Ten pierwszy rok

ZWARIOWANE STUDENCKIE ŻYCIE

Zacznijmy od tego, że książka przedstawia raczej realia amerykańskich studentów, a nie polskich, jednak nie przeszkadzało mi to w świetnej zabawie podczas lektury. A to dlatego, że powieść jest niezwykle humorystyczna. To takie spojrzenie, może nieco z przymrużeniem oka, na pierwszy rok studiów, oczami Phoebe i Luke'a, którzy wcześniej uczyli się w tym samym liceum, ale raczej nie mieli zbyt wiele ze sobą wspólnego poza tym, że ona z ukrycia go kochała, a ON ledwie miał pojęcie o jej istnieniu. I fakt, masa tu dziwnych wydarzeń, wszystko zlewa się w jedną wielką imprezę, ale klimat historii jest tak lekki i przyjemny, że strony pochłania się z uśmiechem na twarzy. I w końcu mamy ciekawą postać kobiecą, której końcowa decyzja mi się podobała! Bo co jak co, ale zakończenie mamy tutaj udane. Wielokrotnie marzyłam, aby coś takiego stało się na końcu, ale zawsze dostawałam schematy, a tutaj proszę - autorzy spełnili moje życzenia.

Główna linia fabularna to oczywiście relacja Phoebe i Luke'a, ale nie samym wątkiem romantycznym ta książka żyje. Mamy tu obraz rodzącej się niezwykłej przyjaźni, ciekawy motyw walki dziewczyn o swoją godność oraz masę zabawnych sytuacji. Nie była to może lektura, która zmienia życie, ale czytało się naprawdę dobrze i przyjemnie.

STRUKTURA

Pięć części, a w nich numerowane rozdziały, w ramach których pojawił się również podział na narracje z perspektywy Luke'a i Phoebe. Udzielenie głosu obojgu bohaterom było zgrabnym zabiegiem, dzięki czemu mieliśmy wgląd zarówno w damską, jak i męską część pierwszoroczniaków. Język był prosty, młodzieżowy i tym bardziej nadawało to humoru całej powieści. Ta prostota sprawiała również, że lektura przebiegła szybko i bez żadnych zgrzytów.

PODSUMOWUJĄC

Ten pierwszy rok to lektura niezwykle lekka i zabawna. Perypetie studentów pierwszego roku były momentami niewiarygodne, ale potęgowało to tylko ten świetny klimat. Jak zdobyć przyjaciół na całe życie i pozostać przy tym wiernym swoim przekonaniom? Jak żyć po studencku, omijając epizody ze starym serem i post-itami? Tego wszystkiego dowiesz się z tej książki! Zdecydowanie polecam! ;-)

Tekst pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Pamiętacie swój pierwszy rok na studiach? Byliście podekscytowani czy przerażeni? Ja z początku byłam przerażona, ale po tygodniu pozbyłam się tego uczucia. Studia to kolejny etap w naszym życiu, często jeszcze po maturze nie jesteśmy zdecydowani jaki kierunek obrać, bądź dopiero w trakcie okazuje się, że wybrany kierunek to totalna pomyłka. Moja przygoda ze studiami kończy się za dwa miesiące, ale z ciekawością sięgnęłam po „Ten pierwszy rok” aby porównać swój pierwszy rok z rokiem zagranicznych bohaterów. Tom Ellen i Lucy Ivison pisząc książkę bazowali na własnych doświadczeniach oraz historiach swoich przyjaciół.

Czas pójść na studia

Historia opowiedziana jest z perspektywy Phoebe oraz Luke’a. Oboje studiują anglistykę, lecz mieszkają w oddzielnych kampusach. Pheobe kocha się w Luke od liceum, lecz chłopak nie ma pojęcia o jej istnieniu. Dopiero wspólny pobyt na uczelni zbliża ich do siebie. Jednak czy ta znajomość ma szanse przerodzić się w coś więcej, gdy na jaw wychodzą brzydkie sekrety?

Aby tylko przeżyć ten pierwszy rok

Phoebe z łatwością odnalazła się w nowym miejscu. Szybko zaskarbiła sobie sympatię innych studentów i zyskała grono nowych przyjaciół. Natomiast plany Luke’a nie idą po jego myśli. Zupełnie inaczej wyobrażał sobie pierwszy tydzień zapoznawczy. Chłopak czuje się samotny. Poznał Arthura, a ich znajomość ciężko nazwać przyjaźnią. A do tego zakończył związek ze swoją dziewczyną. W przeciwieństwie do Phoebe wyjazd na studia wydaje mu się pomyłką i jest mu ciężko.

Autorzy zestawiając głównych bohaterów w ten sposób ukazały dwie strony medalu. Gdy zaczynamy nową szkołę, rozstajemy się z długoletnimi przyjaciółmi, zaczynamy dorosłe życie, jednymi słowy wszystko zmienia się w naszym życiu. Historia pokazuje, że każdy w inny sposób odnajduje się w nowym miejscu. Dla jednych jest to świetny czas, dla innych wręcz przeciwnie. Pójście na studia to ogromne przeżycie, zwłaszcza gdy wiąże się to także ze zmianą miejsca zamieszkania i rozpoczęcia życia na własny rachunek.

Bohaterowie

Bohaterowie w książce to młodzi ludzie rozpoczynający naukę na uczelni. Autorzy wykreowali wielu charakterystycznych bohaterów, którzy tworzą mieszankę wybuchową. Szczególnie w pamięć zapadają postaci drugoplanowe. Wzbudzają sympatię i rozśmieszają, ale momentami sprawiali, że zaczynałam wątpić czy tacy ludzie istnieją. Serio, czasem ich zachowania są absurdalne i mało wiarygodne, że momentami zastanawiałam się, czy faktycznie tacy ludzie istnieją.

Phoebe przypomniała mi czasy gimnazjum, kiedy dziewczyny szalały na punkcie chłopców, a ich zaloty ograniczały się do obserwowania z boku płci przeciwnej podczas przerw i czekania aż wypatrzony kandydat wreszcie zauważy jedną z nich. Z perspektywy czasu takie zachowania wydają się żenujące, ale także zabawne. Niestety Phoebe mimo swojego wieku zachowuje się identycznie i ma jeszcze pretensje do Luke’a, że jej nie zauważa. Jej obsesja na punkcie chłopaka z początku może przerażać, ale na szczęście z czasem wszystko się zmienia.

Luke także nie jest idealną postacią, trochę irytującą. Współczułam mu ciężkich początków, ale nie potrafiłam zrozumieć jego zachowania. Nie należał do odpowiedzialnych mężczyzn potrafiących stawić czoło problemom. Okazał się tchórzem i uciekł się do podłego zagrania, jakim jest zerwanie ze swoją dziewczyną przez telefon. A parę rozdziałów później dziwił się, że dziewczyna się do niego nie odzywa. Serio Luke?

Dla kogo?

Komu polecam tę książkę? Szczególnie tegorocznym maturzystom, którzy w październiku rozpoczną studia. Studencie życie opisane w książce trochę różni się od polskich realiów, ale mimo to z ciekawością można zaczytać się w perypetiach głównych bohaterów oraz ich przyjaciół. Sięgając po „Ten pierwszy rok” nie oczekujcie wartkiej fabuły i dynamicznych zwrotów akcji, bo to zdecydowanie nie ten gatunek. To książka dla młodzieży opisująca przygody pierwszoroczniaków, którzy mieszkają w kampusach, chodzą na imprezy i oczywiście uczą się.

Podsumowanie

„Ten pierwszy rok” to dobra książka dla niewymagających czytelników, którzy szukają czegoś lekkiego i napisanego młodzieżowym językiem. Bohaterowie nawiązują przyjaźnie, razem imprezują, przeżywają radości i żenady oraz sukcesy i wtopy. Szukają swojej drogi w życiu, gdyż pierwszy rok jest najbardziej zabawnym, przerażającym i ekscytującym czasem dla młodego człowieka, który wkracza w dorosłe życie. Bohaterom zazdrościłam tylko jednego - możliwości uczestniczenia w zajęciach organizowanych prze Klub Quidditcha. Dlaczego takich zajęć nie ma u nas w szkołach?

[Adres usunięty]

Ten pierwszy rok Toma Ellen i Lucy Ivison opowiada historię grupy znajomych na pierwszym roku studiów. Ich wzloty i upadki, poszukiwanie siebie. Głównymi bohaterami są Luke i Phoebe. Są to znajomi, którzy chodzili razem do jednego liceum, jednak nie znali się oni wtedy zbyt dobrze, raczej była to znajomość z widzenia. On miał dziewczynę poza którą świata nie widział, ona od lat się w nim skrycie podkochiwała. Na uczelni jednak wszystko się zmienia. Luke w końcu zauważa Phoebe. Jednak czy coś z tego wyjdzie? O tym już każdy musi się sam przekonać.

Poza główną parą bohaterów poznajemy również wiele osób drugoplanowych, których historia czasami interesowała mnie bardziej niż perypetie Luke i Phoebe. Samą książkę trudno mi ocenić. Nie była ona zła, jednak jakoś mnie ona nie porwała. Może wpływ miał na to fakt, że nie polubiłam głównego bohatera. Już od samego początku nie wzbudził ON mojej sympatii, a potem swoim zachowaniem utwierdzał mnie tylko w moich odczuciach. Trochę zrehabilitował się na końcu, jednak nie zmieniło to mojej ogólnej opinii o nim. Phoebe nawet polubiłam, chociaż też nie zawsze podobało mi się to co robiła. Poza tymi minusami były też plusy. Podobało mi się to, że w książce historia była opowiedziana raz przez Luke, a raz przez Phoebe. Podobał mi się również styl autorów, dzięki któremu książkę bardzo szybko się czytało. Na plus mogę również zaliczyć bardzo dobrze wykreowanych bohaterów drugoplanowych. Spodobało mi się też jedno zdanie: „Fajni ludzie, jak pójdą spać, to po prostu śpią, dopóki ich coś lub ktoś nie obudzi”. Nie wiem ile w tym prawdy, ale brzmi to dobrze. Sama historia wydaje mi się trochę przerysowana. Trudno mi uwierzyć, że takie rzeczy mogą się dziać w rzeczywistości. Sama byłam na studiach i mieszkałam w akademiku. Działy się tam różne dziwne rzeczy, ale nie aż takie jak w książce.

Nie wiem czy sięgnę po kolejną książkę autorów, chociaż nie żałuję, że przeczytałam Ten pierwszy rok. Historię mogę polecić osobom, które mają ochotę spędzić czas przy mało wymagającej lekturze i które lubią typowe młodzieżówki.

(książkę posiadam z serwisu [Adres usunięty])

Studia to moment przełomowy w życiu każdego wchodzącego w życie nastolatka. To czas kiedy nie jesteśmy już dziećmi, ale jeszcze nie jako dorośli otwieramy sobie drzwi do przyszłości. Jednak czy właśnie tak wyglądać ma życie na uczelni? Pełne dorosłych planów i natychmiastowe porzucenie dziecięcych nadziei? Skąd! To zupełnie nowy etap w życiu zależny włącznie od nas samych. Jak rozegrali go bohaterowie powieści?

Byłam trochę sceptycznie nastawiona do tej lektury, bo opis ze strony końcowej nie przemówił do mnie szczególnie. Ale rzadko kiedy odmawiam powieściom młodzieżowym, więc postanowiłam zaryzykować - i nie żałuję. To niesłychanie lekka i swobodna interpretacja studenckiego życia na przykładzie dwójki bohaterów, którzy zbliżyli się do siebie jeszcze w liceum. Jednak to cas studenckiego życia zbliżył ich do siebie i rzucił w wir wielkiej przygody pozostawiając czytelnika w niepewności czy ta dwójka zostanie przyjaciółmi, czy może możemy liczyć na kolejną love story rozgrywaną na korytarzach uczelni.

Duet autorów w sposób niemal komiczny podszedł do życia młodego człowieka, któremu w głowie na pierwszym miejscu dobra zabawa i zacieśnianie braterskich więzi a dopiero później ewentualna nauka. Zrodziła się z tego fabuła przyjemna dla każdego niezależnie od wieku, ponieważ łatwo przychodzi utożsamianie się z głównymi bohaterami i próba postawienia się na ich miejscu. Szalone tempo życia jakie zaczęli wieść po przyjeździe na studia przybliżyło zachowania młodych dorosłych i ich wybory w konkretnych sytuacjach. Dlatego nie spodziewajcie się, że to powieść o tym jak się żyje w kolejnym etapie po liceum pod względem nauki a szalonych przygód, które niekontrolowane przez rodziców rosną do rangi niezapomnianych wydarzeń.

Pomysł z podziałem narracji na dwóch głównych bohaterów - Luke i Phobe wypadł idealnie, bo dzięki temu mamy przyjemność śledzić rozwój wypadków z dwóch różnych perspektyw. Także bohaterowie różnią się od siebie charakterami i poglądami (mimo, że łączy ich pewne uczucie), dzięki czemu zderzenie dwóch różnych światów prowadzi do wielu zabawnych sytuacji. Ich oczami miałam możliwość prześledzić przebojowe życie na uczelni pełne szalonych imprez i nowych przyjaźni, burzliwych wydarzeń i żenujących wypadków, przez co wiele razy serdecznie śmiałam się z perypetii głównych bohaterów. Ale w tle, choć bawiłam się doskonale, wciąż liczyłam na historię o miłości, która stanowiła jedynie drugoplanowy epizod i dostarczyła mi wielu wrażeń - trzymałam kciuki za tą dwójkę i miałam nadzieję, że pobyt na uczelni zbliży ich do siebie. Jak to się skończyło? O tym musicie przekonać się sami.

Zabawna, pokręcona opowieść o tym, że nie samą nauką człowiek żyje to nowa propozycja od Toma Ellen i Lucy Ivison. "Ten pierwszy rok" chociaż jest powieścią utrzymaną w młodzieżowym klimacie nie skreśla czytelnika w żadnym wieku - dzięki temu w rozgrywanych wydarzeniach odnajdzie się każdy. Dużo humoru, śmiechu i wpadek ze strony bohaterów dostarczy Wam zabawy na kilka godzin pełnych wrażeń i ani się obejrzycie a cała lektura będzie już za Wami. Polecam - na poprawę humoru i nie tylko.

"Fajni ludzie, jak pójdą spać, to po prostu śpią, dopóki ich coś lub ktoś nie obudzi."

Książka Toma Ellen i Lucy Ivison naprawdę mnie zauroczyła. Autorzy stworzyli naprawdę ciekawych bohaterów, którzy od razu zyskali moją sympatię. Kiedy Pheobe przyjeżdża na studia okazuje się, że chłopak, w którym podkochuje się od lat studiuje na tym samym wydziale co ona. We dwoje przekonują się, że studia to nie tylko wieczne imprezy i wykłady, ale również początek nowego życia.

"Byłem totalnie i kompletnie przekonany, że będziemy ze sobą na zawsze. Jak to jest, cholera... Jak się traci to uczucie? Dlaczego ja je straciłem, a ona nie?"

Czytając książkę momentami nie mogła przestać się śmiać. Wprawdzie język, w jakim została napisana nie bardzo przypadł mi do gustu, bo było dość dużo przekleństw, ale nie przeszkadzały one bardzo w czytaniu, a wręcz pozwalały zbliżyć się do bohaterów, no bo nie okłamujmy się, mało który student nie klnie. Postacie są świetnie wykreowane i od razu poczułam do nich sympatię. Jest jeszcze jedna rzecz, o której po prostu MUSZĘ wspomnieć. Uwaga: BOHATEROWIE CHODZĄ DO TOALETY! To jedna z nielicznych książek, w których autorzy pamiętają o potrzebach fizjologicznych, co jest naprawdę dużym plusem.

Za książkę dziękuję portalowi [Adres usunięty]