To, Czego Nie Widać

Przeczytałam tę książkę jednym tchem. Na końcu łzy kapały po moich policzkach, nie wiedząc kiedy się pojawiły. Malwina, poniekąd zwykła nastolatka. Z pełną, kochającą się rodziną... Nic bardziej mylnego! Siedemnastolatka za wszelką cenę próbuje zadowolić wymagającą matkę, kosztem swoich marzeń, celów, pasji czy upodobań. Oczywiście 'wymagająca matka' to określenie nad wyraz delikatne. Powinnam napisać bardziej dosadnie, ale z racji czytelników w różnym wieku raczej napiszę, że takiej żmii dawno nie spotkałam. Wiecznie ubliżająca, wiecznie męcząca psychicznie i przyciskająca butem do ziemi matka Malwiny robiła wszystko, by pogrążyć dziewuszkę. Oczywiście, Nikodem, starszy brat też nie pozostawał dłużny, dodatkowo robiąc z młodszej siostry worek treningowy dla swoich 'żartów'. Trudna książka, wciąga jak najbardziej. Mimo to, temat znęcania się psychicznego nad dzieckiem jest naprawdę poważną sprawą. Nie można też pominąć próby gwałtu ze strony koleżki Nikodema. Na pomoc Malwinie przychodzi szkolna (nazwę to zawadiacko) łobuziara i kuzyn dawnej koleżanki. Biała i Malwina nawiązują naprawdę głęboką przyjaźń, a chłopak, Bartek, podtrzymuję ją silnym ramieniem, mimo młodego wieku. Piszę to recenzję nadal z emocjami na wierzchu. Najbardziej wzruszającym i czułym momentem całej tej historii jest postawa ojca Malwiny, który dowiadując się co zaszło, przeprasza dziewczynę szczerze i z całego serca. Wstępnie liczyłam, że okaże się, iż Pan Czarnecki ma inną kobietę u boku, ale to jak zachował się względem córki jak i żony wraz z synem przeszło moje wszelkie oczekiwania. Polecam, bo warto przeczytać o problemie, którego nie widać.

Agata Polte urodziła się w 1997 roku. Jest fanką siatkówki i skoków narciarskich, uwielbia książki fantasy, filmy o superbohaterach i muzykę rockową. Przyjaciele wiedzą, że sarkazm jest jej sposobem na życie, i już nawet nie próbują z tym polemizować. Oprócz studiowania i pisania zajmuje się także recenzowaniem książek na blogu. „To, czego nie widać” jest jej debiutem [opis pochodzi z okładki].

Malwina to córka idealna – maturzystka ze świetnymi ocenami, idealnym wyglądem, ambicją i determinacją do bycia jeszcze lepszą. Jednak nie dla matki, dla której to i tak za mało. Matka Malwiny znęca się nad dziewczyną psychicznie, jest podła, okrutna, i zawsze znajdzie powód, aby dopiec córce. Malwina nie może również znaleźć oparcia w bracie, który z uśmiechem wtóruje matce, ani tym bardziej nie może liczyć na zapracowanego ojca. Stan Malwiny jest coraz gorszy, na szczęście na swojej drodze spotyka dwie przyjazne dusze – Bartka i Natalię, którzy mogą stać się dla niej drabiną, dzięki której wydostanie się ze studni pełnej bólu, łez i samotności. Czy jej się uda?

Byłam zaskoczona, gdy zobaczyłam, że autorka książki jest młodsza ode mnie, a mimo to podjęła się tak trudnego tematu w swojej książce jak przemoc psychiczna, na dodatek ze strony najbliższych osób. Wbrew pozorom to nie jest zwyczajna młodzieżówka, to książka, w której znajdziemy wiele bólu i smutku, jeszcze więcej negatywnych emocji, a w samym środku ogromnie dzielną i twardo stąpającą po ziemi nastolatkę. Malwina nigdy nie miała w życiu łatwo, matka wiecznie ją poniżała, porównywała do „cudownego” brata i starała się objąć ją całkowitą kontrolą. Mimo to dziewczyna walczyła o to, aby zaszczycono ją miłym spojrzeniem czy słowami pochwały. Niedoczekanie. Obserwujemy ciągłą walkę z wiatrakami, starania Malwiny w celu zaspokojenia oczekiwań matki, coraz gorszy jej stan i coraz śmielsze komentarze jej rodzicielki. To naprawdę bardzo dobra książka, która pokazuje, że mimo pozorów idealnej rodziny, pięknego domu i wysokiego statusu dzieci mogą cierpieć. Nie muszą mieć na ciele siniaków, aby przeżywać katusze, bo słowa bolą najbardziej i ranią nas od środka. Oczywiście dostajemy złagodzoną i wyidealizowaną wersję, ponieważ Malwina ma ogromne szczęście, że znalazła cudownych przyjaciół, gotowych skoczyć za nią w ogień. Jednak nie wszyscy mogą liczyć na taki dar od losu, jak wtedy poradzić sobie z przemocą ze strony rodziców?

Książka oprócz tego przekazuje bardzo wiele wartości, a najważniejszą z nich jest: nie oceniaj ludzi po pozorach. Niekiedy od biednego i prostego człowieka dostaniemy więcej niż od najbogatszego i najlepiej wykształconego. Każdy jest człowiekiem z uczuciami i nigdy nie powinniśmy o tym zapominać.

Jak na debiut to naprawdę świetna książka, już czekam na kolejne powieści autorki.

Dziękuję za egzemplarz Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Malwina jest bardzo zdolną uczennicą ostatniej klasy liceum. Jej życie kręci się wokół ciągłej nauki, zajęć dodatkowych, konkursów oraz biznesowych obiadków, na które chodzi wraz z rodziną. Dziewczyna robi naprawdę wszystko, aby zadowolić swoją wiecznie niezadowoloną matkę, nawet kosztem własnego zdrowia psychicznego. Choć w szkole radzi sobie bardzo dobrze, to w domu i tak ciągle słyszy, że jest beznadziejna, najgorsza, nic nie umie. Szczęśliwy traf sprawia, że na jej drodze stają Natalia, która staje się jej najlepszą przyjaciółką oraz Bartek, który ma niezwykle sarkastyczne poczucie humoru. Życie Malwiny niespodziewanie przyspiesza. Czy dziewczyna będzie w stanie walczyć o własną niezależność?

Główna bohaterka, Malwina jest dziewczyną inteligentną, rozważną oraz naprawdę sympatyczną. Największym jej problemem jest matka, która na każdym jej kroku ją kontroluje oraz krytykuje. Że źle się ubrała, że przytyła, że ma zł makijaż, że nie jest tak zdolna jak Nikodem... Swoją drogą, brat głównej bohaterki wypowiedział w całej książce może z pięć zdań, ale muszę przyznać, że dzięki Bogu. Nie znosiłam go i mało mnie szlag nie trafił, kiedy się odzywał.

Z pewnych przyczyn czułam się związana z tą dziewczyną, więc wszystkie jej łzy, smutki, radości, kiedy coś jej się udało odbierałam kilka razy mocniej, niż przy lekturze innej powieści.

Tym razem mamy do czynienia z rodzicem, którego dziecko ma płacić za jego własne błędy, popełnione w przeszłości. Czy jest to forma jakiegoś zadośćuczynienia, czy co? Nie jestem w stanie pojąć jak rodzic może robić coś takiego swojemu dziecku. Ciągłe powtarzanie mu, że jest beznadziejne, nic nie warte... To nie tak powinno wyglądać. Każdy człowiek, zwłaszcza ten dorastający, potrzebuje słów uznania czy wsparcia, ponieważ takie ciągłe krytykowanie go niszczy jego pewność siebie oraz poczucie własnej wartości.

Kiedy przeczytałam już ostatnie zdanie i zamknęłam książkę, w głowie miałam tylko jedno słowo: WOW. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak ta książka mnie poruszyła, zasmuciła, zaszokowała i ucieszyła. Myślę, że dzięki takim debiutom, polskie książki w końcu staną się bardziej rozchwytywane i chętniej czytane. Cieszę się, że młodzi autorzy mają coś do powiedzenia i chcą dołożyć od siebie tą cegiełkę, którą jest właśnie ich książka. Jak na debiut, jest to powieść moim zdaniem fenomenalna i naprawdę cieszę się, że mogłam i ja ją przeczytać. Nie mogę się doczekać kolejnych książek tej autorki, bo domyślam się, że ma ona jeszcze niejedną taką historię do opowiedzenia. ;)

Jest to idealna pozycja dla każdego czytelnika i myślę, że bez różnicy w jakim wieku ON jest. Z mojej strony dodam jeszcze, że naprawdę warto przeczytać To, czego nie widać, bo jest to po prostu bardzo dobra książka.

Skomplikowane relacje rodzinne, pierwsza przyjaźń i miłość oraz problemy związane z dorastaniem – to najważniejsze wątki debiutanckiej powieści Agaty Polte. Mimo iż książka adresowana jest przede wszystkim do młodzieży, mogą po nią sięgnąć także dorośli.

Główna bohaterka i narratorka, Malwina, wychowuje się w zamożnym domu. Ojciec jest wziętym prawnikiem, matka to właścicielka sieci salonów kosmetycznych, brat studiuje medycynę. W tej rodzinie jest wszystko, co można kupić. Wszystko, oprócz miłości.

Zagubiona i stłamszona przez matkę osiemnastolatka od dawna stara się sprostać jej wygórowanym wymaganiom, przez co nie ma nawet bliskiej koleżanki.

Jej życie zmienia się, gdy poznaje przebojową Natalię, z którą się zaprzyjaźnia, oraz rezolutnego i pełnego poczucia humoru Bartka.

Pod wpływem tej dwójki Malwina przekonuje się, że można korzystać z życia, cieszyć się drobiazgami, robić coś dla drugiego człowieka bezinteresownie, wciąż jednak nie potrafi przeciwstawić się matce. Taka sytuacja nie może jednak trwać wiecznie...

Powieść młodej autorki (rocznik 1997) podejmuje ważne tematy dotyczące dojrzewania. Najbardziej poruszające są relacje między główną bohaterką i jej toksyczną matką, która faworyzuje syna, zaś córce stawia wygórowane wymagania, nie tylko nigdy nie chwaląc, lecz na każdym kroku krytykując.

Ważną rolę w książce odgrywa także motyw przyjaźni i miłości, które ukazane są jako silne, uzdrawiające więzi, które mogą pokonać każdą przeszkodę. I przyjaźń, i miłość wystawione są tu na próby, co na pewno jest jedną z zalet akcji – autorka nie idzie na łatwiznę, nie idealizuje uczuć, udowadnia, że wymagają one szczerości, pielęgnowania, a czasem także zdecydowania i walki.

Czyta się tę debiutancką powieść szybko i z emocjami, cały czas mając w tle głowy tytuł. Okazuje się bowiem, że często to, czego nie widać, boli i krzywdzi bardziej niż by mogło się wydawać.

Młodej autorce nie udało się uciec od egzaltacji, która szczególnie dochodzi do głosu na ostatnich stronach powieści, jednak całość napisana jest zgrabnie, przekonująco i szczerze. Plusem są też dialogi, które wypadają naturalnie i często oddają charakter postaci.

Trzymam kciuki za Agatę Polte, która ponoć pracuje nad kolejną powieścią. Jeśli się ukaże, chętnie ją przeczytam.

BEATA IGIELSKA

"To, czego nie widać" to debiutancka powieść pani Agaty Polte, z którą bez wahania postanowiłam się zapoznać. Opis i okładka już samego początku sugerowały, że jest to książka, która zdecydowanie może trafić w moje gusta. Kiedy tylko znalazłam trochę wolnego czasu, jak najszybciej zabrałam się za czytanie, aby podzielić się z wami moją opinią na temat tego tytułu. Jakie wrażenie zrobiła na mnie ta lektura? Czy warto poświęcić swój czas na zapoznanie się z tą autorką? Zapraszam do przeczytania dalszej części recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Malwina jest bardzo zdolną nastolatką, która za wszelką cenę stara się zadowolić wiecznie narzekającą matkę. Jej życie to ciągła nauka, zajęcia pozalekcyjne oraz konkursy, ale pomimo tego w oczach matki wciąż jest niewystarczająco dobra. Dziewczyna nieustannie jest porównywana do starszego brata i choć robi wszystko, aby dorównać Nikodemowi, dla ich rodzicielki nadal jest od niego gorsza. Malwina już dawno pogodziła się z trudną sytuacją, jaka panuje w domu, jednak niespodziewanie w jej życiu pojawiają się nowe osoby, które bardzo ją wspierają i dopingują, aby w końcu postawiła się okropnej matce. Czy bohaterka będzie potrafiła zawalczyć o siebie i swoje marzenia?

Fabuła książki jest naprawdę ciekawa i przede wszystkim niesamowicie pouczająca. Główna bohaterka zmaga się z problemami, które dotykają wiele nastolatek, dzięki czemu powieść idealnie trafi w gusta mnóstwa polskich czytelniczek. Życie Malwiny jest trudne i z pewnością bardzo przytłaczające, ale sposób w jaki nastolatka radzi sobie z wymagającą matką, bez wątpienia przyniesie nadzieję tym, którzy przeżywają w domu podobne piekło. Muszę przyznać, że sama przez jakiś czas przeżywałam podobne trudności w relacjach z moją mamą, dlatego doskonale potrafię sobie wyobrazić co czuła główna bohaterka w momencie kiedy słyszała z ust najważniejsze osoby w jej życiu, że jest beznadziejna. I chociaż teraz jestem już nieco starsza, wciąż pamiętam ten ból kiedy nie potrafiłam dorównać stawianym mi wymaganiom.

Bohaterowie są naprawdę świetnie wykreowani, a każdy z nich odznacza się swoim niepowtarzalnym charakterem. Szczególnie Malwina, którą możemy bardzo dobrze poznać i zrozumieć. Jest ona jedną z moich ulubionych postaci występujących w tej powieści, a jej losy mocno mnie poruszyły. Poza główną bohaterką moją sympatię zyskał również Bartek oraz Natalia, którzy pomimo wielu trudności zawsze wspierali Malwinę. Znajdziemy tutaj również te negatywne postacie, do których zaliczają się matka nastolatki, jej brat oraz Artur. Ich zachowanie momentami naprawdę mocno mnie irytowało i ciężko było mi zrozumieć jak można być tak złym i podłym człowiekiem.

Autorka posługuje się prostym i doskonale dla każdego zrozumiałym językiem, dzięki czemu powieść czyta się w błyskawicznym tempie. Agata Polte w niesamowicie lekki sposób poruszyła bardzo ważny i dosyć trudny temat, za co jestem jej naprawdę wdzięczna. Czytając "To, czego nie widać" ciężko było mi uwierzyć, że jest to debiutancka powieść tej autorki, a tym bardziej, że pani Agata jest w moim wieku. Książka jest świetnie napisana i przede wszystkim bardzo dobrze przemyślana i dopracowana. Cieszę się, że wciąż zyskujemy tak młodych i zdolnych autorów i jestem pewna, że to nazwisko pozostanie na długo w mojej pamięci.