The Hoodie Girl

Dla Wren najważniejsze było skończenie szkoły, dostanie się na studia i unikanie problemów. Do tego czasu jej się to udawało, starała się być niewidzialna, to zapewniało jej bezpieczeństwo. Aż któregoś dnia spojrzały na nią niebieskie oczy Ashera, popularnego kapitana drużyny hokejowej. Chłopaka interesował jedynie hokej i treningu, do momentu kiedy wpadł przypadkowo na dziewczynę w kapturze. Jak potoczy się znajomość bohaterów? Czy Wren zmieni podejście do życia?

Lubię od czasu do czasu przeczytać książkę z gatunku #newadult, to historię o młodych ludziach, którzy mierzą się z przeciwnościami losu i chociaż mogłoby się wydawać, że nastolatkowie nie mają problemu, często okazuje się, że za "kapturem" może się wiele skrywać. Fabuła mnie od początku zaciekawiła, a styl autorki jest typowo młodzieżowy i lekki, co sprawiło, że książkę przeczytałam w niespełna dwie godziny. Książka napisana jest z perspektywy obojga postaci, co sprawia, że możemy ich zdecydowanie lepiej poznać, dowiedzieć się co czują i myślą. Wren i Asher to nastolatkowie, którzy dopiero tak naprawdę wkraczają w poważne, dorosłe życie, to zupełne przeciwieństwa, które z pozoru nic nie łączy, jednak w wyniku przypadkowego zderzenia nawiązuje się pomiędzy nimi pewna nić porozumienia. Bohaterowie stopniowo się poznają, dostarczając czytelnikowi całego wachlarza emocji. Miło było obserwować rozwijające się pomiędzy nimi uczucie, podsycane niepewnością, trudnymi przeżyciami i targającymi sprzecznymi odczuciami. Nie będzie to może moja ulubiona książka z tego gatunku, jednak miło spędziłam czas z jej bohaterami i jestem pewna, że jeszcze nie raz sięgnę po tego typu książki, żeby się odstresować. Moja ocena to 7/10.

Ona: niewidzialna na szkolnych korytarzach!

On: chodzi po nich, niczym po czerwonym dywanie!

Ta sama szkoła, dwoje zupełnie różnych nastolatków, trudna przeszłość i rodzące się uczucie.

Jeśli szukacie bardzo lekkiej, niezobowiązującej młodzieżówki, a jednocześnie nie przeszkadza wam, że powiela ona niektóre klisze gatunku, to może być coś dla was. Bohaterowie wypadają sympatycznie i dość łatwo ich polubić. Podoba mi się relacja miedzy nimi, momentami jest ciut dziwnie, żeby zaraz było uroczo, niezręcznie, czy romantycznie. Jakoś tak przyjemnie i bardzo nastoletnio mi się to czytało.😉

Historię poznajemy z dwóch perspektyw. Wren jest wygadana i choć ukrywa się za swoim kapturem, ma niewyparzony język, co doprowadza do kilku zabawnych sytuacji. Jednocześnie stara się być ogarnięta, odpowiedzialna i radzić sobie z życiem. Asher to typ sportowca, który w wolnym czasie obejrzy ze swoją małą siostrzyczką „Krainę lodu”. Czy to dość typowe, tak! Ale wciąż daje mu za to +1! Bo mogę! 😜

Myślę, że po moim opisie już to widać, ale na wszelki wypadek dopowiadam, mamy tu sporo młodzieżówkowych szablonów. Kiedy leżysz na słoneczku i potrzebujesz, miło czytającego się tytułu, to ten wypada fajnie. Ale jeśli liczysz na coś świeżego i nowego w gatunku YA, to może nie być najlepszy strzał.

Jednak musze zaznaczyć, że książka jest dobrze napisana. Z wattpadowymi hitami bywa różnie, a tu mamy niezłe dialogi i opisy które przyjemnie się czyta. Małym minusem, jak dla mnie, jest nietypowa czcionka. Jestem dyslektykiem, więc czytało mi się przez to nieco trudniej. Ale nie sądzę, żeby dla kogoś bez dysleksji był to problem.

Ogółem to rozrywkowa historia, bez zobowiązań. Jeśli macie ochotę na przyjemną lekturę, z nastoletnim klimatem, to może być to. Ja czasami lubię sięgać po takie lekkie książki, szczególnie wiosną/latem, czy na przełamanie zastoju czytelniczego.

Książka, która nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle innych młodzieżówek. To pierwsze, co przychodzi mi do głowy, gdy pomyślę o „The Hoodie Girl”. Z jednej strony ta powieść pozytywnie mnie zaskoczyła. Została napisana przez młodą osobę, bez pisarskiego doświadczenia, jednak w czasie czytania nie rzucało się to w oczy. Owszem, autorce nie udało się uniknąć paru potknięć, ale i tak nadal jej tekst był przyjemny w odbiorze. Z drugiej strony książka trochę mnie rozczarowała. Nie wywołała u mnie żadnych emocji. Nie sprawiła, że chciałabym do niej wrócić. Była jak letnia lemoniada, po którą sięgamy w upalny dzień, bo pod ręką nie ma innego napoju.

Niestety przyjemny styl to jedyne, co ma do zaoferowania „The Hoodie Girl”. Schematy w książkach nie są złe. Choć wątek z nieśmiałą dziewczyną i popularnym chłopakiem pojawił się w literaturze już tryliard razy (jak nie więcej) to i tak myślę, że nadal da się go obronić. Moim zdaniem nie udało się to Yuen Wright. Wykreowani przez nią bohaterowie mieli potencjał, miała go również cała historia. Zabrakło głębi. Nie poznałam lepiej bohaterów, ani nie udało mi się zaangażować w całą historię. Uczucie rodzące się pomiędzy Wren i Asherem wydało mi się płytkie, nie uwierzyłam w nie. Na początku ich relacja rozwijała się dla mnie za wolno i nie byłoby to złe, gdyby nie końcówka. Czytając ostatnie rozdziały, czułam się jak na stromym stoku narciarskim. Najpierw spędziłam mnóstwo czasu na wyciągu, później zjechałam w dół tak szybko, że nie zdążyłam porozkoszować się trasą.

W gruncie rzeczy spędziłam miło czas czytając „The Hoodie Girl”. Ta młodzieżówka nie wywołała u mnie negatywnych emocji, jak miało to miejsce w przypadku „Mój crush” Lilly Purdon. Jest to dobra lektura na popołudnie, problem w tym, że w ogóle nie zapada w pamięć.

Czerwona bluza dawała jej poczucie bezpieczeństwa, ale co się za tym kryło? Mroczna przeszłość, ciągnące się wspomnienia czy po prostu wygoda w ubiorze?

Yuen Wright jest młodą autorką, która opowiada nam historię młodzieżową dwojga zagubionych nastolatków. Brzmi trochę paradoksalnie nie sądzisz? Co ma nam do opowiedzenia osoba, która w wieku trzynastu lat zaczyna pisać książkę, oraz co Ona może wiedzieć o życiu? Okazuje się, że bardzo dużo. Niestety nie wiem, czy Wright pisze z autopsji, ale historia stworzona przez nią jest niesamowicie chwytająca za serce! Bardzo realistyczna, romantyczna oraz ujmująca opowieść o dziewczynie Martin stojącą na końcu łańcucha społecznego w porównaniu do Ashera, który stoi na czele. Pomimo dzielących ich przekonań o sobie i zniechęcenia po krążących opiniach na ich temat dają sobie szansę na wybudowanie relacji. Jak ona się potoczy? Mogę wam obiecać, że nie zawiedziecie się, będziecie pragnąć Ich więcej oraz nie raz przyjdzie wam do głowy refleksja, jeżeli interesują was aspekty psychologiczne.

Osobiście jestem oczarowana tą pozycją. Książka być może wydaje się banalna na początku, ale uwierzcie mi, że nie jest! Jest ona lekka i szybka w czytaniu. Nadaje się na szybkie rozluźnienie pomiędzy ”cięższymi” książkami. Zdecydowanie zatraciłam się w bohaterach, którzy byli dopracowani do ostatnich szczegółów. Jeżeli można brać tę opowieść w kategorii debiutów, to jest on bardzo udany. Jeżeli lubicie połączenie czarującego Gideona z „Trylogii Czasu”, historii romantycznej niczym z „Igrzysk Śmierci” oraz wprowadzenia trudnej przeszłości bohaterów niczym z „Start a Fire” sięgaj czym prędzej po tę pozycję!