The Downstairs Girl. Bez gorsetu

Jo jest pokojówką młodej, złośliwej damy. Mimo że nie znosi tej pracy, nie może pozwolić sobie na jej utratę, ponieważ Azjatki nie są chętnie zatrudniane w Atlancie. Ma też dziadka, któremu pomaga, a jego zdrowie wymaga szczególnej troski. Dziewczyna postanawia, że spróbuje napisać krótki artykuł dla gazety, która traci prenumeratorów. Jej tekst okazuje się hitem, ale skryta pod pseudonimem Jo nie chce ujawniać wydawcy swojej tożsamości. Czy poradzi sobie z utrzymaniem pracy u niemiłej damy i pisaniem tekstów?

The Downstairs Girl. Bez gorsetu autorstwa Stacey Lee jest powieścią, którą wydawca oznaczył jako młodzieżowa – pewnie ze względu na wiek bohaterki. Niemniej książka jest uniwersalna i z powodzeniem trafi też do starszego odbiorcy.

Jo jako główna bohaterka jest naprawdę sympatyczna. To ułożona dziewczyna, której ciężko jest w kraju pełnym białych osób. Zna swoje miejsce i nie wymaga od życia więcej niż powinna. Jest pomocna, dba o swojego dziadka, dla niego się poświęca i chodzi do pracy, gdzie jest podle traktowana. Jednocześnie wykazuje się inteligencją i znajomością spraw ważnych dla społeczności Atlanty, ponieważ jej teksty okazują się błyskotliwe, celne i są głośno komentowane. Jo jest też ciekawska – chce wiedzieć więcej na temat osób, które związane są z jej dziadkiem, ale on nie bardzo chce o nich rozmawiać.

Fabuła pokazuje kilka ważnych wątków. Na pierwszy plan wysuwa się sytuacja kobiet – nawet te z wyższych warstw społecznych nie mają takiej swobody jak mężczyźni. Gdy zbliża się wydarzenie towarzyskie, żadna nie ma śmiałości, by zaprosić partnera, bo byłoby to nietypowe zachowanie. A jeśli mężczyzna odmówi, może okazać się, że wybuchnie skandal.

Kolejnym ważnym tematem jest gorsze traktowanie osób z innym kolorem skóry. Segregacja i stereotypy są tu na porządku dziennym. Łatwo mogą narazić się na poniżanie i gorsze traktowanie, a nawet agresję. Dlatego Jo musi być ostrożna, gdy podróżuje z domu do pracy, bo nawet w tramwaju może zachować się, według białych, nieodpowiednio.

Interesujące było dla mnie również to, jaką moc miała prasa. Jeden artykuł wywoływał lawinę komentarzy i był gorąco omawiany w towarzystwie. Ale też fakt, że coraz mniej osób prenumerowało dany tytuł, był intrygujący – wydawca musiał szukać pomysłów na odświeżenie swojego pisma, by to nadal było poczytne i by nie stracić wpływów.

Oprócz tego mamy też wątki rodzinne, które opisano w ciekawy sposób. Podobało mi się, że kwestia rodziny Jo była tu podejmowana, bo dziewczyna chciała w ten sposób nie tylko dowiedzieć się, kim są jej rodzice, lecz także w jakiś sposób usytuować siebie w tym świecie.

Powieść była świetnie napisana. Pochłaniałam ją, nie mogłam się oderwać. Sprawny styl autorki i interesujące wątki, które tu podjęto, sprawiły, że książka okazała się bardzo dobra. Zżyłam się z główną bohaterką i kibicowałam jej.

Jeśli lubicie powieści, w których podejmowane są ważne tematy, śmiało sięgnijcie po ten tom. Znajdziecie tu bohaterkę, która nie będzie was drażnić, a także wciągającą fabułę.

Jo Kuan ma zaledwie siedemnaście lat, a już musi pracować na swoje utrzymanie, jako sierota nigdy nie miała łatwo. Mieszka potajemnie w piwnicy u państwa Bellów i czasem podsłuchuje ich rozmowy. Jest zaciekawiona postacią ich syna, który stawia pierwsze kroki jako dziennikarz - wiedzie życie jakie ona by chciała. Pewnego dnia po godzinach pracy dziewczyna postanawia zacząć pisać teksty do kolumny dla kobiet, które sygnuje wymyślnym pseudonimem - Panna Sweetie.

Przed rozpoczęciem czytania, myślałam że trafiłam na typową młodzieżówkę, tylko osadzoną w innych czasach - nic bardziej mylnego! Książka jest charakterna, rozbudowana, porusza bardzo wiele ważnych wątków. W 1890 roku w Stanach Zjednoczonych, nadal bardzo wyraźnie widoczny był rasizm oraz różnice klasowe. To właśnie wtedy kobiety walczyły o swoje prawa. Jo Kuan to wymarzona bohaterka, która swoją historią wciąga nas w wir życia w tamtych czasach. Rozumiałam wszystko to z czym musiała się mierzyć. Oczywiście dziewczyna nie jest bez wad, czasem jej cięty język pakuje ją w problemy. Cieszę się, że inne postacie również były jak z krwi i kości. Syn domowników, Nathan to charyzmatyczny młody człowiek na początku swojej kariery. Podobały mi się wątki dotyczące pracy - ciężko było ją znaleźć, a jeszcze ciężej utrzymać.

𝘛𝘩𝘦 𝘋𝘰𝘸𝘯𝘴𝘵𝘢𝘪𝘳𝘴 𝘎𝘪𝘳𝘭. 𝘉𝘦𝘻 𝘨𝘰𝘳𝘴𝘦𝘵𝘶

to bestseller New York Timesa. Nie dziwię się, że książka dostała takie wyróżnienie, ponieważ jest dopracowana i ważna, a przeczytać może ją każdy.

THE DOWNSTAIRS GIRL. BEZ GORSETU to książka wielowarstwowa i poruszająca ważne tematy społeczne. Początkowo zapowiadało się, że będzie to lekka lektura, zabawna i w klimatach Bridgertonów i po części tak było. Nasza Jo jest Chinką i żyje w Atlancie, gdzie ludziom, którzy nie są biali, nie jest łatwo żyć. Gdy traci pracę, dostrzega okazję do anonimowego tworzenia kolumny w lokalnej gazecie. I tak Jo pisze pod pseudonimem Panna Sweetie, gdzie daje rady, wywołuje kontrowersje i... na swój sposób próbuje zmienić świat. Jednocześnie, dziewczyna próbuje dowiedzieć się czegoś więcej o swojej rodzinie i im bliżej jest odpowiedzi, tym bardziej jest zaszokowana.

Myślałam, że historia bardziej skupi się na tej zabawnej stronie, a było odwrotnie - problemy nierówności społecznych, trudnego życia ludzi, których jedyną "wadą" był odmienny kolor skóry - te wątki przeważały, ale przyznam, że byłam z tego powodu zadowolona. Stacey Lee z niesamowitą wnikliwością ukazała społeczeństwo Atlanty i kreując buntowniczą Jo Kuan, wytykała problemy, które obecne były w tamtych czasach, ale i można dostrzec je również obecnie. Nierówne traktowanie ze względu na kolor skóry, płeć, majętność. Zakurzone zwyczaje, które powinno się dawno odrzucić, a nadal ciężko z nimi zerwać. To historia z iście feministycznym zacięciem i cieszę się, że po nią sięgnęłam. Jeśli szukacie czegoś w klimacie Bridgertonów, ale z bardziej rozbudowaną warstwą problemów społecznych, to będzie to idealna lektura dla Was. Polecam serdecznie!

Amanda Says