Tamten dzień

**PATRONAT MEDIALNY**

Dziś przychodzę do Was z opinią o kolejnej niezwykłej historii, która trafiła ostatnio pod moje patronackie skrzydła.

"Tamten dzień" to wstrząsająca, niezwykle poruszająca i bardzo autentyczna opowieść o życiu, które może przytrafić się każdemu z nas, o rodzinie i jej bolesnych tajemnicach, przyjaźni, która czasami zawodzi, choć "przyjaciel" twierdzi, że wybierał mniejsze zło. Jest to opowieść o stracie, radzeniu sobie z żałobą, i towarzyszącej jej wątpliwościami. Jest to opowieść o zaufaniu i potrzebie

Jest to także historia o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, godzeniu się z losem i próbie okiełznania i zrozumienia przeszłości.

Przypominająca o tym, że żeby iść do przodu i otworzyć kolejne drzwi, trzeba zamknąć te, przez które już przeszliśmy, żeby nigdy się nie poddawać i zawsze ufać swojemu wewnętrznemu głosowi.

Autorka z olbrzymią empatią i wielkim wyczuciem opisuje emocje i wątpliwości, które towarzyszą codzienności po odejściu kogoś bliskiego, gdzie okazuje się, że to, co wydawało się nam mocne, stałe i niezniszczalne, było tylko ułudą, było życiem przepełnionym tajemnicą i niewiedzą o tym, co działo się wokół bliskiej i ukochanej osoby.

W "Tamtym dniu" poruszonych jest kilka trudnych tematów. Przede wszystkim jest to żałoba, ale to nie wszystko. Przewija się tu też temat trudnych decyzji i wyborów oraz relacji z małymi dziećmi i innymi członkami rodziny. Pojawia się złość i rezygnacja, olbrzymia niechęć do własnego życia i strach przed przyszłością, która maluje się tylko w czarnych barwach- mimo to bohaterowie z wielką determinacją dążą do celu mimo przeciwności losu, wyciągają wnioski z porażek i nie poddają się.

I choć to wszystko to trudne tematy, to pani Małgosia tak nimi operuje, że nas nie przytłaczają, nie sprawiają, że książka staje się ciężka w odbiorze, choć momentami jest naprawdę ciężko uporać się z zalewem emocji i współczucia, jest wręcz przeciwnie, dzięki nim ta historia staje się niezwykle autentyczna i poruszająca, dając przy tym sporo tematów do przemyśleń i refleksji. Docenienia swojego życia, partnera, rodziny. Wzrusza ta historia bardzo, ale i podnosi na duchu, napawa serce nadzieją.

Autorka fantastycznie wykreowała swoich bohaterów, obdarzyła ich zwykłymi, codziennymi problemami, szczerymi i prawdziwymi emocjami, dzięki temu łatwiej jest ich zrozumieć, "wejść" w ich buty i zrozumieć motywy, które nimi kierują, kibicować im i trzymać kciuki za nich, zwyczajnie polubić i odnieść wrażenie, że są nam bliscy. Są oni genialnie ukształtowani i poprowadzeni. Nikt tu nie jest zbędny, każdy wiele wnosi do tej historii. Każdy udowadnia, jak ważne jest wsparcie w trakcie żałoby, ale podkreśla także to, że nie można w tym trudnym czasie zapomnieć także o sobie, o swoim życiu, o swoich marzeniach- można je odłożyć na "chwilę", ale nigdy, przenigdy nie można ich porzucać na zawsze.

Jestem dumna z tego, że mogę patronować tej historii. Ostatnio mam niebywałe szczęście do cudownych historii, a "Tamten dzień" jest naprawdę wyjątkowa, choć momentami bardzo trudna i bolesna.

Bardzo mi się podoba zakończenie, dające nadzieję na lepsze jutro i podkreślająca, że po każdej burzy dla każdego wyjdzie słońce.

Świetnym pomysłem był ukłon w stronę swoich poprzednich książek. Poza "Pamiętnikami Matyld"mam jeszcze sporo do nadrobienia

wypadek - żałoba - blizny - trauma

„Tamten dzień” to poruszająca opowieść, w której Małgosia Mroczkowska z ogromną wrażliwością pokazuje prawdziwe oblicze traumy i jej długofalowe konsekwencje. Choć tragedia, która spotyka rodzinę głównej bohaterki, jest punktem wyjścia, to sama żałoba schodzi tutaj na dalszy plan. Najważniejsza staje się walka o siebie – o powrót do życia po doświadczeniu, które rozbija człowieka na tysiące kawałków.

Autorka bardzo dobrze oddaje to, jak wygląda depresja po traumatycznym wydarzeniu. Bohaterka nie jest w stanie patrzeć na siebie, na swoją codzienność, na to, co zostało jej po tamtym dniu. Jej świat przestaje mieć kolory, a każdy kolejny dzień ma tylko jeden odcień - szarości i staje się jedynie próbą przetrwania. To nie jest historia o szybkim podnoszeniu się, przetrawieniu zdarzenia – przeciwnie, to opowieść o mozolnym, bolesnym procesie, który wymaga czasu, siły, wsparcia i determinacji innych.

Największą rolę w tym procesie odgrywa rodzina. Autorka pięknie pokazuje, jak bliscy starają się z cierpliwością i troską próbują wyciągać bohaterkę z emocjonalnej otchłani. To w ich zaangażowaniu, delikatności i obecności widać prawdziwy rdzeń tej powieści. Wychodzenie z depresji to nie pojedyncza decyzja, lecz setki małych kroków – czasem ledwie wyczuwalnych – i każdy z nich ma ogromne znaczenie.

Małgosia Mroczkowska podkreśla, że zrozumienie tego procesu bywa trudne, nawet dla najbliższych. Bohaterka wielokrotnie się potyka, wraca do punktu wyjścia, zamyka się w sobie. Mrok bywa silniejszy niż jakiekolwiek słowa otuchy. I tylko determinacja rodziny, a najbardziej siostry, w której buzuje jednocześnie złość i nadzieja, pozwalają na uruchomienie się powolnego procesu wychodzenia z depresji.

Ta historia jest niezwykle autentyczna, bardzo emocjonalna i dojrzała - skupiona na psychice, a nie dramacie samego wypadku. To opowieść o depresji, która nie znika jak katar po siedmiu dniach. O tym, że powrót do siebie jest długim i wyboistym procesem, w którym każdy gest drugiej osoby potrafi pomóc utrzymać się na powierzchni. Poruszająca, trudna i wartościowa lektura, która przypomina, że w najgłębszym mroku często wystarczy jedna wytrwała dłoń, by się podnieść i zacząć iść dalej.

Być może będą wam potrzebne chusteczki, ale warto sięgnąć po tą trudną historię.

Cytaty:

„Weszli do pustego domu i Milena poczuła ogromny smutek. Nie bez powodu mówi się, że dom tworzą ludzie. Teraz to był elegancki, lecz pusty i zimny budynek. Bez gwaru domowników, śmiechów dzieci, zapachu obiadu. Czy jeszcze kiedykolwiek ten budynek będzie prawdziwym domem, w którym będzie radość i miłość?”

„Każdego dnia jak spoglądała w lustro, widziała swoją tragedię. Aż w końcu nie mogła patrzeć na twarz kobiety w lustrze. Tak innej, tak odmienionej, od tej, którą była kiedyś. Każda blizna przypomina jej o wypadku. Bolała ją dusza. Wszystko powoli się goiło, wracało do sprawności, jednak nic nie mogło uleczyć jej chorej duszy. Dusiła się sama ze sobą i spadała , spadała coraz głębiej.”

Gosia jest szczęśliwa i ma do przekazania mężowi dobrą wiadomość. Być może nareszcie będzie mogła zacząć pracę i dołoży się do nadwyrężonego budżetu domowego. Ma zamiar go o tym poinformować w drodze na przedświąteczne zakupy. Marek snuje się niczym duch, jego myśli biegną w jedną stronę. Bez niego rodzinie będzie lepiej, zwłaszcza teraz gdy jest komuś winny mnóstwo pieniędzy. Planuje zakończyć swoje życie jak najszybciej, a droga na zakupy wydaje się być idealna...tylko, że nie pojedzie tam sam...

Lubię powieści autorki, są życiowe, słodko gorzkie, chociaż przeważa ta gorzka strona.

Jedna chwila, jedna decyzja podjęta tu i teraz, jedna myśl może zmienić życie innych albo nawet je zakończyć. W powieści na pierwszy plan wysuwa się motyw samo#ójstwa i depresji.

Czy śmier# jest jedynym wyjściem z poważnych problemów?

Czy nie lepiej porozmawiać, nawet jest nie byłaby to łatwa rozmowa...

Czy warto pielęgnować w sobie nienawiść?

Jak bardzo zatruwa ona serce i myśli człowieka pozostawiając go w poczuciu beznadziei...

Czy na codzień dostrzegamy,że mamy być za co wdzięczni?

A może widzimy tylko te złe strony życia...

Autorka wplotła w książkę bohaterów poprzednich swoich powieści i przyznam,że bardzo miło było wrócić do Wiosenki. Dobrze kiedy w naszym życiu mamy na kogo liczyć, kto dużo poświęci aby nam pomóc.

Dobra, skrywająca wiele trudnych emocji lektura, którą polecam.

*współpraca reklamowa*

Byłam mega ciekawa, zainteresowała mnie okładka, tytuł ale też opis, to wszytko mnie wołało, spodziewałam się mega ciekawej i trudnej opowieści, ostatecznie muszę przyznać, że było bardzo dobrze, było ciekawie, ale czegoś tutaj zabrakło, a co zostawiło mnie z mieszanymi uczuciami i niedosytem.

Małgorzata ma prawie idealne życie, z nadzieją patrzy w przyszłość, nie zdaje sobie jednak sprawy ze wszystkiego co dzieje się w jej małżeńskim życiu. Marek ma tajemnicę i to poważną, o której boi się i nie wie jak powiedzieć żonie, przez co na myśl przychodzi mu tylko jedno rozwiązanie. Zwyczajny dzień, zwyczajny wyjazd na zakupy kończy się rodzinną tragedią, a chwilę później na jaw zaczynają wychodzić sekrety mężczyzny, z którymi Małgosia przestaje sobie radzić.

Pierwszy raz spotkałam się z twórczością autorki, byłam dobrej myśli, a ekscytacja mnie napędzała, przy czytaniu nieco ona spadła jednak nie mogę powiedzieć, że powieść mnie nudziła, oj nie, bo dziać, działo się dużo, akcja była wartka i dynamiczna, a autorka stworzyła bardzo ciekawe wątki, wplątała do powieści popularne i lubiane motywy, jednak temu wszystkim moim zdaniem zabrakło takiego fabularnego dopieszczenia. Troszkę to wszyto było za szybkie i zbyt ogólne jak na mój gust. Pod kątem emocjonalnym było bardzo dobrze, można było poczuć tę historię, ten ból, to cierpienie, tą kiełkującą nadzieję, ale też jak w moim przypadku spore nakłady irytacji.

Powieść skupia się na rodzinnej tragedii, początkowo fabuła ma kryminalny i sensacyjny wydźwięk, później ten wydźwięk zmienia się na emocjonalny i psychologiczny, w którym trwa walka z traumą i depresją.

Książka była bardzo dobrą lekturą, autorka ma przyjemny styl pisania, oddający emocje czy lekkie napięcie. W powieści roi się od trudnych tematów, autorka skupia się na wielu powszechnych problemach, pokazując je z różnych stron. Wszystko było by wręcz rewelacyjne gdyby pojawiło się w tym wszystkim więcej szczegółów i konkretów, bo dla mnie zbyt wiele wątków było zbyt ogólnych, nie mniej warto się pochylić nad tą lekturą.

*olilovesbooks2*