This girl. Ta dziewczyna. Slammed. Tom 3

Miłość nieuchronnie wywołuje paletę wzruszeń. Tym bardziej miłość utkana z nici boleśnie nasączonych rodzinną tragedią. Choroba, śmierć bliskich, ogromna tęsknota – to bezsprzecznie jedne z najtrudniejszych i najbardziej traumatycznych przeżyć, a przecież w debiutanckiej serii Colleen Hoover mierzą z nimi tak niesamowicie młodzi ludzie... Ledwo draśnięci formalną dorosłością, a jednocześnie tak drastycznie nią doświadczeni. This girl to kwintesencja poprzednich tomów – takie przypomnienie wrażeń, niby dobrze już znanych, a jednak nadal mocno poruszających.

Chociaż złakniony czytelnik pragnie kontynuacji zdarzeń, wizualnie zostaje nieco zaskoczony. Layken i Will ewidentnie są w sobie zakochani – w tej diagnozie nie trzeba być ekspertem. Dostrzegalnie cieszą się zatem wzajemnym bezpieczeństwem, leniwie świętując najpiękniejsze chwile i jednocześnie regularnie przywołując w dialogach przejmujące początki swojej znajomości. Razem wspominają pierwsze wspólne epizody, pierwsze spojrzenia, pierwsze gesty, pierwsze uśmiechy – można napisać, że wzajemnie ponownie analizują własne doświadczenia. Czytelnik z przyjemnością wraca do znanych już sobie scen, utrwala sobie ich dramatyczny obraz, nieustannie utwierdza się też w tym, jak bardzo głębokie, intensywne i prawdziwe jest uczucie tej dwójki.

I chociaż miesiąc miodowy to fabularna powtórka pierwszego tomu, bohaterowie wyraźnie potrzebują tego powrotu. Ewidentnie próbują zmierzyć się z własnymi przeżyciami. Tym razem odbiorca śledzi wydarzenia z mocno poruszającej perspektywy Willa – ta niepozbawiona jest trudnych momentów. Historia zatem nadal pełna jest emocjonalnych zgrzytów, wyczerpujących rozmów i wymownej chęci uporządkowania wszystkich myśli. Narracja mężczyzny okazuje się w odczuciu zaskakująco intymna, pokazuje też, jak bardzo krucha, niepewna i roztrzęsiona w środku jest nadal Layken. To właśnie panujący w jej sercu wewnętrzny chaos, pozbawiony zbędnego lukru, wręcz jawnie wywołujący łzy, staje się najlepszym argumentem dla zastosowanego przez autorkę odwzorowania przedstawionych już wcześniej scen.

Trudno o bardziej refleksyjne przedstawienie! This girl to niesamowita kompilacja zmysłów i jednocześnie przekonujący spektakl wspólnych doświadczeń – emocjonalnie jeszcze nie zdefiniowanych, z pewnością jednak pięknych, wyjątkowych i poruszających! Colleen Hoover robi coś szalonego – fabularnie wraca myślami do pierwszego tomu i świadomie każe obserwować znaną już przecież historię. Tym razem jednak prezentuje jej smak oczami zakochanego Willa. Jedno jest tu pewne – miłość potrzebuje czasu. Potrzebuje też długiej rozmowy, wsparcia i przebaczenia. I właśnie ta myśl zdaje się efektownie przewodzić całej serii SLAMMED.

Po przeczytaniu trzeciego tomu serii „Slammed” zaczęłam rozumiem fenomen Collen Hoover. Zaczęłam pojmować to, dlaczego tak duże rzesze czytelników sięgają po jej książki i co ważne – dlaczego sobie je chwalą.

Autorka na kartach tej serii nakreśliła nam czytelnikom jak ważne jest bezgraniczne zaufanie, wsparcie czy też zaangażowanie potrzebne by funkcjonować w związku. Wskazała jak kruche, a jednocześnie cenne jest nasze życie. W końcu skłoniła do przemyśleń, do wnioskowania o swoich życiowych wyborach, a nade wszystko do zastanowienia się nad obecnym życiem.

Trzeci tom jest jakoby klamrą spinającą poprzednie dwa tomy. To właśnie tutaj spotykamy się z Layken i z Willem po to, aby odbyć wraz z nimi trasę po wspomnieniach. Aby poznać perspektywę Willa w odniesieniu do najtrudniejszych wspólnych momentów. W końcu po to, aby mogli razem uporać się z przeszłością budując wspólną przyszłość. Dzięki tym wspomnieniom seria staje się kompletna i zakończona.

Oczywiście tak jak w poprzednich tomach i tutaj nie zabraknie emocji, nie zabraknie podekscytowania i wrażeń. I chociaż książka dedykowana dla odrobinę młodszego pokolenia – czerpałam niezwykłą przyjemność z jej lektury.

Nie mam pojęcia, jak to się dzieje, że ktoś może uważać swoje życie za jałową dolinę, w której nie spotka go już nic dobrego, a chwilę później w ułamku sekundy pojawia się ktoś inny i zmienia wszystko jednym uśmiechem.

Zakończenie trylogii, która budzi wiele emocji, znajduje swoich fanów, jak i przeciwników. Jak wypada w porównaniu do dwóch poprzednich tomów serii? Czy książka ta w ogóle jest potrzebna?

Jako że twórczość Colleen Hoover towarzyszy mi od dłuższego już czas, nie mogłam się obejść bez przeczytania trylogii Slammed, a tym samym zapoznania się z pierwszymi książkami autorki. Pokrótce o pierwszym, jak i drugim tomie mogę napisać, iż bardzo mi się podobały, choć do drugiego miałam wiele wątpliwości, które wzbudził również trzeci tom. Nie byłam przekonana czy potrzebne jest nam aż tak długie rozwinięcie historii, która ma już swoje szczęśliwe zakończenie. Na szczęście forma, z jaką mamy tutaj do czynienia, sprawia, że jest to miłe uzupełnienie historii, a dodatkowo napisane w bardzo uroczy sposób.

Całość recenzji [Adres usunięty]

Layken i Will ostatecznie pokonali przeciwności losu. Są młodym, kochającym się małżeństwem. Cieszy ich wspólna przyszłość. Wszystkie plany, marzenia w końcu stają się rzeczywistością.

Młoda Para właśnie spędza swój miesiąc miodowy. Chwile sam na sam sprzyjają romantyczności i wywołują wspomnienia. Will nie może odmówić Layken. Tak poznajemy ich historię na nowo, oczami Willa.

„This Gril” to ostatnia część serii „Slammed” tym razem przedstawiona oczami głównego bohatera. Ktoś, kto czyta te książki jedna po drugiej może stwierdzić, że ostatnia część to nic innego jak powtórzenie, które jest nurzące. W mojej ocenie jednak ta sama historia, ale przedstawiona oczami Willa nabiera nowego charakteru. Poznajemy odmienny punkt widzenia, który rzuca na całą historię nowe światło. Dzięki zwierzeniom Willa cała seria staje się kompleta.

Ostatnu rozdział to wisienka na torcie. Szczęśliwe zakończenie, które pozwala nam z lekkim sercem zakończyć czytanie tej serii. Colleen Hoover to autorka niezawodna. Jej książki to idealny wyzwalacz emocji. Cieszę się, że mam do przeczytania jeszcze kilka jej książek.

Znacie serię „Slammed”?

Poślubiając kogoś powinno się mieć pewność, że pomimo wszystko właśnie z tym człowiekiem chcemy odtąd kroczyć przez życie. Jednak to niczym niezachwiane przekonanie nie jest równoznaczne z tym, że znamy drugą osobę na wylot. Nie da się przecież poznać całej przeszłości małżonka, a także wszystkich myśli, które mu towarzyszyły. Ale zawsze warto rozmawiać, słuchać, opowiadać i być szczerym, by poznać się jak najlepiej i swoją miłość oprzeć na wyjątkowo porządnych filarach.

Will i Layken w końcu doczekali się swojego nie tyle szczęśliwego zakończenia co upragnionego, pięknego początku wspólnej drogi. Choć ich miłość wystawiona została na wiele prób to nie można była zwątpić w jej siłę i prawdziwość nawet na chwilę. Mieli całe mnóstwo przeszkód do pokonania, wyzwań do podjęcia, a teraz nadszedł czas, by odebrać należną im za wszystkie trudy nagrodę. I choć ich miesiąc miodowy będzie wyjątkowo krótki, to nawet kilka dni w swoich ramionach, bez obecności innych osób, będzie się jawić niczym spełnienie marzeń.

"This girl" to taka podróż pełna wspomnień. Obserwując teraźniejszość i pierwsze kroki w małżeństwie Willa i Lake, przy okazji wracamy też do najistotniejszych wydarzeń, będących częścią ich historii, opowiedzianych z perspektywy mężczyzny. Co nim kierowało przy kolejnych zachowaniach, które łamały serce Lake? Jakie myśli kłębiły się w jego głowie? Kiedy zdał sobie sprawę o sile swoich uczuć do dziewczyny? Te i wiele innych odpowiedzi znajdziemy w tej książce, która stanowi swego rodzaju spowiedź Willa wobec żony, gdzie bez owijania w bawełnę przybliża jej zarówno swoją przeszłość, do której dotąd nie miała dostępu jak i jego spojrzenie na krytyczne momenty ich relacji. Stanowi to niezwykle istotny element budowy postaci Willa, którego dzięki tej części możemy w pełni poznać. Książka stanowi pełne domknięcie relacji, którą mieliśmy okazję poznać od samego początku i mimo odrobiny powtórzeń z poprzednich części, narracja Willa buduje znakomity obraz jego uczuć względem Lake. Pokazuje także sytuacje będące jedynie jego udziałem, o których do tej pory nie mieliśmy pojęcia, a dzięki nim lepiej zrozumiałe są niektóre jego zachowania. Hoover nie zapomina także o najważniejszym elemencie trylogii, bowiem istotnym elementem powieści nadal są slamy, a pojawiają się także takie zupełnie nowe, nadal jednak pełne emocji i świetnie obrazujące uczucia postaci. Co ważne, związek bohaterów nie jest ukazany cukierkowo, wręcz przeciwnie, to pełna życiowych sytuacji i ludzkich reakcji opowieść i właśnie dzięki temu jest tak świetna w odbiorze. Ze swojej strony jak najbardziej polecam całą trylogię, bowiem nie da się nie pokochać bohaterów, a problemy, z którymi się mierzą malują przed czytelnikami właściwą ścieżkę wartości, jakimi warto podążać.

„- Jest tyle osób na świecie, które mogą być odpowiednie dla każdego z nas. Gdyby tak nie było, zdrada nie byłaby żadnym problemem. Każdy z nas znalazłby swoją jedną jedyną, prawdziwą miłość i życie byłoby wspaniałe”.

Gdybym przeczytała „This girl” po długim czasie od skończenia poprzednich tomów myślę, że cudownie odebrałabym powrót do początków znajomości tej pary. Jednak w tej chwili czuję, że ta część była nieco zbędna.

Są rzeczy, które mnie urzekły. Są jednak też takie, które spowalniały całą akcję (przynajmniej w moim odczuciu).

Ta książka dzieli się na wydarzenia teraźniejsze i przeszłe. Od nowa przeżywamy miłość Lake i Willa, patrząc na nie z odległej, już, perspektywy.

Z jednej strony podobała mi się ta koncepcja – przeżywania ich uczucia na nowo, ale z drugiej to jak odgrzewanie, dobrze mi już znanej historii.

I chociaż kocham Hoover całym swoim serduszkiem… myślę, że tym tomem przedobrzyła historię Willa i Lake.

Ich uczucie jest piękne, silne, ale też wybuchowe. Tak jak oni sami. Przez co są też wyjątkowi.

Fajnie jednak zobaczyć ich na każdym etapie relacji – poznania się, zauroczenia, rodzącej się miłości i małżeństwa.

„This girl” jest pięknym, lecz bolesnym aktem, ze względu na przeżycia głównych bohaterów przez całą serię, który ma wyjątkowo poetyckie zakończenie.

Zamknięcie debiutanckiej trylogii Colleen Hoover, to wydarzenia przedstawione z perspektywy Willa, ale znane nam z pierwszego tomu. Wiemy więc już na wstępie, że ta część nas nie zaskoczy.

Nie jest to mój ulubiony zabieg, czyli takie powtarzanie, bo po prostu się nudzę. Co prawda, końcówka dotyczy już następnych wydarzeń z życia pary, jednak można byłoby je spokojnie umieścić w drugim tomie. Dlatego też ciężko mi jest ocenić tę książkę, również dlatego, że doskonale pamiętam to co działo się w Slammed. Na pewno jest to takie uzupełnienie, może okazja do dłuższego przebywania z bohaterami, jednak nie jest to powieść, która wniesie coś do naszego życia.

Jako dodatek dla fanów autorki, serii, bohaterów - jak najbardziej warto przeczytać.