Tancerze burzy. Wojna Lotosowa. Tom 1

Miałam bardzo duże oczekiwania w stosunku do tej książki i nie mogę powiedzieć, że jakoś szczególnie się zawiodłam. Autor jest przez wielu uważany za absolutnego klasyka fantastyki i trochę bałam się zderzenia z jego twórczością. Na szczęście nie było tak źle! Odnalazłam się w tym świecie, polubiłam bohaterów, podobały mi się nawiązania do japońskiej kultury. Kwestie katastrofy ekologicznej są bardzo na czasie. Zdecydowanie sięgnę po następne tomy a wszystkich, którzy jeszcze się nie zdecydowali - polecam! 

Uwielbiam Jay'a Kristoffa i tak samo uwielbiam "Wojnę lotosową". Japoński klimat z mitologią? A do tego rozbudowana fabuła? No po prostu idealna książka. Nie wspominając o świetnie wykreowanych i dopracowanych bohaterach oraz przemyślanym świecie, który wręcz pochłania. Główna bohaterka - Yukiko dojrzewa na kartach książki, widzimy jej wady i rozterki, co czyni ją bardziej realistyczną postacią. Relacja z Buruu to chyba ulubiona część książki, każdego z kim o niej rozmawiałam. Ta książka to must have dla każdego książkocholika uwielbiającego fantastykę dystopijną lub dopiero zaczynających przygodę z nią!

Jay Kristoff

"Wojna lotosowa"

Tancerze burzy tom1

@wydawnictwo_uroboros

* "Było to jednak zbyt dawno. Wspomnienie wyblakło i rozmazało się niczym stara litografia, czas przygasił kolory, aż w końcu pozostało już tylko wrażenie: półobraz na zwiniętym pożółkłym papierze."

* "Zmiana rzadko bywa bezkrwawa. Niektóre oczy wolą pozostać zamknięte. Czasami trzeba otworzyć je siłą."

Zabiorę Was do świata skażonego przez przemysł. Wyspy Shima upadają coraz bardziej, grozi im katastrofa ekologiczna i społeczna. I w tym wszystkim jest Yukiko młoda łowczyni, która dostaje zadanie nie do wykonania, które musi wykonać.

Fabuła jest niczym pióro, które zostaje niesione przez wiatr napotykając przeszkody, przez co spada niżej, ale bez nich znowu wzbija się wyżej. Dopóki jest wiatr pióro jest wieczne, ale kiedy wiatr ustaje ono opada coraz niżej. Pióro jest lekkie, ale z każdym opadaniem i wzniesieniem, unosi się niosąc swoją historię.

Akcja jest jak lot samolotem, odczuwa się każdą turbulencje, każdy podmuch wiatru, nagły pochył, ale widoki są niezapomniane, a wrażenia zostają długo po wylądowaniu. Podczas lotu jest się po prostu wolnym, widząc wszystko z góry można podziwiać piękno i poczuć niepewność. To jest niesamowite uczucie, a książka potrafi je oddać jeszcze lepiej niż sam lot.

Bohaterowie są wykreowani rewelacyjnie. Z krwi i kości, charakterni i indywidualni. Każdy ma swoją historię, nie koniecznie dobra, demony przeszłości i teraźniejszości są cały czas blisko. Nie da się nie polubić nikogo, tutaj każdy, no prawie każdy skradnie serce. Znajdzie się bratnią duszę, albo i więcej swoich dusz. 🥹

Opisy skradły moje serce od samego początku, już samo wprowadzenie dodaje klimatu całej powieści, a z kolejnymi stronami on staje się coraz bardziej namacalny. To dzięki nim można poczuć, przeżyć, zobaczyć, doświadczyć i po prostu się tam przenieść. Kocham opisy, a tutaj one są idealne, jest ich dużo, bo sporo piękny miejsc trzeba przedstawić, aby wyobraźnia mogła przenieść w miejsca w których nie koniecznie chcielibyśmy się znaleźć.

Emocje wylewają się z każdej strony, nie da się ich nie odczuwać podczas czytania. To jest po prostu cudowne uczucie móc aż tak przeżywać, rozumieć i doświadczać jak bohaterowie. Ta historia rozwaliła moje serce. Popłakałam się raz bardzo mocno, a wzruszałam się prawie cały czas. To piękna historia, brutalna lecz cudowna.

Podsumowując "Tancerze burzy" to książka dla fanów fantastyki i kultury oraz wierzeń Japonii. To historia o miłości, stracie, bólu, przyjaźni, poświęceniu, a także o przygodzie. To historia, która poruszy serce, opisami otuli I zabierze do świata, w którym z jednej strony chcę się znaleźć, ale z drugie jednak nie bardzo. Demony i bóstwa z japońskich legend urzeczywistnia się w wyobraźni, a może nie tylko tam.

* "W moich ustach żyje demon, przemawia do mnie w chwilach ciszy czarnym językiem. Wyrywa ze spokojnego snu i każe, bym budził się w nocy zlany potem."

Polecam 🥰

Polecamy z Perunem całymi serduszkami!

Lubicie książki steampunkowe? To dość ciekawy motyw, niezbyt często udaje się go dostać, jednak, kiedy nastąpiło wznowienie trylogii Wojny Lotosowej autorstwa Jaya Krisoffa nie mogłam przejść obok tego obojętnie. „Tancerze burzy” mają przepiękną okładkę, która rozbudza wyobraźnię przenosząc nas na tereny przypominające feudalną Japonię. Autor zabiera czytelnika do Cesarstwa Shimy, byłam nim zaciekawiona, chciałam poznać wierzenia, kulturę, podziały społeczne, a także bohaterów. Czym jest tajemniczy krwawy lotos? Czy naprawdę to takie dobrodziejstwo? Wiele jest rzeczy, które potrafią jedynie połowicznie pomóc, jednak stosowanie ich zawsze posiada skutki uboczne.

Główną bohaterką książki autorstwa Jay Kristoffa pod tytułem „Tancerze burzy” jest Yukiko, odważna dziewczyna, która wraz z ojcem wyrusza w pewną misję. Shima boryka się z problemem zanieczyszczeń, nowe technologie, sprawiają, że rośnie także ilość toksyn. Władzę nad krainą sprawuje młody szogun Yoritomo, niezwykle okrutny, a także ambitny człowiek. Nie szczędzi nikomu krwawych kar, a jego życzenia muszą zostać spełnione, nawet, jeśli wszystko wydaje się nierealne. Cesarz zapragnął gryfa, czyli Tygrysa Gromu, problem polega na tym, że uprawa krwawego lotosu, który jest dość uniwersalną rośliną sprawia, że wrasta ilość toksyn. Gryfy zniknęły przed wieloma wiekami jednak to nie jest istotne, skoro cesarz tego pragnie Czarny Lis Shimy wraz ze swymi towarzyszami wyrusza na poszukiwania mitycznego stworzenia. Wszystko, jak twierdzi cesarz to dla ojczyzny, pragnie z pomocą gryfa podbić nowe ziemie pod uprawy. Czy Yukiko uda się odnaleźć to stworzenie? Czy pomoże jej w tym tajemniczy dar, który zmuszona jest ukrywać?

„Tancerze burzy” zaprasza czytelnika do dystopijnego, steampunkowego świata wysp Shima, rządzonego bezlitosną ręką szalonego tyrana, prowadzącego kraj na skraj zagłady. Nie mogłam się doczekać chwili, kiedy tylko będę mogła sięgnąć po lekturę, poznać wszystko, co wykreował autor. Bardzo podobali mi się bohaterowie, mieli twarde fundamenty, chcieli tylko spełnić życzenie przywódcy, nawet, jeśli były tak absurdalne. Świadczy to o lojalności do cesarza i wierze w ideały. Wśród ich gromady każdy czytelnik znajdzie swojego ulubieńca. Tempo akcji jest zadowalające, kiedy trzeba przyśpiesza potęgując ciekawość, na ogół jest dobrze wywarzona. „Tancerze burzy” to pierwszy tom trylogii otwierającej nam drzwi niesamowitego świata, który kusi swoją różnorodnością. Przyjemnie spędziłam z nią czas, często wracałam myślami do bohaterów i przygód, które przeżywali. Podobały mi się detale, sterowce, broń, czy mechaniczne zbroje, nawet, jeśli nie było tego zbyt wiele. Bardzo cieszę się, że kolejne tomy zostaną wydane szybko, będę mogła dokończyć czytanie tej historii. Każdy czytelnik wie, że jak trudne jest oczekiwanie i jak bardzo potrafi rozedrzeć serce.

Pamiętaj jedno: szogunowi się nie odmawia…

⚡️Nie wiem, czy Kristoff napisze kiedykolwiek coś, czego bym nie przeczytała z zachwytem. Uwielbiam jego błyskotliwą narrację, brudny świat, w którym hektolitrami wylewa się krew i pot. Kocham jego sposób kreowania bohaterów - bowiem każdy z nich jest wyjątkowy na swój sposób. “Wojna lotosowa” nie jest więc wyjątkiem. To piękna historia osadzona w nurcie steampunkowym, a do tego wykorzystująca elementy japońskiej mitologii, legend i kultury średniowiecznej Japonii.

💫Yukiko to najwspanialsza ze wszystkich głównych bohaterów, którym miałam okazję poznać dzięki piórze Kristoffa. Szlachetna, odważna i niezwykle mądra. Jej dobroć roztapiała mi serce, ale nie odczuwałam, że autor sztucznie gra na moich emocjach. Yukiko była dla mnie autentyczna, a ja ufałam jej decyzjom.

🪽Moją sympatię skradł równie mocno Buruu – tygrys gromu, którego losy nierozerwalnie łączą się z główną bohaterką. Ich relacja była wyjątkowo piękna i wzruszająca, ale również i zabawna, dzięki zmyślnym kwestiom autora.

“Wojna lotosowa” niesie za sobą również ostrzeżenie i smutną refleksję nad wizją świata, w której kryzys ekologiczny pochłania wszystko na swojej drodze. Było to dla mnie naprawdę poruszające przeżycie i zadziwiająco bliskie.

Czuję, że ta trylogia ma szansę zostać jedną z najlepszych dystopijnych fantasy, jakie czytałam. Słowa nie umieją oddać tego, jak wielbię wszystko, co tworzy Kristoff. Jednak “Wojna lotosowa” wykracza już poza jakąkolwiek skalę!