Tam gdzie ty. Dunbridge Academy. Tom 1

Tytuł: "Dunbridge Academy. Tam gdzie Ty."

Autor: Sarah Sprinz

Data premiery: 26.04.2023r.

Wydawnictwo: Moondrive

Lubicie młodzieżówki?

Ja tak 😁

Kiedy wydawnictwo napisało mi maila, że dostałam się do Dunbridge Academy jakaż była moja radość! Tak bardzo się cieszyłam!

A jak są moje wrażenia po podróży do Szkocji?

Przekonajcie się sami!

.

.

.

W tej części poznajemy Emmę i Henrego.

Dziewczyna przyjeżdża do Szkocji na wymianę do Dumbridge Academy. Dawniej uczyli się tam jej rodzice. Emma ma jeden cel - odnaleźć ojca i dowiedzieć się, dlaczego zostawił ją i matkę. Nie potrafi się pogodzić z tym, że nie zna prawdy...

.

W szkole szybko zaprzyjaźnia się z Tori, Sinclarem i... Henrym. Tego ostatniego poznała na lotnisku. Już wtedy wpadli sobie w oko.

.

Chłopak oprowadza ją po szkole, razem imprezują, biegają, spędzają wiele czasu razem, ale jest mały problem - Henry ma dziewczynę. Jest z nią już 3 lata!

A czuje, że między nim, a Emmą jest chemia, której brakuje mu w związku z obecną dziewczyną...

.

.

.

Hmn...

Powiem tak: uczucia między tą dwójką pojawiły się bardzo szybko. Czytając miałam trochę wrażenie, że było to takie nienaturalne. I tak jak Henry okazał się fajnym chłopakiem, tak Emma jakoś mi nie podpasowała. Coś mi po prostu nie pasowało. Sprawa z jej ojcem to był ciekawy motyw, ale trochę za szybko rozwiązany-nastawiłam się na jakieś śledztwo, a tu zonk 🙈

Jak dla mnie postać Henrego i to, co działo się wokół niego było dla mnie ciekawsze. Było mi go strasznie żal... i sama postać wykreowana świetnie 🫶

.

.

Jeżeli lubicie taki typ książek to będzie to coś dla Was!

Ogólnie spotkanie z tą książką uważam za udane i...

Jestem ogromnie ciekawa kolejnej części o następnej parze! Myślę, że będzie ciekawie i wesoło 😁

Emma dostaje się na wymarzoną roczną wymianę do elitarnej szkoły Dunbrigde Academy - miejsca gdzie przed laty poznali się jej rodzice. Dziewczyna ma nadzieję, że podczas pobytu w Szkocji znajdzie cenne wskazówki, które pomogą jej się dostać do ojca, który przed laty ją porzucił. Ułożyła plan idealny. Żadnego przywiązywania się, bo przecież za rok już jej tutaj nie będzie. Nie uwzględniła w swoich planach Henry'ego - chłopaka poznanego na lotnisku, który okazuje się lecieć do tego samego miejsca co ona. Wkrótce oboje przekonają się, że niektórych uczuć nie da się powstrzymać - nieważne jak bardzo by się starali.

------- recenzja

Wow. To chyba jedyne co potrafię powiedzieć po skończeniu ,,Dunbridge Academy". I najchętniej właśnie na tym skończyłabym moją recenzją, bo chyba nie ma słów, które wyraziłyby moją fascynację tą pozycją, ale chęć przekonania was do niej, jest ponad to.

Historia Emmy i Henry'ego jest jedną z tych, która przyciąga od samego początku. Nie dość, że sam wygląd książki: okładka i jej wnętrze sprawiają, że nie idzie oderwać oczu, to kiedy zaczniemy czytać pierwsze strony, od razu kiełkuje się w nas wrażenie, że treść będzie sto razy lepsza. Przynajmniej było tak w moim przypadku i, mimo że miałam do niej dosyć spore oczekiwania, w żadnym stopniu się nie zawiodłam, a wręcz przeciwnie. Byłam zaskoczona, że historia może poruszyć mnie do takiego stopnia, że raz miałam ochotę odłożyć książkę z nerwów, ale nie mogłam, bo była ona tak hipnotyzująca.

Akcja na początku zaczyna się spokojnie. Po kolei poznajemy bohaterów, którzy od razy znajdują sobie miejsce w naszym sercu. Między Emmą a Henrym zaczyna rodzić się cała paleta emocji i od razu czują do siebie sympatię, ale rozwój wydarzeń hamuje fakt, że chłopak jest w związku. W głębi duszy wiedzą jednak, że nie będą umieli się oprzeć pokusie. Połączył ich prawdziwy przypadek i to właśnie on sprawił, że po czasie byli w stanie zrobić i poświęcić dla siebie naprawdę wiele, co sprawiło, że nie raz uroniłam łzę.

Wątek romantyczny między nimi jest genialnie poprowadzony. Ich relacja toczy się powoli, przez co najbardziej zadowoli zwolenników slow burn. Zakazana relacja dodaje nutki pikanterii i przyprawia o stado motyli w brzuchu. Dodatkowo sceny zbliżeń między nimi są opisane w sposób naprawdę gorący, ale jednocześnie subtelny, co dla mnie jest naprawdę ogromnym plusem.

Cięższe tematy, takie jak wątek straty, przekochodzenie żałoby czy odrzucenie przez rodzica, zostały świetnie poprowadzone. Autorka dopięła każdy motyw na ostatni guzik przez co nie mam się do czego doczepić. ,,Dunbridge Academy Tam gdzie ty" to nie tylko słodki romansik między nastolatkami, ale również walka o uwagę, uczucia i miłość. Od lektury nie da się oderwać, bo kiedy tylko odłożymy ją na półkę, mamy ochotę ponownie wrócić do losów Emmy i Henry'ego. Vibe dark academy, potęgujące się z rozdziału na rozdział tajemnice i intrygi spotykane na każdym kroku tylko mnożą naszą fascynację lekturą i sprawiają, że po skończeniu znajdzie się ona na podium książek, jakie kiedykolwiek czytaliśmy.

Dwoista perspektywa bohaterów, która nie zawsze mi się podoba, tutaj dodawała tajemniczości. Autorka świetnie poradziła sobie  z przedstawieniem myśli Emmy jak i Henry'ego.

Dialogi są świetnie wywarzone z opisami tak, że niczego nie jest za dużo ani za mało. W książce nie brakuje momentów śmiechu ani płaczu. Końcówka zdecydowanie wywołała we mnie najwięcej emocji i pozostawiła z samymi problemami. Niecierpliwością związaną z drugim tomem oraz jeszcze większymi standardami.

Tytułowe "Dunbridge Academy", które stworzyła Sarah Sprinz, to elitarna szkocka szkoła, 👩‍🎓 do której na roczną wymianę dostaje się Emma. To właśnie tutaj poznali się rodzice dziewczyny i to właśnie w tym miejscu ma ona nadzieję na znalezienie wskazówek, które pomogą jej odszukać ojca. 😮 Idealny plan Emmy nieco się komplikuje, gdy na swojej drodze spotyka Henry'ego - chłopaka idealnego. 😍 Dziewczyna wie, że powinni zostać wyłącznie przyjaciółmi, ale czy rozsądek będzie w stanie wygrać z prawdziwym uczuciem❓️🤔

"Dunbridge Academy. Tam gdzie ty" to pierwszy tom bestsellerowej serii. 📚 W książce wyraźnie dominuje szkolny klimat, ukazane są perypetie młodych uczniów, ich relacje czy codzienna nauka. 🧑‍🎓 Jesteśmy świadkami łamania wyznaczonych w akademii zasad, 🤫 towarzyszymy bohaterom na szkolnych korytarzach, odwiedzamy zakamarki biblioteki i trenujemy na boisku. 😊 Mamy też okazję doświadczać wraz z nimi nowych przyjaźni i miłości oraz przeżywać ich emocje. 🤩 Jednym słowem - uczestniczymy w życiu elitarnej akademii tak, jakbyśmy byli częścią jej społeczności. ☺️ I powiem Wam, że dostarcza to niesamowitych wrażeń i sporej dawki emocji. 😃

Bohaterowie są wykreowani w swietny sposób. 👌 Od razu ich polubiłam i kibicowałam im podczas całej lektury. Moje serce podbili szczególnie Emma i Henry. ❤️ Relacja tej pary była przedstawiona w piękny sposób, rozwijała się stopniowo, była wyjątkowa, ale na szczęście nie przesłodzona (a tego bardzo nie lubię 😖).

Autorka poruszyła też kilka ważnych tematów. 👍 Zdrada, kwestie moralne, trauma, śmierć bliskiej osoby, żałoba po stracie czy problem uzależnienia. 😔 Do tego wszystkiego dochodzą poszukiwania ojca Emmy, wiele codziennych spraw uczniów i ten niesamowity klimat elitarnej szkoły. Ta książka wciąga, 🤩 zachwyca, wzrusza, 🥹 emocjonuje i zaskakuje. 😲 Nie da rady się przy niej nudzić. Zdecydowanie polecam❗️ I niecierpliwie czekam na kontynuację! 😊

„Waham się o wiele za długo. A przecież widać, co ona robi. Biegnie, żeby nic nie czuć. Bo czuje się przytłoczona i bezradna”.

Ta książka tak nieziemsko mnie intrygowała! I nie wiem, czy to moje wygórowane założenia na jej temat, czy też konstrukcja całej fabuły, ale „Dunbridge Academy. Tam gdzie ty” nie wywołała we mnie efektu wow.

Książka była dobra. Momentami rewelacyjna, w innych chwilach lekko nużąca, ale dobra. Nie jest to lektura, która wymaga skupienia. Nie wciąga też w wir swoich wydarzeń. Ma własne tempo, swoje tajemnice i różne przeszkody. Właśnie one sprawiają, że czyta się ją z lekkością. Jednak dla mnie… to wszystko.

Wymagałam od niej więcej. Przede wszystkim klimatu Szkocji - i gdzieś tam, w odmętach poszczególnych rozdziałów, po prostu, mi go zabrakło.

„Dunbridge Academy” ma fajny vibe. Szkolny klimat, aura internatu i grupy uczniów, których różni wiele, ale jeszcze więcej łączy.

Polubiłam bohaterów tej powieści. Mam wrażenie, że moje serce wyrywało się do tych postaci pobocznych i to ich historie gnębią je do tej pory, chociaż Emma i Henry również mieli swój urok.

Najpiękniejsza była w nich pasja. Przede wszystkim Emmy do biegania, ale również do okiełznania własnych emocji. Ich relacja jest mocno skomplikowana. A na swojej drodze mają kilka „przeszkód”, które muszą obejść. Gdzieś tam w głębi serca, cieszę się, że bohaterowie mieli w sobie pewną dojrzałość, aby podejmować racjonalne decyzje, ale też słuchać głosu serca. Jednak brakowało mi więcej. Więcej emocji i więcej zagłębienia się w ich psychikę.

Całość jest poprowadzona w prosty i dość oczywisty sposób. Są zwroty akcji oraz trudne i bolesne elementy, z którymi muszą radzić sobie bohaterowie, ale wszystko zaczyna się i kończy dość szybko. A mi w tym wszystkim brakowało… głębi.

Kto uwielbia lektury z motywem elitarnej szkoły? Ja na pewno! Jeśli jeszcze dochodzi motyw tajemnicy i rodzinnych sekretów, to czytam daną książkę z niemałym zainteresowaniem. Tak właśnie było z „Dunbridge Academy. Tam gdzie ty”, która pochłonęła mnie bez reszty.

Wątek romantyczny mnie zaintrygował. Relacja między Emmą, a Henrym, była nieprzewidywalna. Dwójka bohaterów przyciągała się, a zarazem odpychała. Ich uczucie było dynamiczne, a zwroty akcji zdecydowanie potrafiły namieszać w ich relacji.

Oczywiście, nie mogę przemilczeć klimatu dark academia, który uwielbiam. Wiele bym dała, żeby móc przysiąść przy architektonicznym dziele, pić kawę i delektować się tekstem książki.

Dodatkowym plusem jest narracja z perspektywy obu bohaterów, więc czytelnik może lepiej ich poznać i zrozumieć ich działania. Książka potrafi zaskoczyć, zaintrygować i wywołać emocje.

Polecam „Dunbridge Academy. Tam gdzie ty” dla czytelników poszukujących ciekawych lektur z motywem elitarnej szkoły. Młodzieżówka jest lekko napisana. Myślę, że powieść nada się idealnie na wspólne czytanie z przyjaciółką. Czekam na kolejny tom!

ZERO GWIAZDEK

Reklamowanie książek hasłem “Dark Academia” to ostatnimi czasy zatrzęsienie i ogromna pułapka dla fanów tejże estetki. Niestety fakt, że fabuła ma miejsce w szkole (nawet otoczonej najbardziej mrocznymi murami) nie sprawia automatycznie, że dany tytuł przynależy do DA. I taką sytuację mamy w “Dunbridge Academy”.

Uczniowie elitarnej szkoły z internatem w Szkocji żyją tym, czym żyją zwykli nastolatkowie – zauroczeniami, potajemnym piciem alkoholu, czy też nocnym wymykaniem się na imprezy. Czy jest w tym coś nadzwyczajnego? Bynajmniej.

Tajemnic i zagadek nie ma, a jeśli autorka próbowała wprowadzić coś na pozór tego, to wyszło to całkowicie blade i nijakie. Bohaterów również można określić jedynie tymi samymi epitetami, a więc odpada nam również grupa CHARYZMATYCZNYCH uczniów, zafascynowanych nauką. Narracji brak było zwyczajnie fabuły... Wszelkie zwroty akcji były naciągane, a dialogi między bohaterami w większości o niczym.

Przejdę jednak do najbardziej znienawidzonego przeze mnie literackiego motywu – ODBIJANIE PARTNERA. Co prawda, autorka podkreśla co chwilę, że bohaterka w żadnym wypadku nie chciała rozbijać związku (który przecież “i tak sam się rozpadał”), jednak relacja Emmy i Harry’ego wzbudzała we mnie wstręt i złość. Nie było żadnych pogłębionych uczuć ani intrygujących sytuacji pomiędzy nimi. Ot, po prostu nastolatkowie ogarnięci burzą hormonów, do tego niezbyt racjonalnie myślący.

Możliwy spojler! Przecież ostatecznie Henry zrywa ze swoją dziewczyną (po 3 latach “poważnego związku”), po czym od razu biegnie do Emmy. Przy okazji upokarza swoją ex. Wow. Naprawdę jest się czym zachwycać... Bardzo przykre było dla mnie przedstawienie takiej “idealnej” relacji pt. “On musi mnie bardzo kochać, bo zostawia dla mnie dziewczynę. TO JEST MIŁOŚĆ”. Dodatkowo jeszcze ponoć ZAKAZANA. Z której strony?

“Dunbridge Academy” to moje ogromne rozczarowanie i nieważne jak bardzo się starałam, to nie umiałam znaleźć żadnych plusów.

A nie, jedyną pozytywną bohaterką jest Grace. Dziewczyno, ile Ty masz w sobie cierpliwości i dobroci!

Lata szkolne mam już dawno za sobą, ale jakże przyjemnie było znaleźć się w murach elitarnej uczelni, poczuć klimat nauki w internacie i odnaleźć taką atmosferę rodem z Pottera (ale bez magii).

Ta historia to kwintesencja dobrej młodzieżówki. Szkolne perypetie, pierwsze miłości, trochę trudnych tematów, a i tajemnica z przeszłości się znajdzie. Mimo że jest to książka dla nastolatków, to co mnie najbardziej uderzyło, to to, jak bardzo ona jest dojrzała. Bohaterowie mierzą się z różnymi problemami, jednak podchodzą do nich w sposób wyważony i taki dorosły. Bardzo mi się to podobało, bo czasami autorzy lubią wpakować swoje postacie w jakieś dziwne akcje, tłumacząc ich potem młodym wiekiem. W dodatku książkę czyta się błyskawicznie. Jest spójna, ciekawa, ciągle mamy dynamiczną akcję, nie nudzi i jest bardzo przyjemna.

Mimo mojego starczego wieku świetnie się tu odnalazłam, nawet obowiązkowy mundurek mi nie przeszkadzał. Teraz czekam na kolejny tom, bo inni bohaterowie wydają się równie ciekawi jak Emma i Henry.

Mniej więcej rok temu trafiłam na zdjęcie książki na tle tablicy na Pintereście. Przyciągnęło mój wzrok na tyle, że wręcz od razu zaczęłam szukać informacji, o czym jest ta powieść w granatowej okładce. Tak po raz pierwszy trafiłam do Dunbridge Academy.

Są książki, po które sięgam w ciemno i na pewno należą do nich te, gdzie akcja ma miejsce w szkole z internatem. Uwielbiam klimat takich miejsc i moim zdaniem Sarah Sprinz wyśmienicie go oddała. Czytając o Dunbridge i tym, jak wszyscy uczniowie i nauczyciele tworzą jedną wielką rodzinę, czułam się, jakbym wróciła do domu.

W podziękowaniach autorka wspomniała serię książek o Hanni i Nanni, dzięki którym zaczęła się jej czytelnicza przygoda. Nie czytałam ich, ale oglądałam filmy na ich podstawie, gdzie główne bohaterki zamieszkały w internacie. Zakochałam się w tamtym klimacie i tutaj, w Dunbridge, także czułam jego cząstkę. Tak niewiele wystarczyło mi, bym polubiła tę książkę.

Fabuła powieści w głównej mierze skupia się na relacji rozwijającej się między Emmą i Henrym. Przez lwią część książki nie byłam fanką tego wątku romantycznego przez to, że czytając o tej dwójce, nie mogłam przestać myśleć o Grace. Na szczęście autorka jakoś wybrnęła z tej skomplikowanej sytuacji. Końcówka książki była dla mnie o wiele lepsza od jej początku, gdzie tempo akcji było znacznie wolniejsze. Ostatnie rozdziały zostały poświęcone trudniejszym tematom, jak radzenie sobie ze stratą i żałobą. Poruszono je w dojrzały sposób. Spodobało mi się także to, jak autorka przedstawiła relacje rodzeństwa. Przyznaję, że pod koniec miałam łzy w oczach, czytając rozmowę Theo i Henry'ego.

Emma decyduje się przenieść do Szkocji, by w ten sposób odnaleźć ojca, który porzucił ją i jej matkę. Moim zdaniem jest to najlepiej opisany wątek w całej książce. Z przyjemnością czytałam o tym, jak zmieniał się stosunek Emmy do poszukiwań. Czasami aż trochę żałowałam, że autorka nie skupiła się tylko na jej perspektywie. Szczególnie spodobało mi się to, jak ważną częścią życia Emmy stanowiło bieganie. Osobiście nie lubię biegać i nigdy tego nie żałowałam, bo nie widziałam w tym nic niezwykłego. Sarah Sprinz zmieniła moje zdanie na ten temat.

Na koniec krótko o elementach, które podobały mi się mniej. W Dunbridge zabrakło mi obiecywanego tematu Szkocji i klimatu dark academia. Żałuję także, że autorka nie rozwinęła bardziej postaci drugoplanowych, ale na szczęście będą im poświęcone kolejne części serii. Książka jest napisana prostym językiem, więc szybko się ją czyta. Bohaterowie zachowują się adekwatnie do swojego wieku, ale jednak niektóre dialogi wyszły autorce dość infantylnie. Sprawa z panem Wardem miała dość znaczny wpływ na akcję, ale jakoś gryzła mi się z całością.

Dunbridge nie stało się moją najukochańszą książką, choć myślałam, że tak będzie. Mimo to spodobała mi się ta młodzieżówka, bo przypomniała mi o powieściach, dla których straciłam głowę w przeszłości. Chętnie jeszcze kiedyś do niej wrócę. Zrobię to dla niezapomnianego klimatu szkoły z internatem.

Pozwólcie, że przedstawię Wam tę wyjątkową szkołę z internatem, w której codziennie możecie spodziewać się porannych przebieżek, treningów z rugby, dyżurów, niezapowiedzianych sprawdzianów z angielskiego i… nocnych zabronionych spacerów po korytarzach lub bibliotece i spotkań w szklarni, czy na dachu.

Wkładacie mundurek? Widzimy się w klasie?

(Tylko uważajcie na profesora Warda, podobno nie jest zbyt miły🥸)

Półtora dnia. Dokładnie tyle zajęło mi przeczytanie ponad 400 stron. Myślę, że to wystarczający dowód na to, że ta książka jest absolutnie wciągająca. Nie spodziewajcie się słodkiego romansu i świata widzianego przez różowe okulary. Autorka porusza wiele trudnych tematów jak kwestia moralności, zdrady, traumy czy żałoby, która uniemożliwia normalne funkcjonowanie jednocześnie stawiając to wszystko w kontraście z miłością i nowymi przyjaźniami.

Najbardziej podobało mi się to, że wreszcie❗️ autorka nie poszła w stronę stereotypowych wątków w stylu „popularna była dziewczyna gnębi szarą myszkę, nową dziewczynę swojego znanego ex”, czy „zerwijmy ze sobą, bo tak będzie dla ciebie lepiej”. Nie, tutaj mamy do czynienia z postaciami, które po pierwsze naprawdę się lubią, po drugie są po to, żeby się wspierać, a po trzecie nie sieją niepotrzebnej nienawiści, hejtu i plotek i na siłę nie próbują sabotować swoich relacji.

Każda z nich ma inny charakter, jest wyrazista i rzadko kiedy to mówię, ale polubiłam dosłownie wszystkich: Emmę, Henry’ego, Tori… Ale moimi faworytami są zdecydowanie Grace, która w tej książce (choć nie pojawiała się bardzo często) była chyba najbardziej życzliwą osobą i Sinclair, który, uwaga, jest dla mnie niczym kopia Matthew Fairchilda.

Poszukiwanie ojca Emmy. Śmierć bliskiej osoby. Związek z przyzwyczajenia. Uzależnienie od środków przeciwbólowych. Więź między rodzeństwem. Tajemnice przeszłości… Zdecydowanie, podczas czytania nie można się nudzić. A do tego ten klimat! Przez te 1,5 dnia byłam całkowicie zaczarowana.

Jeśli więc poszukujecie książki w stylu Mony Kasten, która niejednokrotnie was wzruszy, zaskoczy i zachwyci to nie możecie trafić lepiej

Książka "Dunbridge Academy. Tam gdzie Ty" jest debiutancką powieścią autorki i zarazem pierwszym tomem serii #dunbridgeacademy opowiadającej o uczniach tej elitarnej szkockiej szkoły. Bardzo lubię książki w klimacie "dark academia", dlatego też nie mogłam przejść oboejtnie obok tej historii! Zacznę od tego, że książka jest naprawdę pięknie wydana, Wydawnictwo zadbało tutaj naprawdę o każdy detal - ja jestem zachwycona! Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się naprawdę ekspresowo, ja te czterysta stron pochłonęłam w jedno popołudnie i nie odłożyłam książki póki nie poznałam zakończenia. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie zarówno pierwszo jak i drugoplanowi naprawdę świetnie wykreowani, to postaci z którymi śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy. Historia została przedstawiona z perspektywy Emmy i Henrego, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Oboje od początku zaskarbili sobie moją sympatię i byłam szalenie ciekawa jak autorka poprowadzi ich relację i losy. Akcja powieści rozgrywa się w szkockiej szkole Dunbridge Academy, za której murami dzieje się naprawdę sporo - obserwujemy pierwsze miłości, przyjaźnie, sprzeczki i dramy, które wywołują w Czytelniku wiele skrajnych emocji! Bardzo spodobała mi się sprawa związana z wydarzeniami, które miały miejsce w czasie kiedy rodzice Emmy uczęszczali do DA, muszę przyznać, że ogromnym zaangażowaniem śledziłam ten wątek i kompletnie nie spodziewałam się takiego obrotu zdarzeń. Autorka w swojej powieści porusza także wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, jak między innymi strata bliskiej osoby czy odczucenie przez rodzica, te fragmenty wywołały we mnie naprawdę sporo wzruszeń i skłoniły do głębszej refleksji. Naprawdę miło spędziłam czas z tą książką i nie mogę się już doczekać kolejnego tomu tej serii! Polecam!

3.7 / 5 ☆

Dunbridge Academy to miejsce, które mieści w sobie wiele wspomnień – od tych miłych, aż po epizody owiane tajemnicą. To także miejsce, gdzie poznali się rodzice Emmy. W związku z tym dziewczyna pragnie pójść ich śladami, aby poznać prawdę dotyczącą zniknięcia swojego ojca. Jednak w jej planach pojawiają się nowi ludzie, znajomości i relacje, które całkowicie mogą zmienić bieg wydarzeń.

„Wszystko zależy od was – mówi dyrektorka i przechodzi parę kroków przed pierwszym rzędem. – Czy będzie to najlepszy, czy najgorszy okres w waszym życiu. A ja wymagam od was tylko jednego: żebyście go wykorzystali.”

Jak w rzeczywistości potoczy się życie Emmy w elitarnej szkole?

Akademia i niesamowity klimat, który potęguje się z każdą kolejną stroną? Już od momentu zapowiedzi poczułam się kupiona przez „Tam gdzie ty. Dunbridge Academy” Sarah Sprinz. Jest to lektura idealna dla fanów Stowarzyszenia umarłych poetów, czy serialu Young Royals oraz dla fanów przecudownych wydań, które nad wyraz cieszą oko!

Fabularnie, książka nie tylko przedstawia losy bohaterów uczęszczających do elitarnej szkoły, ale równolegle do tego, jest drogą po ich przeszłości. Przeszłości, która nie wydaje się taka kolorowa, jak na pierwszy rzut oka – wręcz przeciwnie, Emma, czy Henry muszą się z nią mierzyć przez całe życie. Radząc, z nią na różne sposoby – na przykład biegając. Wątek dotyczący tego sportu został nad wyraz intersująco poprowadzony i wyjątkowo mocno przykuł moją uwagę, zachęcając, aby dołączyć do grupy jego zwolenników.

Pióro Sarah Sprinz było lekkie i przyjemne, a samo DA czytało się naprawdę szybko. Gust autorki dodatkowo dodawał niesamowitych walorów, głównie bohaterom. Ich kreacja okazała się czymś, co absolutnie do mnie trafiło. Każdy z nich wyróżniał się czymś charakterystycznym, a dodatkowo nawiązywał małymi szczegółami do moich ukochanych celebrytów – Harry Styles, czy grupowy chat o nazwie Midnight Memories – I LOVE IT.

„Dunbridge Academy” to książka, która dostarczyła mi przede wszytkim niezapomnianej rozrywki. Sądziłam, że nieco bardziej do mnie trafi, ale dalej ją mocno doceniam i czekam na kolejny tom!!!

Od samego początku, kiedy usłyszałam o tej książce, wiedziałam, że trafi w moje gusta i będzie jednym z moich ulubieńców. A jak już zaczęłam czytać, to oddałam jej kawałek swojego serca. Wykreowany świat, bohaterowie i ta cała otoczka! Po prostu c u d o! Jestem tak zakochana w tej historii, że do teraz o niej myślę i nie mogę się doczekać kolejnych tomów.

Jednocześnie nie spodziewałam się, że w tej historii poczuje tak mocne emocje. Stres związany z pytaniem przez znienawidzonego nauczyciela czy motylki w brzuchu podczas scen między głównymi bohaterami. Właśnie! Nawiązując do tego. To napięcie między bohaterami! Mogłoby się wydawać, że będzie ono płytkie albo w ogóle go nie będzie, ale ugh! To, co czułam podczas czytania. Czekałam bardzo na ten punkt kulminacyjny, kiedy między nimi wybuchnie, a jak już się doczekałam, to byłam zakochana!

Pewnie było kilka minusów w tej pozycji, ale czytając, nie zwracałam na nie uwagi. Dosłownie byłam tak wciągnięta w tę historię, że żadne większe błędy nie rzuciły mi się w oczy. Chwilami byłam w stanie przewidzieć przebieg zdarzeń, ale były też momenty, które mnie zaskoczyły.

To była moja pierwsza styczność z tą autorką, ale mam nadzieję, że nie ostatnia! Jej

styl pisania jest genialny. Byłam tak porwana w trakcje czytania, że się tego nie spodziewałam. Dodatkowym plusem było to, że potrafiłam wciągnąć się w historię tak mocno, że nie zauważyłam, kiedy pierwszy rozdział zamienił się w dziesiąty, a po chwili w trzydziesty. Dlatego śmiało mogę stwierdzić, że przez tę książkę płynęłam. Sięgając po „Dunbridge Academy”, byłam gotowa na to, że będzie to bardzo dobra książka, ale była jeszcze lepsza niż oczekiwałam!

Jeżeli szukacie książki o elitarnej szkole z genialnymi bohaterami i świetnie wykreowanym światem to na co jeszcze czekacie?

Klimat elitarnego liceum z internatem w Szkocji niedaleko Edynburgu już sam opis scenerii mnie kupił. Choć to książka skierowana do młodszego odbiorcy to ja się w serii zakochałam I już wiem że będę wypatrywać kolejnych tomów.

"Lubię sobie wyobrażać, że jestem mostem. Łączenie i pośredniczenie zawsze były tym, co przychodzi mi z łatwością.... Zawsze byłam w środku i miałam kogoś, od kogo mogłam się uczyć, i kogoś, komu mogłam przekazać swoją wiedzę "

Dunbridge Academy to książka z perspektywy Emmy i Harrego. Emma trafia tam na wymianę uczniowska lecz jej wybór nie kest beż podstawny. Pragnie odkryć pewien rodzinny sekret i znaleźć swoje ja w świecie dorosłych. Spóźniona ma lot wpada na lotnisku w Harrego i odtąd ich historia się splata, oboje próbują ustawiać relacjie jako koleżeńskie, ona ze względu ma trudne rozstanie i fakt że nedzie tu tylko rok. On no od trzech lat ma cudowna dziewczynę i poukładane plany. Harry to rodzaj chlopaka idealnego na pozór bez wad co niektórych doprowadza do pasji, ale on wydaje się tym noe przejmować. W swojej głowie toczy wojnę uczuć i rozsądku, wszystko co dotąd było poukładane zaczyna mu się rozsypywać. Zwłaszcza gdy na jego rodzinę spada tragedią, a on chce so ie z tym poradzić.

My tu też postać Alerica Worda i nikomu chyba nie dokucze nazywając go Profesorem Snapem tej książki.

Książka nie jest przesłodzony romansem dla nastolatków to bardzo dojrzała powieść o uczuciach, planach i stratach. Porusza temat porzucenia, utraty planów, wypadku, śmierci. Jeśli któryś z tych tematów wzbudza w was strach lub niepokój zastanowię się czy chcecie po nią sięgać.

🛡️Nie, nie, nie. To się nie dzieje naprawdę.

Prawa, lewa, prawa, lewa. Biegnę, ile sił w nogach. W płucach mnie pali, na policzkach czuję żar.

Nie mogę się spóźnić na ten samolot. Po prostu nie mogę. Nie teraz, kiedy zmotywowana do działania w celu odkrycia rodzinnych sekretów, zdecydowałam się na roczną wymianę do Dunbridge Academy - elitarnej szkockiej szkoły, do której uczęszczali również moi rodzice.

Słysząc komunikat oznajmiający odlot mojego samolotu, przyspieszam bieg. Nagle z impetem na kogoś wpadam i oboje twardo lądujemy na podłodze.

To chyba jakiś nieśmieszny żart...

💫ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ „ᴅᴜɴʙʀɪᴅɢᴇ ᴀᴄᴀᴅᴇᴍʏ. ᴛᴀᴍ ɢᴅᴢɪᴇ ᴛʏ” sᴀʀᴀʜ sᴘʀɪɴᴢ💫

Zamykam oczy i przenoszę się do Szkocji. Ekscytacja doświadczenia nowego etapu w życiu miesza się ze strachem przed tym, co nieznane. Dunbridge Academy to nie tylko zwykła szkoła z internatem - to także miejsce, w którym wszyscy są zaskakująco życzliwi, a wokół panuje rodzinna atmosfera. Mimo surowych zasad, jakie tu panują, wszędzie słychać śmiechy oraz rozmowy uczniów i uczennic. Klimat pochmurnej i deszczowej Szkocji udziela mi się już od pierwszych dni pobytu w akademii. Zachwycające są nie tylko malownicze krajobrazy, ale także bohaterowie, których miałam okazję poznać: optymistyczni, sympatyczni, pomocni - Tori i Sinclair to postacie, które wnoszą mnóstwo światła i błogości do codzienności.

Życie w szkole z internatem płynie dość spokojnym rytmem i zwykle nie zaskakuje niczym nowym. Wszystkie wydarzenia są przewidywalne, jednak w żaden sposób nie odbiera to radości z poznawania dalszych losów bohaterów. To właśnie tutaj śledzę historię miłosną Emmy i Henriego. Borykam się z ich przeciwnościami losu, poszukiwaniem siebie i swojego miejsca w świecie, żałobą i fałszywymi znajomościami, a także odkrywam rodzinne sekrety głównej bohaterki.

Choć „Dunbridge Academy. Tam gdzie Ty” nie wywołało we mnie takiego „wow”, jakiego oczekiwałam, tak mimo tego, jest to naprawdę GENIALNA książka, przy której towarzyszyła mi cała gama emocji. Dzięki niej przeniosłam się do zupełnie innego świata, który oczarował mnie przede wszystkim swoim klimatem, który sprawił, że spędziłam miło czas z uczniami z akademii i świetnie się z nimi bawiłam, a także doświadczyłam zwariowanego nastoletniego życia. Jeśli spojrzycie na nią nieco staranniej, mam nadzieję, że tak jak ja, dostrzeżecie również głębsze refleksje, jakie ta powieść ze sobą niesie. „Dunbridge Academy” to ciepła, pełna motywacji i pokrzepienia powieść młodzieżowa, która z całą pewnością skradnie Wasze serca.

Gorąco polecam!

Książka przeznaczona dla czytelników 16+

We współpracy z Wydawnictwem Moondrive.

„Wcale nie jest łatwiej, ale najwyraźniej przyzwyczaiłem się do tego bólu. Już się przed nim nie bronię, próbuję go poczuć, nawet jeśli jest to wyczerpujące.”

Cóż. Skończyłam ją dwa dni temu i nadal ciężko mi zebrać myśli. To jak ta książka zakorzeniła się pod moją skórą jest fascynujące.

Emma wyjeżdża na roczną wymianę do elitarnej szkockiej szkoły Dunbridge Academy. To właśnie tam poznali się jej rodzice. Dziewczyna liczy, że pobyt w szkole, pomoże jej w odszukaniu ojca. Jednak nie uwzględniła tego, że już na lotnisku wpadnie na pewnego chłopaka, który zawróci jej w głowie.

Henry zdecydował zaopiekować się Emmą. Zabiera ją na noce spacery w głąb starych budynków i pokazuje jej ukryte przejścia. Zaprasza na sekretne imprezy o północy w starej szklarni. Dziewczyna zdaje sobie sprawę z tego, że w ich relacji nie ma miejsca na głębsze uczucia… Jednak czasem ciężko to powstrzymać, nieważne, jak bardzo się próbuje.

Sięgając po ten tytuł żyłam przeświadczeniem, że to będzie lekka, słodka lektura. Nie wiem dlaczego. Miło mnie zaskoczyła, o ile tak mogę powiedzieć. Wzbudziła we mnie ogrom sprzecznych odczuć. Emocjonalnie czułam się jak na kolejce górskiej, już od samego początku.

Zacznę może od tego, że już od pierwszych stron przepadłam. Styl pisania autorki całkowicie trafił w mój gust. Liczne emocjonalne opisy szkoły, przyrody oraz życia uczniów podsycały klimat. Chwilami miałam wrażenie, że razem z Emmą poznaję otoczenie, że idę obok niej.

Pojawiły się zawirowania, zwrotu akcji. Niektóre wydarzenia śledziłam jak przez mgłę. Ból bijący od bohaterów był tak ogromnie namacalny, że ciężko było mi przyjmować coraz to nowsze fakty. Czułam się jakbym to ja stała pośrodku burzy. To było jak rażenie piorunem.

Postacie zostały wykreowane w niesamowity sposób. Mogliśmy obserwować ich złe decyzje, jak i te dobre. To jak zmieniają się z czasem. Dotyczy się to postaci pierwszoplanowych oraz tych drugoplanowych. Wszystko zostało zaplanowane w mistrzowski sposób. Nic nie działo się bez przyczyny. Pewne wydarzenia potrafiły działać jak domino.

Poruszone w książce zostały kwestie takie jak: śmierć bliskiej osoby, żałoba, radzenie sobie ze smutkiem, nadużywanie substancji psychoaktywnych oraz uzależnienie.

Jeśli szukacie książki z ogromną ilością tajemnic, klimatem dark akademii, elitarną szkołą oraz motywem zakazanej miłości. Sięgnij po pierwszy tom Dunbridge Academy, na pewno się zakochasz. Napięcie nie opuści Cię nawet po skończeniu historii Emmy i Henrego.