Tak Cię straciłam

Dobra książka, ciekawa fabuła, zwroty akcji. Czyta się przyjemnie. Polecam.

Susan, czy raczej Emma, po trzech latach wychodzi na wolność ze szpitala psychiatrycznego. Susan tego nie pamięta, ale zabiła własne dziecko. Wszystkie ślady na to wskazują, a narkotyki znalezione w jej krwi, zdają się tylko to potwierdzać. Kobieta wychodzi ze szpitala z nową tożsamością, zmienia otoczenie, próbuje zapomnieć... ale komuś zależy na tym, żeby właśnie nie zapomniała. A może, żeby zwariowała i znowu trafiła do szpitala?

Kiedy przeczytałam, że to był debiut autorki, nie chciało mi się w to wierzyć. W moim odczuciu ta książką jest jedną z lepszych Blackhusrt. Być może historia wręcz nieprawdopodobna z niewiarygodnym motywem, cała dość naciągana, a jednak wciągająca, zdumiewająca i zaskakująca. Styl tej autorki jest niezmienny. Czytelnik poznaje na przemian przeszłość i teraźniejszość z różnych perspektyw. A mimo to wcale nie jest tak łatwo poskładać wszystkie elementy układanki w całość. Wyobraźnia raczej nie podpowiada takich scenariuszy, a jednak zapewnie nie są one niemożliwe. Intryga jest mistrzowska i nie sposób domyśleć się kto za nią stoi. Druga czy trzecia książka w której nie gubiłam się zarówno zarówno akcji jak i w ilości bohaterów. To bardzo na plus. Sama zaś fabuła z początku jest dość powolna, ale warto przez to przejść, bo im dalej tym lepiej.

"Tak cię straciłam" to moje 3 spotkanie z twórczością dosyć lubianej przeze mnie Jenny Blackhurst. Ale czy był to udany debiut? Cóż, podczas czytania towarzyszyło mi nieznikające uczucie obojętności, nie mogłam wkręcić się w fabułę i jedynie scena (SPOILER!) z oskórowanym kotem zdołała mnie poruszyć. Nie zrozumcie mnie źle - to nie jest jakiś wyjątkowo słabo napisany thriller. Czytałam gorsze. Niemniej ciekawie zaczyna się robić dopiero w okolicy 54 rozdziału z 65 (jeśli wliczymy w to epilog). Zabrakło mi solidnego budowania napięcia, ale przede wszystkim zabrakło mi scen z pobytu Susan w Oakdale. Te które były w żaden sposób nie wyczerpywały tematu szpitala psychiatrycznego i były potraktowane pobieżnie, by nie powiedzieć: po macoszemu. Szybko też zorientowałam się kim był Szekspir, a kim mężczyzna podający się za Nicka. Za to niewątpliwym atutem jest dwutorowość narracji. Przez część fabuły prowadzi nas sama Susan/Emma, a przez pozostałą retrospekcje dotyczące różnych istotnych osób zamieszczanych w sprawę z małym Dylanem.

Winna?

Narodziny dziecka to wyjątkowy moment, ale jest to też chwila, wraz z którą zmienia się cały świat i tak naprawdę już nic nigdy nie jest tak samo, jak przed porodem. Na świat przychodzi bowiem nowe życie, owoc naszej miłości, który sprawia, że zapominamy o bólu porodu, tak jak później każdy uśmiech dziecka sprawia, że nie pamiętamy o nieprzespanych nocach i innych uciążliwościach związanych z wychowaniem malucha. Mogłoby się wydawać, że pojawienie się małego człowieczka to moment, na który czekają wszystkie kobiety, że uczucie trzymania w ramionach swojego dziecka, jest nieporównywalne z innymi, że pozwala doświadczyć absolutnego szczęścia. Niestety, okazuje się, że nie wszystkie kobiety myślą dokładnie tak samo – szacuje się, że średnio jedna na dziesięć kobiet, nie będzie mogła cieszyć się z pojawienia się na świecie potomstwa, bowiem zostaje dotknięta depresją poporodową. Ten wstydliwy temat o którym zwykle się nie mówi, to poważne zagrożenie zarówno dla zdrowia matki, jak i życia. Tymczasem z badań wynika, że w samej tylko Polsce nawet co ósma kobieta w ciąży cierpi na depresję okołoporodową, zaś depresja poporodowa dotyka około 10 do 15 procent matek.

O tym, jakie mogą być konsekwencje tej choroby przekonujemy się czytając o Susan Webster, wyrodniej matce, która zamordowała swojego trzymiesięcznego synka Dylana, dusząc go poduszką. W trakcie procesu sądowego stwierdzono, że cierpiała na psychozę połogowa i uznano ją za winną zabójstwa drugiego stopnia, skazując na cztery lata. Trafiła do zakładu psychiatrycznego w Oakdale z czteroletnim wyrokiem, skąd po prawie trzyletnim pobycie została warunkowo zwolniona. Ze szpitala wyszła z nową tożsamością, z Susan Webster zmieniając się w Emmę Cartwright, zamieszkałą w uroczym miasteczku w Shropshire. Nowe nazwisko w żaden sposób nie jest jednak w stanie wymazać tego, co przeżyła. W trakcie pobytu w zakładzie rozwiódł się z nią mąż, Mark, odtrąciła też swojego ojca, a także nielicznych znajomych, którzy zjawili się u niej z wizytą. Teraz Emma próbuje zacząć nowe życie, ale nie jest to łatwe ze świadomością, że zamordowała swoje dziecko. Szczególnie, że zupełnie nic nie pamięta z tamtego dnia, nie jest też w stanie uwierzyć, że była w stanie tego dokonać.

Tym większą traumą jest dla niej zawartość otrzymanej na nowy adres przesyłki – zdjęcie roześmianego, około czteroletniego chłopczyka, które podpisane jest imieniem Dylana. Kto mógłby sobie tak okrutnie z niej żartować? Kiedy jednak otrzymuje kolejną paczkę, a w niej kocyk Dylana, zaś w swoim łóżku znajduje obdartego ze skóry kota, sprawa robi się poważna. Czy ktoś z nowego miasta poznał jej prawdziwą tożsamość i próbuje zmusić ją do wyjazdu? A może to były mąż pragnie zemścić się za morderstwo syna? Wspólnie z dziennikarzem jednego z magazynów, Nickiem Whitely, Susan stara się poznać tożsamość swojego prześladowcy, choć nawet się nie spodziewa, do czego to prywatne śledztwo ją doprowadzi.

Czy to możliwe, że ona sama padła ofiarą straszliwej intrygi? Co wspólnego ma morderstwo, do którego doszło w pobliżu jednej z uczelni wyższych ponad dwadzieścia lat temu, z morderstwem jej synka? Na te, a także na wiele innych pytań poszukiwać będziemy wraz z Susan odpowiedzi dzięki fenomenalnej powieści pt. „Tak cię straciłam”, autorstwa Jenny Blackurst. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros książka, to wstrząsający dowód na to, jak łatwo jest oskarżyć i skazać człowieka, a co więcej, jak łatwo jest manipulować otoczeniem. Powieść jest znakomitą lekturą zarówno dla miłośników thrillerów, powieści kryminalnych, jak i dla wszystkich, którzy chcą zanurzyć się w jedną z najlepszych powieści, jakie zostały wydane.

Wciągająca intryga, brawurowo prowadzona akcja, doskonale nakreśleni bohaterowie – to wszystko sprawia, że od książki nie można się oderwać. Zagłębiamy się nie tylko w prowadzone śledztwo, które zatacza coraz szersze kręgi, ale również w umysł bohaterki, która nie wydaje się być zdolna do popełnienia morderstwa, a jednak została za jego popełnienie skazana. Czy słusznie?

Justyna Gul

Qultura słowa

Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, przedstawiona z perspektywy Susan. Teraźniejszość jest tutaj przeplatana z rozdziałami z dalekiej przeszłości, z punktu widzenia tajemniczego bohatera, opowiadając perypetie kilku młodych chłopaków. Z początku nie wiemy, jaki związek tak odległe wydarzenia mogą mieć z sytuacją Susan, jednak z czasem wszystko się wyjaśnia, tworząc logiczną całość.

Główna bohaterka może budzić lekką irytację swoim zachowaniem, ale reszta postaci jest naprawdę dobrze i rzetelnie rozpisana, szczególnie postać dziennikarza Nicka czy przyjaciółki Susan, Cassie. Sama powieść wciąga od samego początku, a krótkie rozdziały sprawiają, że czyta się naprawdę szybko. Zakończenie może wydać się czytelnikom dość schematyczne, przewidywalne i nierealne, ale w pewnym momencie autorce udało się mnie mocno zaskoczyć. Pod koniec akcja przyśpiesza, serwując nam kolejne intrygujące zwroty akcji.

Był to zdecydowanie jeden ze spokojniejszych thrillerów, jakie czytałam. Przez większość stron nie jest tak strasznie, ale z pewnością znajdziemy tu kilka momentów pełnych napięcia i tajemniczości. Na pewno jest to thriller godny polecenia.

Któż mógłby być tak okrutny, by wrobić matkę w zamordowanie własnego dziecka? A która matka dałaby sobie wmówić, że zabiła swoje dziecko? Problem w tym, że Susan niczego z tego dnia nie pamięta.

Po czterech latach spędzonych w zakładzie zamkniętym, kobieta wychodzi na wolność i próbuje normalnie żyć.

Jednak komuś zależy by nie zapomniała o popełnionej zbrodni przesyłając zdjęcie podpisane imieniem jej syna i należące do niego rzeczy. Czy ktoś chce ją tak okrutnie ukarać, czy może daje jej sygnał, że Dylan żyje?

W wyjaśnienie sprawy angażują się jej jedyna przyjaciółka Cassie i dopiero co poznany redaktor, Nick Weshley. Tylko czy uwierzą Susan, że za śmiercią jej synka kryje się coś więcej? I komu tak naprawdę może zaufać?

Przeszłość, której nie jest świadoma okazuje się mieć ogromny wpływ na jej życie. Czy zdoła odkryć prawdę o synku i sobie samej?

Książka bardzo wciągająca i od samego początku niesamowicie ciekawiło mnie rozwiązanie zagadki. I choć samo zakończenie odebrałam jednak jako nieco przekombinowane, całość oceniam bardzo pozytywnie.

"Zawsze wiedziałam, że kara za mój czyn była zbyt lekka. Dopiero ten ktoś każe mi naprawdę cierpieć"

Powieść "Tak Cię straciłam" miała swoją premierę 03.04. Dla mnie było to pierwsze spotkanie z twórczością Jenny Blackhurst , a jak się okazało ta książka to jej debiut wydawniczy . W Polsce zostały wydane jeszcze dwie jej powieści i po jedną z nich sięgnęłam od razu po przeczytaniu tej.

Był to bardzo udany debiut i ja jestem na tak!

Susan Webster miała życie jak z bajki. Kochający mąż, piękny dom i cudowny kilkumiesięczny synek. Wszystko pęka jak bańka mydlana. Kobieta zostaje skazana i osadzona za zabójstwo własnego dziecka. Po kilku latach wychodzi na wolność. Zmuszona jest do zmiany tożsamości i przeprowadzki.

Susan, a teraz już Emma stara się za wszelką cenę ułożyć sobie życie i wybaczyć czyn, którego się dopuściła.

Niestety koszmar sprzed lat wraca do kobiety ze zdwojoną siłą. Otrzymuje ona zdjęcie chłopca, który podobno ma być jej zmarłym synkiem. Kolejną przesyłką okazuje się być kocyk Dylana. Susan jest przekonana, że ktoś poznał jej tożsamość i stara się zemścić za zabójstwo, którego dokonała. Jednak kolejne wydarzenia zmuszają ją do działania i próby odkrycia prawdy. Kobieta chcę udowodnić, że nie zabiła swojego syna. Na światło dzienne wychodzą sprawy, które dla Susan miały na zawsze zostać tajemnicą.

Czy kobieta udowodni swoją niewinność i odnajdzie syna? W jaki sposób jej historia związana jest z morderstwem studentki sprzed ponad dwudziestu lat?

"Nie ufałam sobie jako kobiecie, matce i generalnie jako człowiekowi"

"Tak Cię straciłam" to naprawdę dobrze skrojony thriller psychologiczny, który przyjemnie się czyta od pierwszych stron. Autorka dozuje nowe fakty i dzięki temu stopniowo puzzle całej układanki wskakują na miejsce.

Akcja toczy się dwutorowo. Obserwujemy wydarzenia z życia Susan oraz historię kilkorga przyjaciół zaczynającą się w latach osiemdziesiątych. Przyznaję, że nie bardzo wiedziałam jak te wydarzenia mogą być ze sobą powiazane, co tylko wzmagało moją ciekawość podczas lektury. Bardzo interesujący był też poruszony w książce temat depresji poporodowej.

Jenny Blackhurst potrafi wciągnąć czytelnika w wir wydarzeń co jak dla mnie jest bardzo dużym plusem tej książki! Pozostaje mi do przeczytania jeszcze jedna książka tej autorki i oczekiwanie na kolejne, a wszystkim, którzy lubią dobre thrillery psychologiczne polecam tę powieść z czystym sumieniem.

Po rewelacyjnej książce ,,Czarownice nie płoną" wiedziałam, że jeszcze spotkam się z twórczością Jenny Blackhurst. Informacja, że Wydawnictwo Albatros wyda debiutancki thriller autorki, bardzo mnie ucieszyła i nie mogłam się doczekać kiedy książka, trafi do moich rąk.

Już sam początek mnie zaciekawił do tego stopnia, że po pierwszym wspólnym wieczorze, odłożyłam książkę, będąc w połowie. Autorka posługiwała się mocnym wątkiem jakim jest depresja poporodowa, która w porę niezdiagnozowana, może doprowadzić do tragicznych wydarzeń. Susan - Emma, po narodzinach Dylana zatraciła się w nowej rzeczywistości, zagubiła się. Jeden wieczór, zmienił jej życie w piekło. To był najmocniejszy moment książki, który najbardziej mnie poruszył. Pewnie na mój odbiór wpływa fakt, że sama jestem matką...

Autorka świetnie wykreowała postać głównej bohaterki, towarzysząc jej, można zaobserwować, jej zmianę. Ona nie dowierzała, że mogła zabić własne dziecko. Wątpiła w to. Czuła, że coś jest nie tak. Jaka była prawda, to już musicie sami się przekonać, naprawdę warto.

Autorka stopniuje napięcie, przeplata wspomnienia z przeszłości z teraźniejszością, powodując, że z ogromną ciekawością, czekałam na dalszy rozwój wydarzeń. A dzieje się bardzo dużo. Im więcej wypływa faktów, nowych poszlak tym bardziej zaczynamy dostrzegać rzeczy, które wcześniej umykały. Zakończenie mnie zaskoczyło, aż ciarki przeszły mnie po plecach.

,,Tak cię straciłam" to kawał dobrze skonstruowanej książki z wciągającą fabułą od pierwszych stron. Poruszająca ważne wątki obyczajowe oraz społeczne. Ukazująca jak błędy popełnione w przeszłości mają wpływ na nasze dotychczasowe życie. Konsekwencje naszych czynów nie tylko niszczą nas ale dosięgają również naszych bliskich. Thriller, który trzyma w napięciu, a zakończenie doprowadza do dreszczy całego ciała.

Bardzo dobrze spędzony czas!

Polecam!

" Nazywam się Suzan Webster. Prawie cztery lata temu zabiłam swojego trzymiesięcznego syna Dylana (...) trudno mi przyjąć fakt, że zabiłam swoje maleńkie dziecko, a jeszcze trudniej pogodzić się z tym, że najdroższe wspomnienia - jedyne, co mam po moim pięknym synku, są wytworem mojego własnego wypaczonego umysłu (...) choć pogodziłam się z tym co zrobiłam, wiem, że nigdy nie wybaczę sobie samej (...)

..

Suzan po odsiadce i spędzeniu dwóch lat w zakładzie psychiatrycznym, wychodzi na wolność. W niewielkim miasteczku, z nową tożsamością, z dala od przeszłości, chce rozpocząć nowe życie. Nie ma pojęcia, że koszmar, który przeżyła kilka lat temu, dopadnie ją na nowo.

..

Kobieta pod drzwiami swojego domu znajduje fotografię dziecka, na odwrocie napisane jest imię jej syna, a w torebce wycinek z gazety o zamordowanym dziecku. Otrzymuje również przesyłkę w postaci kocyka, który należał do jej syna. Żeby tego było mało, ktoś morduje jej kota i demoluje dom. Czy komuś zależy żeby zostawiła przeszłość w spokoju? A może ktoś chce jej w czymś pomóc? Gdy do jej domu dzwoni obcy mężczyzna, sprawy nabierają rozpędu. Suzan zaczyna grzebać w przeszłości, w czym pomaga jej nowo poznany facet. Ale uwaga! Dla Nicka, bo tak ma na imię, udowodnienie, że Suzan nie zabiła syna nie jest priorytetem. Kieruje nim inny powód. Na jaw zaczynają wychodzić przerażające fakty z przeszłości. Sprawy, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego, o których Suzan miała się nigdy nie dowiedzieć.

..

Jak ja się polubiłam z tą bohaterką. Za siłę, odwagę i ogromną determinację. Autorka wykreowała kobietę, która rzekomo przeszła załamanie psychiczne, depresję poporodową, czego skutkiem było morderstwo swojego dziecka. Mogłam wejść w najgłębsze zakamarki umysłu tej kobiety, przeżywałam tę tragedię razem z nią. Złościłam się i płakałam, popadałam w obłęd, nie wiedząc już co jest prawdą a co kłamstwem. Tragiczna a zarazem smutna powieść, która trzyma w napięciu od początku do samego końca. Ta historia nigdy nie powinna się wydarzyć. Gorąco polecam!

Jenny Blackhurst z całą pewnością jest jedną z moich ulubionych autorek thrillerów psychologicznych. Jej książek wyczekuję z szybszym biciem serca.

Główna bohaterka została skazana za to, że zabiła swojego malutkiego synka. Przyłożyła mu do twarzy poduszkę i udusiła. Nic nie pamięta z tamtego okresu. Po latach zaczynają dziać się różne niepokojące rzeczy, które mogą doprowadzić do tego, że kobieta zacznie zastanawiać się nad tym, czy naprawdę to zrobiła.

Poprzednie książki bardzo mi się podobały, więc z tym większą niecierpliwością wyczekiwałam jej następnej powieści. Nie ukrywam, że za czytanie zabrałam się już następnego dnia po otrzymaniu przesyłki, co w sumie ostatnio dość rzadko mi się zdarza. Wiedziałam, że nie odłożę tej publikacji wcześniej, niż nie przeczytam ostatniego zdania i tak też się stało.

Autorka posługuje się naprawdę bardzo plastycznym językiem. Wydarzenia z teraźniejszości przeplatają się z tymi sprzed iluś lat. Tak naprawdę dopiero pod koniec powieści wiadomo, w jaki sposób te wszystkie wątki się połączyły. Jest to naprawdę mocna powieść, ale przy niektórych wątkach zabrakło mi większych emocji.

,,Tak cię straciłam" Jenny Blackhurst to pozycja, która dotyka tematu depresji poporodowej. Autorka bardzo wysoko postawiła sobie poprzeczkę poprzednimi pozycjami, dlatego w moim odczuciu ta leciutko od nich odstaje.

𝓜𝓾𝓼𝓲𝓪𝓵𝓪𝓶 𝓾𝔀𝓲𝓮𝓻𝔃𝔂𝓬, 𝔃𝓮 𝓷𝓲𝓮 𝓳𝓮𝓼𝓽𝓮𝓶 𝔃𝓭𝓸𝓵𝓷𝓪 𝔃𝓻𝓸𝓫𝓲𝓬 𝓴𝓻𝔃𝔂𝔀𝓭𝔂 𝓭𝔃𝓲𝓮𝓬𝓴𝓾, 𝔀𝓵𝓪𝓼𝓷𝓮𝓶𝓾 𝓭𝔃𝓲𝓮𝓬𝓴𝓾, 𝓬𝓱𝓸𝓬 𝓷𝓪𝓳𝓹𝓸𝓽𝔀𝓸𝓻𝓷𝓲𝓮𝓳𝓼𝔃𝓮 𝓫𝔂𝓵𝓸 𝓽𝓸, 𝓲𝔃 𝓰𝓭𝔃𝓲𝓮𝓼 𝓽𝓪𝓶 𝔀 𝓰𝓵𝓮𝓫𝓲 𝓭𝓾𝓼𝔃𝔂 𝔀𝓲𝓮𝓭𝔃𝓲𝓪𝓵𝓪𝓶, 𝔃𝓮 𝓳𝓮𝓼𝓽𝓮𝓶 𝓭𝓸 𝓽𝓮𝓰𝓸 𝔃𝓭𝓸𝓵𝓷𝓪

~

Czy traumatyczne wydarzenie może raz na zawsze wymazać z naszej pamięci związane z nim wspomnienia? Czy może odcisnąć na nas tak wielkie piętno, iż sami pogubimy się w tym, kim tak naprawdę jesteśmy? I przede wszystkim - do czego jesteśmy zdolni.

Z twórczością Jenny Blackhurst miałam już styczność dwukrotnie, jednak to właśnie "Tak cię straciłam" jest jej literackim debiutem. Mimo to szczerze mówiać niczym nie odstaje od kolejnych dzieł autorki, a sam główny wątek, czyli morderstwo trzymiesięcznego chłopca, jest moim zdaniem doskonałym punktem wyjściowym do stworzenia genialnego i mrocznego thrillera. Pióro Blackhurst jest jednym z powodów, dla którego z przyjemnością sięgam po jej pozycje - przyjemne w odbiorze, nieprzekombinowane i jednocześnie barwne.

Narzucone od pierwszych rozdziałów spore tempo następujących po sobie wydarzeń i biegnąca dwutorowo akcja sprawiają, że książka praktycznie czyta się sama, a kartki niepostrzeżenie przelatują pomiędzy palcami. Początkowo dosyć mętne i niewiele wnoszące do wiodącego wątku retrospekcje sprzed kilkunastu lat z czasem intrygują coraz bardziej, by na sam koniec stopić się z nim w spójną, choć nie będę ukrywać, iż trochę surrealistyczną całość. Nie do końca przekonała mnie do siebie również główna bohaterka, jak na swój spory bagaż życiowych doświadczeń wydawała się aż nadto naiwna i łatwowierna, ale cóż, widocznie właśnie taka miała być.

"Tak cię straciłam" to thriller z ogromnym, choć niestety nie do końca wykorzystanym potencjałem. Bezsprzecznie zaskakujący i zawiły, całościowo całkiem przyzwoity.

Susan została skazana za zabicie swojego maleńkiego synka. Podobno udusiła go poduszką, problem w tym, że zupełnie tego nie pamięta. Po wyjściu na wolność zmienia imię oraz nazwisko i próbuje na nowo zacząć życie, choć piętno przeszłości ma ciągnąć się za nią do końca jej dni. Wkrótce zaczynają się dziać dziwne rzeczy, które wzbudzają w kobiecie nadzieję, że jej syn żyje.

Temat utraty pamięci, czy to częściowy, czy też całkowity bardzo często pojawia się w thrillerach psychologicznych i jest dość oklepany. Muszę przyznać, że twórczość Jenny Blackhurst nie przypadła mi zbytnio do gustu. Zanim sięgnęłam po „Tak cię straciłam”, miałam już za sobą lekturę książki pt. „Zanim pozwolę ci wejść”. Obie pozycje mnie wynudziły, ale możliwe, że jest to po prostu kwestia gustu, gdyż mojej koleżance bardzo się one podobały.

Jaki jest mój największy zarzut wobec opisywanej przeze mnie pozycji? Całość jest ogromnie naciągana, wręcz odrealniona i ledwo trzyma się przysłowiowej kupy. Począwszy od zabójstwa dziecka, na które nie ma dostatecznej ilości dowodów, poprzez sytuacje z przeszłości, które są ukazywane czytelnikowi w formie wspomnień, aż do przekombinowanego zakończenia. Nie wspominając już nawet o tym, że w życiu głównej bohaterki pewnego dnia zjawia się mężczyzna, który bezinteresownie stara się jej pomóc, stając się dla niej niemal rycerzem, brakuje mu jedynie zbroi.

Główna bohaterka działała mi niekiedy na nerwy. Z jednej strony próbowałam ją zrozumieć ze względu na sytuację, w której się znalazła oraz na bezwarunkowe uczucia, jakimi matka darzy swoje dziecko, ale zachowywała się ona skrajnie nieodpowiedzialnie. Jej wybuchy nerwów w stosunku do osób, które próbowały jej pomóc, były równie nie na miejscu.

Uważam, że potencjał został zmarnowany. Przez większą część książki najzwyczajniej w świecie się nudziłam i marzyłam tylko o tym, by nareszcie dobić do końca, poznać prawdę i ze spokojem móc odłożyć tę pozycję na półkę. Szkoda, że dłuży się ona w nieskończoność. Może, gdyby autorka poprowadziła tę historię w nieco inny sposób, to byłaby ona ciekawsza.

W „Tak cię straciłam” prócz bieżących sytuacji, poznajemy również zdarzenia mające miejsce między 1987, a 1992 rokiem. Zdecydowanie bardziej byłam ciekawa ich, niźli dochodzenia prowadzonego przez Susan. Początkowo owa retrospekcja zdaje się zupełnie niepowiązana z historią bohaterki, ale z czasem poszczególne elementy układanki wskakują na odpowiednie miejsce.

Postaci jest całkiem sporo i ciężko było mi się wśród nich odnaleźć, na szczęście, gdy udało mi się to zrobić, łatwiej było mi zrozumieć opowieść, co nie zmienia jednak faktu, że w dalszym ciągu była ona dla mnie nużąca. Nie mogę stwierdzić, bym do kogokolwiek w tej pozycji zapałała sympatią. Raczej wszyscy byli mi obojętni.

Pozycję można potraktować jako niezobowiązującą lekturę, ale raczej nie jest ona czymś, co zapamiętam na długo. Widziałam, że zbiera ona również wiele pozytywnych recenzji, więc najlepiej będzie, jeśli przekonacie się sami, czy odpowiada Wam ona, czy też nie.

Dzieciobójczyni czy ofiara?

Kiedy stajesz się matką, chcesz chronić swoje dziecko i robisz wszystko, aby zadbać o jego bezpieczeństwo. Wydaje się to tak oczywiste, że często nie jesteśmy nawet w stanie, pomyśleć o tym, by mogło być inaczej. Niestety, w życiu tak naprawdę niczego nie możemy brać za pewnik.

Przekonała się o tym główna bohaterka najnowszej książki Jenny Blackhurst „Tak cię straciłam” - Susan.

Gdy na świat przychodzi jej synek Dylan, nic nie jest takie, jakie miało być. Młoda mama popada w depresję poporodową, a kiedy już bodźce ze świata zewnętrznego trafiają do jej świadomości, dociera do niej coś, co zmienia jej życie w piekło.

Wszyscy wokoło twierdzą, że z zimną krwią zabiła swoje własne zaledwie trzymiesięczne dziecko.

Susan nie pamięta niczego z tamtejszych wydarzeń. Po prostu wierzy w to, co mówią jej policja, lekarze i mąż.

Dźwigając na barkach piętno dzieciobójczyni, kobieta zostaje skazana na roczny pobyt w szpitalu psychiatrycznym oraz trzyletnią karę pozbawienia wolności.

W momencie, kiedy my czytelnicy wkraczamy w życie bohaterki, jej pobyt w więzieniu dobiega końca, a ona sama, choć nigdy nie potrafiła do końca pogodzić się z tym, co zrobiła, stara się, na tyle, na ile to możliwe rozpocząć nowy etap w swoim życiu.

Powrót do funkcjonowania na wolności nie jest łatwy i nasza bohaterka doskonale zdaje sobie z tego sprawę, dlatego postanawia całkowicie odciąć się od dawnego życia.

Zmienia nie tylko miejsce zamieszkania, ale i tożsamość, mając nadzieję, że to pomoże jej pozostać anonimową. Tym bardziej że do starego życia, nie ma po co wracać. Mąż nigdy jej nie wybaczy, a ojcu, który wspierał ją w całej drodze przez piekło, przez które, przeszła, nie potrafi spojrzeć w oczy.

Z pomocą kuratora i poznanej w więzieniu przyjaciółki wszystko zaczyna się powoli układać, ale niestety względny spokój, który zapanował w życiu kobiety, nie trwa zbyt długo. Nagle przeszłość ponownie domaga się uwagi. Tajemnicza przesyłka, która w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach trafia do Susan, wywraca jej kruchy świat do góry nogami, bowiem wszystko wskazuje na to, że to, w co do tej pory wierzyła, może okazać się kłamstwem. Ktoś, kto przysłał jej tajemniczą kopertę ze zdjęciem chłopca, sugeruje, że Dylan żyje, a ona jest niewinna.

Czy jest to tylko okrutny żart ze strony kogoś, kto mimo usilnych starań kobiety, by nikt nie kojarzę jej ze zdarzeniami, które miały miejsce cztery lata wcześniej, zdołał poznać jej przeszłość, czy rzeczywiście prawda?

Tego oczywiście za wszelką cenę, będzie chciała dowiedzieć się matka dziecka.

Zachęcam Was do tego, abyście wspólnie z główną bohaterką zaangażowali się w proces dążenia do prawdy, ponieważ, jak się przekonacie, wraz z tą trudną sprawą, zaczną wychodzić na jaw inne, nieznane dotąd Susan fakty z życia bliskiej jej osoby, o której dotychczas była przekonana, że wie wszystko.

„Tak cię straciłam” to przyjmujący, trzymający w napięciu od pierwszej do ostatniej strony thriller psychologiczny, w którym autorka doskonale połączyła ze sobą płaszczyznę społeczną i obyczajową.

Bohaterka opisanej na kartach książki historii, doskonale wie, jak społeczeństwo traktuje takie osoby, jak ona, dlatego pierwsza myśl, jaka przychodzi jej do głowy, to to, że jednak ktoś zna jej przeszłość i zrobi wszystko, by o niej nie zapomniała. A może nawet, chce wymierzyć jej jedyną, w jego mniemaniu słuszną karę.

Czy życie Susan Jest w niebezpieczeństwie?

Oczywiście, ode mnie tego się nie dowiecie, dlatego sięgnijcie koniecznie po książkę.

Teraz skupmy się przez chwilę na samej konstrukcji powieści, ponieważ czytając książkę, zapewne zgodzicie się ze mną, że dla całości historii, jest to element niezwykle znaczący.

Otóż w przypadku tej książki, akcja dzieje się dwutorowo. Czytamy o wydarzeniach, które miały miejsce cztery lata temu oraz o tym, co dzieje się obecnie, jak również o przyszłości, cofając się do zdarzeń rozpoczynających się w roku 1987.

Muszę przyznać, że początkowo, zupełnie nie mogłam zrozumieć, czemu owa dwutorowość akcji ma służyć i jaki związek wydarzenia z lat 90-tych mogą mieć z tym, co przeżyła Sudan.

Natomiast, kiedy już wszystko zaczęło układać się w jedną całość, a te, wydawałoby się niemające ze sobą nic wspólnego wątki, zaczęły się uzupełniać, byłam naprawdę pełna podziwu i uznania dla pomysłowości autorki i jestem pewna, że Wy również będziecie pod wrażeniem. A samo zakończenie sprawi, że nie będziecie mogli uwierzyć w to, co właśnie przeczytaliście.

Ja sama po poznaniu zakończenia, którego nawet przez chwilę się nie domyślałam, miałam nieodpartą ochotę, by zacząć czytać wszystko jeszcze raz.

Nie możemy również pominąć bez słowa kreacji bohaterów, którzy są bardzo wyraziści i autentyczni. Każda postać, nawet drugoplanowa jest w tej historii po coś, nie stanowi zbędnego tła, a ma do wykonania swoje zadanie, które w mniejszym, lub większym stopniu dopełnia całości historii.

Kochani możecie mi wierzyć, że autorka oddała w nasze ręce historię, która jeśli po nią sięgniecie, nie pozwoli wam na odłożenie książki do momentu, aż nie przeczytacie ostatniego zdania. Nawet jeśli będziecie musieli odejść do czekających was codziennych obowiązków, ta historia będzie trwała ciągle w waszej głowie. Nie przestaniecie o niej myśleć.

Jej mroczny, pełen napięcia klimat wciągnie Was bez reszty. W tej historii niczego nie można być pewnym. Ona zaskoczy Was niejednokrotnie.

Myślę, że nie znajdę więcej słów, aby przekonać Was do lektury „Tak cię straciłam”, jednak nie martwię się tym, gdyż o tym, co dobre, nie trzeba mówić wiele. To, co dobre obroni się samo.

Ta książka jest rewelacyjna.

Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Albatros, za co bardzo dziękuję.

[Adres usunięty]

Strata dziecka to chyba najgorsza rzecz, jaka może przydarzyć się matce. Syn Susan Webster, głównej bohaterki kryminału „Tak cię straciłam” umiera. Zostaje zamordowany i to nie przez jakiegoś losowego mordercę, ale przez swoją własną matkę. To znaczy, najprawdopodobniej tak właśnie było, bo Susan nic nie pamięta. Lekarze tłumaczą, że morderstwo było wynikiem depresji poporodowej i przedawkowaniu leków na uspokojenie. Kiedy po kilku latach Susan wychodzi z ośrodka psychiatrycznego, chce zapomnieć o przeszłości. Zmienia miejsce zamieszkania i imię. Nadaje sobie nową tożsamość. Przez jakiś czas udaje się jej żyć normalnie, ale pewnego dnia dostaje zdjęcie jakiegoś chłopca w wieku około czterech lat. Emma (nowe imię Susan) nie wie co o tym myśleć i początkowo podejrzewa, że to pomyłka, ale zdjęcie podpisane jest imieniem jej zmarłego synka. Oznaczałoby to, że tak naprawdę nie zamordowała go ona, a ktoś po prostu go porwał... Od tego wydarzenia Emma i jej dwoje przyjaciół będą starali się odkryć prawdę.

„Tak cię straciłam” to pierwsza książka Jenny Blackhurst, którą przeczytałam, ale z pewnością nie ostatnia. Praktycznie przez cały czas jej czytania pozostawałam w napięciu, bo nie wiedziałam, co może wydarzyć się dalej, a to przy lekturze takiego typu książki jest rzeczą jak najbardziej pożądaną.

Reasumując, książka (mimo że wygląda według mnie niepozornie) jest jedną z najlepszych, jaką czytałam. Polecam ją serdecznie każdemu!

M.K., lat 16

źródło: [Adres usunięty]