Taniec pszczół i inne opowiadania o czasach wojny

Dzień dobry, dzień dobry!

Doczekałam się! Przez okno zagląda słońce. Nareszcie. Wiecie Państwo, aż się chce działać, kiedy w dzień jest jasno (a nie tak ciemno, że aż trzeba włączać sztuczne światło), więc to dobry moment, żeby co nieco opowiedzieć o zbiorze opowiadań, który ukazał się niedawno nakładem wydawnictwa Książnica. Pozycja od razu wzbudziła moje zainteresowanie, kiedy tylko zerknęłam na okładkę. Pomyślałam „Oho! To będzie dobre”. Później, ku mojej radości, dostałam propozycję zrecenzowania książki, za co bardzo dziękuję. W białej kopercie skrywała się antologia i słoiczek miodu, którego już nie ma nawiasem mówiąc.

Musicie Państwo przyznać, że taka propozycja to absolutna nowość na rynku wydawniczym. Spotykamy się ze zbiorami opowiadań w okresie świąt Bożego Narodzenia/Sylwestra lub w czasie letnim. W obu tych przypadkach książki skrywają w sobie lekkie opowieści mające na celu oderwanie czytelnika od żmudnej rzeczywistości. Tym razem sprawa ma się inaczej. Na ponad trzystu stronach znajdujemy historie, których akcja została osadzona w trudnych czasach wojny.

Każde opowiadanie ma potencjał na świetną powieść. Każde wprawia w zadumę, zmusza do wdzięczności za życie, które mamy możliwość teraz prowadzić. Miłość, przyjaźń, strach, ból... cała gama emocji towarzyszących bohaterom jest mocno wyczuwalna na kartach poszczególnych historii. Trudno tutaj przytaczać fabułę każdej z nich, w sumie nie ma sensu tego robić, ale chciałabym wspomnieć o dwóch, które mocno zapadły mi w pamięć.

Opowieść Sabiny Waszut, moje pierwsze spotkanie ze słowem tej autorki, bardzo przypadło mi do gustu między innymi ze względu na fakt, że traktuje o Cyganach. To coś zupełnie nowego. Pisarce na kilku stronach udało się mnie zainteresować ich kulturą, obyczajami. Nie będę ukrywać, że historia porywa. Druga autorka, której opowieść, emocje, jakie przelała na papier poruszyły mnie dogłębnie, to Agnieszka Olejnik. Ileż tam było cierpienia, bólu, straty! Ale zostaje z czytelnikiem nadzieja. Bo człowiek jest silny, nawet jeśli wydaje się być inaczej.

„Taniec pszczół” jest antologią więc świetną okazją, by przekonać się, jak piszą poszczególni autorzy. To nie lada gratka dla miłośników historii. Jeżeli macie Państwo ochotę na coś zupełnie nowego tym razem krótszego, gorąco zachęcam do zapoznania się z niniejszą pozycją. Czas spędzony z nią na pewno nie będzie stracony.

Jest to zbiór opowiadań o czasach wojny. Autorki oraz autor

przedstawiają

nam świat, który dla nas jest odległy, w postaci krótkich opowiadań. Opowiadają oni o bohaterstwie zwykłych ludzi, zdradzie, unikaniu cudem śmierci. Możemy przeczytać o strachu w jakim byli pogrążeni wszyscy, o zwieńczonych kolczastym drutem murach, który wznieśli ludzie, a zamknęli w nich innych. Bohaterka jednego z opowiadań mówi o pszczołach. Pszczoły tańczą, by przeżyć i ocalić cały rój. Wsłuchajmy się we wskazówki, jakich udzielają nam zwykli ludzie na kartach tej książki. Bezimienna Żydówka z getta w Otwocku rozumiejąca, że jej życie niewarte jest życia. Layka gotowa spędzić kilka dni w zimnym jeziorze, byle uchronić córkę przed śmiercią. Niemka sprzeniewierzająca się ideologii, by ratować ukochanego. Mała Renate uciekająca przed Armią Czerwoną. Mura, Cyganka, patrząca na poniżenie najbliższych… One i wielu innych – jak pszczoły – alarmują. Ostrzegają. Dają przykład. Patrzmy, jak tańczą.

Było to dla mnie trudne przeżycie, bo ciężko się słucha, czy czyta o czasach wojny. Historie włączają nas w stan refleksji i niepewności. Dzięki takim książką, możemy przekonać się, że nie chcemy żyć w tamtych czasach czy nie

chcielibyśmy przeżyć takiego koszmaru. Opowiadania są oparte na prawdziwych wydarzeniach. Autorzy nie musieli dodać dużo emocji do nich, bo każdy odczuwa sam ich dużo. Przy niektórych popłynęły mi łzy związane z bólem i stratą. Czytamy o tym z perspektyw różnych osób, które pokazują, że nie było tylko złych ludzi, ale także pojawiali się dobrzy. Nie powiem Wam dużo o niej, bo po prostu jest mi ciężko się pozbierać. Ocena 10/10.

Fanką opowiadań nie jestem, muszę to przyznać. Ale jeszcze nigdy nie czytałam zbioru historii dotyczących wojny. Kolejną zachętą jest 11 osób, autorek i autorów, którzy znają się na rzeczy. Niektóre nazwiska są mi znane, inne mniej, ale taki zbiór daje okazję szybkiego poznania się.

Jak to w antologiach bywa, jedne opowiadania podobają nam się bardziej inne mniej, jednak w "Tańcu pszczół" na próżno szukać słabego ogniwa. Historie są przejmujące, smutne i bardzo niestety prawdziwe. Emocjonalne, uczuciowe i niedające o sobie zapomnieć. Momentami żałowałam, że opowiadanie musi być krótkie, bo chętnie doczytałabym więcej.

Jest to książka warta uwagii, przystępna, bo można czytać po jednym opowiadaniu, ale mocno odziałująca. Polecam każdemu, kto docenia książki historyczne i sentymentalne.

jeśli mnie regularnie obserwujecie, to wiecie, że ja i opowiadania to kiepskie połączenie.

Tym razem skusiła mnie tematyka wojenna, choć byłam dość sceptycznie nastawiona.. Ale wiecie co?

Przepadłam..

Nie jestem w stanie Wam napisać, które opowiadanie podobało mi się najbardziej, ponieważ każde zapadło głęboko w moim sercu, każde wywarło na mnie ogromne wrażenie i każde nakłoniło mnie do przemyśleń. Autorki w przepiękny sposób ujęły brutalną rzeczywistość tych okrutnych czasów. Mam tutaj na myśli to, że idealnie oddały ogrom emocji, który w tego typu książkach/historiach jest raczej ciężkie do zrobienia.

Naprawdę nie jestem w stanie wybrać tej jednej jedynej.

Jedyne co mogę zrobić, to polecić Wam "Taniec pszczół i inne opowiadania o czasach wojny". Warto sięgnąć po tę pozycję.

"Taniec pszczół i inne opowiadania o czasach wojny" to książka, którą przeczytałam z wielką ciekawością. Na co dzień nie przepadam za książkami, które składają się z wielu opowiadań, gdyż wolę dłuższe formy, jeśli chodzi o czytanie, ale tym razem zrobiłam wyjątek i naprawdę nie żałuję. Bardzo interesują mnie lektury, które wracają do czasów wojennych, dlatego z taką chęcią sięgnęłam po tę książkę. Każde z opowiadań poruszyło mnie bardzo mocno, wywołało wiele emocji, czasem w moich oczach pojawiały się łzy, a czasem uśmiech na twarzy. Moim zdaniem, jest to bardzo dobra książka, która niezwykle dokładnie oddaje klimat tamtych lat, dlatego zachęcam każdego do jej przeczytania.

"Upiorność obrazów zatarła granice pomiędzy prawdą a wyobrażeniem, choć nie wiem, czy jakikolwiek umysł byłby zdolny wykreować podobne sceny."

Jedenaście opowiadań i jedenastu autorów, których znam, cenię i szanuję. To właśnie oni spowodowali, że czułam ogromną potrzebę przeczytania tej niesamowitej antologii.

Antologia zaskakuje różnorodnością poruszanych tematów, czegoś takiego kompletnie się nie spodziewałam, musiałam je sobie dawkować. II Wojna Światowa to niewyobrażalne zło w czystej postaci. Autorzy ukazują ją z przeróżnych, zaskakujących perspektyw. Bardzo krótkie i zwięzłe, ale niesamowite w swej wymowie. Znajdziemy tu piękno zakazanej miłości, niebezpieczne akcje AK, ludzkie zezwierzęcenie, podłość, bezduszność. Ogromną chęć i wolę życia. Smutek, zagubione, zawiedzione nadzieje, beznadzieję, rozpacz, niemoc. Nieustannie naszym bohaterom towarzyszy realne widmo śmierci, przeogromny strach. Próba wymierzenia sprawiedliwości za popełnione zbrodnie… czy jest to w ogóle możliwe? Sprzeczności i zależności. Ludzka dobroć, odwaga, męstwo, przebiegłość, zło, wyrachowanie, okrucieństwo.

Każde z tych opowiadań, bez wyjątku warte jest przeczytania, są wyjątkowe. Jest to jedna z lepszych antologii, jakie miałam okazję przeczytać, prawdziwa perełka. Poruszają i szarpią wewnętrznie, wzbudzają ogromne, przeróżne emocje. Nie da się przejść obok nich obojętnie, zmuszają do myślenia i refleksji nad niesprawiedliwością losu. Książka ku pamięci niewinnych i przestrodze, aby nigdy więcej nie dopuścić do bezgranicznie szerzącego się zła. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)