasem nawet irytowała główna bohaterka, to koniec końców oceniam ją na plus.

Aideen potrafi rozwiązać problem każdego, kto poprosi ją o pomoc, poza własnym.. Jak to możliwe?

Zaczyna się w sumie od "niewinnej" pomocy swojemu wrogowi nr 1, którym jest Meabh Kowalska. Dziewczyna jest zmęczona ilością zadań, które musi wykonywać, jej grafik jest napięty do granic możliwości (ma nawet wpisane przerwy na prysznic 🙈). Aideen lituje się nad dziewczyną i postanawia... Zepchnąć Meabh ze szkolnych schodów 🤭. Cóż.. Niestety cichym świadkiem tego zdarzenia okazuje się pewien kolega, który po tym zdarzeniu znacznie rozkręca "biznes" Aideen.. I tym samym nakręca jej nowych "klientów" 😁.

Jednocześnie przez owy biznes Aideen zaczyna się oddalać od swojej najlepszej przyjaciółki, ponieważ.. Noo.. Zbratała się z ich wrogiem, do czego nie może przecież się przyznać. Szczególnie w sytuacji, kiedy Meabh wpada na genialny pomysł, który uderza głównie w przyjaciółkę Aideen.

A do tego wszystkiego Aideen kończą się pomysły, aby wymigać się od lekcji WF-u 🙈. A ja mówię, żeby powiedziała, że ma rewolucje żołądkowe 🤭😁. U mnie to działało, tylko że ja nie migałam się od każdych zajęć, no chyba że mowa o szkole średniej, to wtedy po prostu nie szłam na WF, jak nie chciało mi się ćwiczyć 🤣.

Hmm.. Sugerowany wiek dla tej książki jest 14+, jednak ze względu na ilość wulgaryzmów w niej zawartych, ze względu na ciężki temat alkoholizmu bliskiej osoby, bardziej bym zalecała tą książkę młodzieży 16+. Ogólnie sama książka została napisana w fajny, przystępny sposób. Historia potrafiła rozbawić, ale i wzruszyć. Troska, którą córka okazywała swojej matce była naprawdę.. Z jednej strony piękna, ale z drugiej strony martwiąca. Ponieważ, no jednak dziecko nie powinno widzieć jak jego rodzic się niszczy, jak się stacza, to nie rolą dziecka jest dbać o rodzica i pilnować by ten się odpowiednio do swojej roli zachowywał, lecz odwrotnie. To rodzic powinien zapewnić swojemu dziecku stabilne i pewne bezpieczeństwo.

Czy Aideen zdecyduje się powiedzieć komuś o swoim problemie? I kto jej wtedy z nim pomoże? Cóż.. Przeczytajcie, a się dowiedzie. Książka ogólnie mi się podobała 👍🏻. Jednak.. To Nie Mój Problem 😁.

Jest to typowo szkolna młodzieżówka. Język jest prosty, szybko się czyta. Myślę, że gdybym przeczytała ją w czasach gimnazjum/ liceum to by mi bardziej przypadła do gustu.

Czytając książkę miałam w głowie jedno zdanie z 5 części filmów o HP, mianowicie słowa Hermiony o Cho " przyjmuje się wszystkim tylko nie nauką". Aideen zajmuje się wszystkim wokół tylko nie uczeniem się- a ledwo ciągnie z ocenami. Pomaga innym rozwiązywać ich problemy, angażuje się w ich sprawy ściągając kłopoty na siebie i nowych przyjaciół. Do tego zamiast szczerze rozmawiać z mamą o problemach to nakręca się i tylko pogłębia te problemy.

Akcja toczy się albo w szkole i tam poruszane są problemy uczniów.

Albo w domu Aideen, gdzie dziewczyna matkuje swojej mamie i dba o pełną lodówkę, abstynencję mamy, zamiast być po prostu nastolatką.

Zamiata swoje problemy pod dywan. Właśnie o tym jest książka. O tym, że problemu warto rozwiązywać rozmową. Mówić, tłumaczyć, prosić o pomoc, rozmawiać a nie dusić wszystko w sobie.

Dodatkowo mamy tutaj wątek romantyczny wlw. Chociaż ja wolałabym, żeby został w fazie przyjaźni, bo uczucia nie kupuję.

Właśnie, przyjaźń to coś to też jest analizowane w tym tytule. Zarówno stara przyjaźń jak i nowa. To jak się zmienia z czasem i jak wpływa ma człowieka.

Jedyne, co mi się nie podobało to chamskie odzywki i zero szacunku do nauczycieli. Pyskowanie i odzywki jak do kolegi/ koleżanki

Otulona błyskotliwym humorem, pod którym kryją się trudy dnia codziennego. Okraszona nutką rodzącej się przyjaźni. Otwierająca serca na to, co naprawdę ważne.

"To nie mój problem" jest młodzieżówką, którą czyta się jednym tchem. Aideen to dziewczyna, którą poznajemy już na samym początku powieści, i która towarzyszy nam do samego końca. Nie da się jej nie lubić, chociaż ona sama nie jest duszą towarzystwa. Ma tylko jedną przyjaciółkę. Jednak z każdym dniem ich drogi coraz bardziej się od siebie oddalają.

Aideen jest osobą szaloną, spontaniczną, a przy tym niesamowicie odważną. Na wszystko znajdzie odpowiedź. Na wszystko znajdzie wymówkę. Pomaga innym, chociaż sama boryka się z problemami, o których nie mówi głośno. Pod maską wyluzowania i gadatliwości, kryje się wrażliwa, potrzebująca odrobiny uwagi i ciepła dziewczyna, która wstydzi się swojego pochodzenia, wstydzi się tego, kim jest.

Jednak, gdy na jej drodze staną przyjaciele, zrozumie, że będzie musiała dać im cząstkę siebie. Aiden boi się tego, że gdy prawda wyjdzie na jaw, straci w ich oczach. W końcu oni są idealni. Nie to, co ona...

W szkole, do której uczęszcza odbywają się wybory do samorządu uczniowskiego. Stają do niego dwie bliskie dla Aideen osoby: Holly, jej najlepsza przyjaciółka oraz Meabh, z którą jej przyjaźń dopiero rozkwita.

Na którą z nich zagłosuje Aideen?

Której z nich pomoże?

"To nie mój problem" to piękna i wartociowa książka. Autorka, pod dawką dobrego humoru, przemyciła bardzo ważne, aktualne tematy. Zrobiła to w naprawdę przemyślany sposób. Książka wzbudza wiele emocji. Bawi i wzrusza oraz ukazuje prawdziwe oblicze przyjaźni.

Serdecznie polecam