Vedrana Rudan
Vedrana Rudan szczerze i bez upiększania pisze o swoim ani trochę beztroskim dzieciństwie, o dzieciach i wnukach, o drodze, którą przeszła od dziewczyny sprzedającej lody nad morzem do najpoczytniejszej autorki w regionie. O tym, dlaczego w socjalizmie nie można było zostać wyrzuconym z pracy i o tym, jak została pierwszą dziennikarką, której się to udało w nowym, demokratycznym, reżimie Chorwacji.
I w końcu – pokazuje, dlaczego najważniejszą i najtrudniejszą rzeczą w życiu jest spojrzenie sobie w oczy bez wstydu.
Vedrana Rudan nie boi się sarkazmu czy ironii. Kiedy stwarza świat dla swoich bohaterek, jest dla nich sroga, ale i zarazem czuła. A wobec siebie? Jej autobiografia to jazda bez trzymanki. Autorka przyznaje, że jest "prymitywna, nietolerancyjna, pełna uprzedzeń, niewykształcona i dzika". Nie oszczędza nikogo, również najbliższych oraz samej siebie. W czasie lektury łapałam się za głowę i chichotałam. Oto nieokiełznany żywioł słowa, pisarka-ogień.
Sylwia Chutnik
Jaki styl narracji dominuje w książce Vedrany Rudan?
Autobiografia Vedrany Rudan charakteryzuje się bezkompromisowym, sarkastycznym i niezwykle szczerym stylem narracji. Autorka posługuje się ironią, nie szczędząc mocnych słów pod adresem swoim oraz najbliższego otoczenia. Lektura przypomina dynamiczną opowieść pełną emocjonalnego ognia i bezpruderyjnego spojrzenia na życiowe trudności. Taka forma przekazu sprawia, że książka jest autentyczna i pozbawiona zbędnego upiększania rzeczywistości.
Czy "Taniec wokół słońca. Autobiografia" opisuje drogę zawodową autorki?
Książka szczegółowo przedstawia ewolucję zawodową Vedrany Rudan od sprzedaży lodów po status znanej pisarki. Czytelnik śledzi jej losy jako dziennikarki pracującej w różnych systemach politycznych, w tym w socjalizmie oraz nowej demokracji. Autorka opisuje kulisy swojej pracy w chorwackich mediach oraz okoliczności, w jakich traciła zatrudnienie za głoszenie kontrowersyjnych poglądów. To inspirujący zapis determinacji w dążeniu do bycia niezależnym głosem w świecie literatury i mediów.
Czy ta biografia porusza tematykę przemian ustrojowych w Chorwacji?
Tak, autorka osadza swoją historię w realiach transformacji politycznej regionu Bałkanów. Rudan konfrontuje doświadczenia życia w systemie socjalistycznym z wyzwaniami, jakie przyniosła demokracja w Chorwacji. Przedstawia osobistą perspektywę na zmiany społeczne i zawodowe, które dotknęły ją bezpośrednio jako pracownika mediów. Dzięki temu biografia staje się cennym źródłem informacji o kondycji społeczeństwa w okresie gwałtownych zmian ustrojowych.
Jak autorka podchodzi do tematów rodzinnych w swoich wspomnieniach?
Vedrana Rudan pisze o swojej rodzinie w sposób surowy, ale jednocześnie podszyty specyficzną czułością. W treści znajdziemy wspomnienia o trudnym dzieciństwie, a także relacje z dziećmi i wnukami, opisane bez żadnego tabu. Autorka nie boi się przyznawać do własnych błędów i uprzedzeń, co buduje obraz kobiety świadomej swoich niedoskonałości. Taka perspektywa pozwala czytelnikowi na głębsze zrozumienie motywacji kierujących jej życiem prywatnym.
Dla jakiego typu czytelnika ta książka może być nieodpowiednia?
Publikacja ta nie jest polecana osobom poszukującym łagodnych, ugrzecznionych i optymistycznych wspomnień. Ze względu na dosadny język, obecność wulgaryzmów oraz bezlitosną szczerość, treść może wydać się zbyt brutalna dla wrażliwych odbiorców. Autorka celowo prowokuje i nie stroni od kontrowersyjnych opinii, co może zniechęcić czytelników preferujących klasyczną, stonowaną literaturę faktu. Jest to pozycja dla osób gotowych na konfrontację z trudną i nieupiększoną prawdą o ludzkiej naturze.
