Tamten utracony świat

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, do sięgnięcia po "Tamten utracony świat" zachęcił mnie interesujący opis i okładka, która ogromnie przyciąga wzrok. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko, ja pochłonęłam tą historię w jedno popołudnie. Fabuła została w ciekawy sposób nakreślona, dobrze poprowadzona. W tej powieści przeszłość przeplata się z teraźniejszością, zaczynając od czasów II Wojny Światowej do współczesności. Historia została podzielona na trzy części opowiadające o losach trzech kobiet: Zosi, Inki i Michaliny, co pozwoliło mi lepiej je poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. To postaci niesamowicie autentyczne i myślę, że śmiało moglibyśmy się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy. Byłam bardzo ciekawa jaki wpływ na życie Inki i Michaliny będzie miała postać Zosi i to co tutaj dostałam naprawdę mocno mnie zaintrygowało. Autorka w bardzo realistyczny, budzący wyobraźnię sposób obrazuje Czytelnikowi to co działo się przed wojną i podczas wojny, dostarczając przy tym wielu skrajnych odczuć. Razem z bohaterami podróżujemy do Lwowa, Gliwic, Wrocławia, Gdańska czy Paryża. "Tamten utracony świat" to wielowątkowa historia przy której czytaniu z pewnością trzeba się skupić, żeby wszystko dobrze zrozumieć i odnaleźć się w mnogości bohaterów, jednak miło spędziłam z nią czas i chętnie w przyszłości sięgnę po kolejne powieści autorki.

To była dla mnie wyjątkowa podróż nie tylko do Lwowa, ale również podróż w czasie. Cała akcja rozpoczyna się w roku poprzedzającym wybuch drugiej wojny światowej, a później mamy okazję śledzić jej konsekwencje również w czasach współczesnych. Jako miłośniczka literatury osadzonej w dwudziestoleciu międzywojennym nie mogłam jej nie przeczytać. Poza tym, że zapewniła mi świetną rozrywkę, to jeszcze poznałam sporo ciekawostek historycznych.

Jak na debiut literacki uważam ,że "Tamten utracony świat" to całkiem udana powieść ,która jest ciekawa w odbiorze.

To powieśc o wojnie,której nigdy nie powinno być,o poszarpanym i zdruzgotanym życiu wielu osób,które zostały rozdzielone i wtrącone w wir koszmaru.

Główną bohaterką pierwszej części jest Zośka,drugiej Inka a trzeciej Michalina.Jest tu jeszcze sporo imion i nazwisk czasem trudnych do zapamiętania kto,z kim ale autorka na początki każdej części umieściła listę nazwisk z wytłumaczeniem kto jest kim ,ale i tak troszkę jest tu tłoczno.

Niewątpliwe jest to,że każda z tych kobiet :Zośka,Inkai Michalina żyją w innym czasie ,reprezentuja inne pokolenie ,ale niektóre problemy ,z którymi sie borykają są podobne. Zmieniaja się tu tylko okoliczności ich występowania a dotyczą one miłości,przyjaźni,sekretów i rodzinnych dylematów.

Ci co lubią powieść historyczna zapewne się nie zawiodą ,być może nawet i się wzruszą ,mnie jednak coś w tej całej historii brakowało.

Wojna na zawsze zmieniła życie wielu ludzi, a także kolejnych pokoleń. Im bardziej naznaczona traumami wojny była rodzina, tym bardziej odbija się to na wszystkich jej członkach i to mimo upływu lat. Dopiero spojrzenie z pewnej perspektywy pozwala dostrzec pewne schematy zachowań, a także zrozumieć sposób postępowania. Kiedy jednak poznamy całą historię, zaczynamy rozumieć, skąd wzięły się takie a nie inne słowa i czyny. Nie można bowiem patrzeć na daną jednostkę w wyizolowany sposób, trzeba spojrzeć na nią przez pryzmat otoczenia, w którym się znajdowała i czasów, w których przyszło jej żyć.

Właśnie dlatego, mimo iż losy Inki i Miki nie były bezpośrednio związane z osobą Zośki, to jednak ona wywarła ogromny wpływ na ich życie i zdeterminowała wiele życiowych wyborów. Dlatego zatem historia opisana przez autorkę, Alinę Staneczek w powieści „Tamten utracony świat”, mimo iż jest historią trzech kobiet, to przede wszystkim uwaga czytelnika koncentruje się na Zośce. To bowiem jej osobisty dramat i jej czyny odcisnęły piękno na wszystkich, którzy ją znali. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika książka zachwycić powinna tych, którzy lubią taki rodzinne sagi, a także tych, którzy poszukują w powieściach wojennych wątków. Tu znajdziemy zarówno wojnę, która przekreśliła szanse Zośki na prawdziwe szczęście, jak i wspomnienia z Lwowa, a wreszcie sporo wędrówek [Adres usunięty]. po Gliwicach, Gdańsku czy Wrocławiu. A mimo iż ilość wątków, bohaterów czy różne plany czasowe czynią książkę trudną w odbiorze i chwilami niejasną, to warto skupić się na opisywanych w niej wydarzeniach i chłonąć specyficzną atmosferę powojennych miast.

Zośkę poznajemy właściwe w chwili, kiedy po przyjeździe do Gliwic próbuje ułożyć sobie życie ze Stanisławem, mężczyzną, który pokochał ją bezwarunkowo mimo iż jej serce tak naprawdę do końca należało do kogo innego. Wojna odebrała jej ukochanego Jerzego, którego pułk został ostrzelany przez sowieckie samoloty. Ta strata pociągnęła za sobą kolejną – Zośka straciła dziecko ukochanego, zaś brak interwencji lekarskiej sprawił, że już nigdy nie mogła mieć dzieci. Mimo upływu czasu nie potrafiła zapomnieć o Jerzym i nawet troska Stanisława nie była w stanie tego zmienić. Dopiero firma krawiecka, którą założyła, a którą rozwijała prężnie między innymi dzięki mężowi, przyniosła jej ukojenie. „Klementyna”, bo tak nazwała zakład krawiecki, który stawał się coraz bardziej znany nie tylko w Gliwicach, wypełniała całe jej dnie i pozwalała zaspokoić powojenną tęsknotę za elegancją i wysoką jakością. I tylko czasami budziła się w Zośce tęsknota za tym, czego nie posiadała. Jak wówczas, kiedy pojechała poznać rodzinę Stanisława, a jego siostrą okazała się jej rywalka z przeszłości, Luśka, która zawróciła w głowie Jerzemu. Mimo iż teraz miała męża i dzieci, to i tak w Zośce obudziły się gwałtowne emocje. Tym bardziej, że najstarszy syn Luśki był podobny do Jerzego, choć nie odważyła się zadać pytania, o biologicznego ojca.

A jednak zrobiła wszystko, by mieć go koło siebie. Kiedy okazało się, że chłopak jest zdolny, zaproponowała mężowi, by wychowywał się pod ich czujnym okiem w Gliwicach, gdzie perspektywy rozwoju były olbrzymie. Stanisław, nawet jeśli był zdumiony prośbą, zgodził się jak zawsze pilnując, by niczego nie zabrakło ani żonie ani chłopcu. A także później Krystynie, żonie Jerzego, która po poronieniu mieszkała z nimi jakiś czas. Tak naprawdę te wszystkie zdarzenia związane z Zośką, czy nawet późniejszą śmiercią Stanisława, determinują losy wszystkich dookoła, a także dominują w książce. Szkoda tylko, że autorka właśnie na Zośce się nie skupiła. Wprowadzanie kolejnych postaci, kolejnych pokoleń, niepotrzebnie zaciemniło obraz sytuacji i sprawiło, że wielokrotnie w książce można było zgubić wątek. To sprawia, że lektura może zmęczyć, mimo iż sama historia jest wyjątkową i wartą zapamiętania.

Tamten utracony świat to ciepła powieść przekazująca nam losy trzech kobiet. Są one częściowo ze sobą spokrewnione. Choć są w różnym wieku i ich charaktery różnią się diametralnie, żyją w innej rzeczywistości ale łączy je coś a właściwie ktoś - jeden mężczyzna🤭

Zwiedzimy tutaj Wrocław, Gliwice jak i Lwów, i z pewnością je sobie trochę powyobrażamy. Problem niestety powstaje jeśli chodzi o tempo powieści, ponieważ ze względu na mnogość bohaterów, miejsc akcji, ciężko się bardzo na powieści skupić i nie rozproszyć ☹️ Tak duża rozbieżność czasowa sprawia problemy w połączeniu kilku wątków, zwłaszcza dla mnie, osoby która zazwyczaj czyta coś jeszcze w międzyczasie.

Jest to jednak bardzo przytulne i nostalgiczna powieść, które miłośnikom historycznych powieści czy sag rodzinnych z pewnością przypadnie do gustu ☺️

Być może przejadł mi się temat historyczny na ten moment i muszę od niego odpocząć. Niemniej jednak dam szansę autorce raz jeszcze kolejnym razem 😉