Testament. Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich

"Już prościej żyć własnym życiem, obok siebie, nie pokazując się sobie nawzajem."

W Dolinie Tornio w gospodarstwie jednym z wielu mieszka wielodzietna rodzina Toimich. Licząca czternaścioro dzieci (licząc nieżyjącą dwójkę), która w dalszym czasie jest wspominana i ważna dla pozostałych. Jest wychowywana przez surowego ojca i matkę, która nadrabia brakujące okazywanie uczuć. Wielu z nich nie mieszka już w rodzinnym domu i stara się żyć na własny rachunek. Zbliżające się święta sprawiają, że wszyscy spotykają się w jednym miejscu, a ich różnorodność i miniony czas oddziałują na relacjach rodzinnych. Mimo to, w tym wszystkim rodzeństwo ma wspólne zamierzenie, które chcą wcielić w życie. Dochodzi do szokującego wydarzenia, którego żadne z nich się nie spodziewa, a oni muszą ponieść jego skutki.

Pierwsza moja książka z serii dzieł skandynawskich i zarazem ogromne zaskoczenie. Brak tu zbędnych opisów, zapychaczy, jest natomiast wspaniale opisana historia wielodzietnej rodziny, w której z pewnością każdy dostrzeże element wspólny z własnego życia.

Jest to powieść dostarczająca całej gamy emocji i odczuć, mianowicie jak z życiem, gdyż jest spisana z pamięci autorki, aby utrwalić rodzinną historię. Opowiadana z tak wielu perspektyw, dąży do finalnej części, w której odkrywamy jak bardzo, pomimo więzów krwi jesteśmy od siebie różnorodni. Pokazuje wszystkie trudy i pozytywne chwile jakich doświadczamy będąc w tak wielodzietnych rodzinach, gdzie pomimo obecności drugiego człowieka obok, tak naprawdę musimy mierzyć się z samotnością.

Zdecydowanie książka zasługuje na nominację do nagród, jej prawdziwość i naturalność bije od każdej strony. Porusza, jak i wzbudza lęk, wciąga i ukazuje ludzkie wady i zalety, rodzinne zgrzyty.

"Bo jeśli zaczyna się żałować swojego życia, otwiera się bardzo niebezpieczne drzwi"

☆☆☆☆☆

"Ale czy da się zacząć od nowa? Czy nie będzie tylko tak samo? Życie może wydawać się beznadziejne, gdy człowiek ma czarno w oczach, w piersi, w sercu."

Książki z "Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich" są różne, jedne lepsze, inne odrobinę gorsze, jednakże każda z nich zapada w pamięć, nie dając o sobie zapomnieć.

"Testament" to opowieść o rodzinie i powrocie do domu, o nierozerwalnych więzach które w taki czy inny sposób identyfikują nas i mają wpływ na nasze życie. Bo czy tego chcemy czy nie rodzina, a czasami jej brak, jest tym co nas kształtuje od najmłodszych lat.

Autorka snuje swoją historię z niezwykłym wyczuciem i czułością, sprawiając, że niepostrzeżenie zanurzamy się w ten przepełniony melancholią świat.

To książka, która niesie ze sobą wiele bólu i smutku, ale jest też w pewien sposób oczyszczająca.

Nietuzinkowa i dająca do myślenia. Zachwycająca lektura.

Każda książka o relacjach rodzinnych rozbudza we mnie ciekawość, sprawia, że lubię się zatopić w obserwacji czyjegoś życia, przeżywać z bohaterami ich wzloty i upadki. Nie ukrywam jest to jeden z najbardziej lubianych przeze mnie wątków w literaturze.

Cała Seria Skandynawska pomimo przenikliwego chłodu i wiatru ma do zaproponowania tytuły przesiąknięte melancholią, tematyką przemijania i pogodzenia z tym, co nieuchronne. Testament to napisana z rozmachem, wielopoziomowa saga, w której każdy z członków rodziny dzieli się z czytelnikiem kawałkiem swojego życia. Wychowani przez bezradną matkę i surowego ojca dzieci z radością opuszczają rodzinne gniazdo, każdy z nich musi uporać się z traumą oraz dorosłym życiem. Dlaczego uciekają? Bo pomimo ścisku i ciasnoty każdy w tej rodzinie czuje się samotny. Nie ma tu bliskości, rozmów o tematach trudnych. Autorka umiejętnie obrazuje samotność, która w gronie najbliższych jest tym bardziej dotkliwa. Czym skorupka za młodu nasiąknie - a w tej rodzinie na pewno nie nasiąknie miłością i opiekuńczością, tym nie odda tego w późniejszym życiu. Obawiacie się nudnej powieści? Nic podobnego. Pomimo wolno płynącej akcji, a praktycznie jej braku autorka potrafi zahaczyć o tematy kontrowersyjne wywołujące przyspieszone bicie serca - aborcja, homoseksualizm, gwałt, śmierć i znęcanie się nad zwierzętami. Ta rodzina jest nader osobliwa. To proza szczera i realistyczna, dogłębnie trafiająca w sedno problemów. Warto wspomnieć o klimacie bo tu na uwagę zasługuje surowy szwedzki obraz przemijalności, życia zgodnie z porami roku i całym kalendarzem prac, obraz północnej wsi.

Testament to powieść, którą z pewnością będę polecać, to piękna opowieść o bycia samotną wyspą w rodzinnym archipelagu.

Każda kolejna książka z Serii Skandynawskiej, choć utrzymana w charakterystycznym klimacie, dostarcza mi zupełnie nowych czytelniczych wrażeń. Tematy rodziny, tożsamości i dziedzictwa, które swoją drogą bardzo lubię, często pojawiają się w literaturze. A mimo to Nina Wähä, szwedzka pisarka, była w stanie opowiedzieć to, co znane, w sposób świeży, oryginalny i intrygujący.

"Testament" to napisana z rozmachem, polifoniczna historia rodzinna silnie zakorzeniona w szwedzko-fińskim pograniczu - Dolinie Torne. Autorka zanurza czytelników w klaustrofobicznym mikroświecie i snuje przenikliwą opowieść o pamięci, pochodzeniu i skomplikowanych rodzinnych relacjach.

Wyjątkowa książka. Zachwyciła mnie dużą dawką życiowego realizmu, złożonością ludzkich portretów, ciekawym kontekstem geograficzno-społecznym i sporym ładunkiem emocjonalnym. Nina Wähä podarowała nam opowieść o szukaniu swojego miejsca, dorastaniu, seksualności, rodzinie, która potrafi wyzwolić w nas to, co najpiękniejsze i to, co najmroczniejsze oraz o drobnych rysach, które z czasem zmieniają się w głębokie pęknięcia. Jedna z moich ulubionych książek serii. Polecam.

Ta warstwowa i wieloetapowa historia ukazuje nieidealny, pokieraszowany obraz rodziny, która nią jest właściwie tylko dlatego, że wszystkich łączą więzy krwi. Ta książka to zwierciadło, w którym czytający będą mogli dostrzec fragment siebie i z przerażeniem skonstatować, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda. Gorąco polecam!