W upale lata. Tajemnice Wiśniowego Sadu. Tom 2

*współpraca reklamowa*

👉Drugi tom serii, tom w którym robi się gorąco, i nie tylko ze względu na lato. Ta część podobała mi się najbardziej, choć po pierwszym tomie, trochę przeciągałam moment rozpoczęcia lektury. Niby byłam ciekawa jak potoczą się losy Weroniki, to z drugiej strony bałam się w jakim kierunku to wszystko pójdzie. Książka kontynuuje wątki, jest bezpośrednia kontynuacją, i żeby wszystko ogarnąć trzeba czytać książki po kolei, inaczej człowiek totalnie się zgubi. To powieść obyczajowa z romansem ale i pokaźną dozą sensacji.

👉Pierwszy tom dosyć mocno mnie zaskoczył, więc do tego drugiego już podchodziłam z rezerwą, ale też i z ciekawością. Wiedziałam, też czego mniej więcej mogę się spodziewać, czyli krótko mówiąc wszystkiego, a autorka po raz kolejny puściła wodzę fantazji, i zabrała mnie w niesamowitą i sensacyjną przygodę rodem z filmu akcji. Po raz kolejny namieszała, poplątała, do końca trzymała mnie w niepewności, ale w tym wszystkim wiele kwestii poruszonych w pierwszej części się wyklarowało, można było już zrozumieć schemat, a czytelnik po doświadczeniach z pierwszego tomu, doszukuje się już tutaj drugiego dna, ukrytych motywów, zwraca uwagę na detale, więc choć fabuła fabułuje, to już moim zdaniem tak bardzo nie szokuje.

👉Fabuła znów szalona, dynamiczna, nietuzinkowa ale też na moje oko ciut chaotyczna. Gdzieś w tym całym szaleństwie była metoda, a autorka potrafiła ją dobrze wykorzystać, a przez to ten tom moim zdaniem był nie tylko przełomowy w losach bohaterów, ale co najważniejsze klaruje nam problemy, nazywa rzeczy po imieniu, zaczyna to wszystko mieć po prostu sens, jakąś pokręconą logikę, ale w końcu też czytelnicy mogą w niemal w pełni ogarnąć o co chodzi.

👉To lektura dynamiczna i szybka, na moje oko to taki trochę gatunkowy mix, bo obyczajówka, sensacja, akcja, kryminał, romans, dramat, a na dokładkę elementy szpiegowskie. Ten tom dosłownie pochłonęłam, tyle się tutaj działo, że głowa mała i tutaj o dziwno nawet to szybkie tempo nie było takie złe.

👉Po raz kolejny autorka skupiła się na nietypowych i dla mnie oryginalnych wątkach, poświęconych różnicom kulturowym, tematyce uchodźców, do tego mamy policyjne śledztwa, działanie pod przykrywką, ilość manipulacji, intryg, machlojek czy różnorakich porachunków jest imponująca i trochę nawet nie pasująca do powieści obyczajowej, ale tutaj nie będę narzekać, bo w tym tomie to wszytko jakoś mi do siebie pasowało.

👉Nie mogę tutaj dorzucić też kilku słów na temat bohaterów, bo ci jacy byli denerwujący wcześniej to tak samo denerwujący byli i tutaj. Jeden z nich trochę się w moich oczach zrehabilitował, ale nie powiem że wszelkie winy zostały mu przebaczone. Bohaterów autorka naprawdę wykreowała po mistrzowsku, bo to tak złożone i wielowymiarowe postacie, które wzbudzają w czytelniku taki huragan emocji, że nie sposób ich nie docenić, choć polubić ich się raczej nie da. Prym oczywiście dalej wiedzie Weronika, która według mnie wciąż nie wyciągnęła wniosków, wciąż jest naiwna, nieogarnięta, choć muszę przyznać, że jakiś zalążek zmiany zaczyna być dostrzegalny.

👉Jak wspomniałam ten tom podobał mi się najbardziej. Wiele kwestii zostało tutaj uzupełnionych, historia weszła na nowy poziom, wszystkie karty, a raczej zdecydowana ich większość zostało odkrytych, przez to też można w końcu poczuć sens nie tylko tej powieści ale i całej serii. Jak obawiałam się tego tomu, ta tak samo bardzo dla niego przepadłam, przeczytałam na raz i nawet nie wiem kiedy to zleciało, i w przeciwieństwie do tego co było po pierwszej części, tutaj od razu zabrałam się za tom finałowy.

👉To książka, a raczej seria dla fanów nietuzinkowych opowieści, dynamicznych, szybkich, wielowątkowych i sensacyjnych. Jeśli lubicie też niesamowite zwroty akcji, to tutaj znajdziecie ich na pęczki. Opowieść się rozwija, okładki zachwycają więc moim zdaniem pomimo wszystko warto dać tej serii szansę, nawet jeśli pierwszy tom nie zachwycił do końca.

*olilovesbooks2*

„Tajemnice wiśniowego sadu. W upale lata” to bezpośrednia kontynuacja historii, w której emocje nie słabną ani na moment. Dlatego ważne jest, aby znać tom 1.

Autorka ponownie zabiera czytelnika do świata pełnego rodzinnych sekretów, niebezpiecznych wydarzeń i trudnych wyborów, udowadniając, że przeszłość potrafi upomnieć się o swoje w najmniej oczekiwanym momencie. Muszę przyznać, że ta część wciągnęła mnie jeszcze bardziej, jeszcze szybciej chciałam czytać i dowiedzieć się co dalej.

Weronika  walczy o odzyskanie rodzinnej firmy, ale także próbuje odnaleźć spokój i szczęście, co nie jest łatwe po bolesnym zawodzie miłosnym. Dodatkowo problemy się tylko piętrzą co nie pozwala jej na złapanie oddechu. Jestem zachwycona tym, że akcja w książce jest dynamiczna. Do tego zwroty akcji podsycają apetyt nie pozwalając odłożyć książki. Całości dopełnia gangsterski wątek. Bardzo lubię takie połączenia i brak nudy.

Na uwagę zasługuje także letni klimat Łeby, który z jednej strony kusi obietnicą odpoczynku, a z drugiej staje się tłem dla kolejnych dramatycznych wydarzeń.

Autorka bardzo ciekawie łączy wątki obyczajowe z romansem i elementami sensacji. Relacje między bohaterami są wiarygodne, a ich emocje i dylematy jak najbardziej autentyczne. Historia pokazuje, że miłość, lojalność i odwaga często wymagają poświęceń, a każda decyzja może mieć daleko idące konsekwencje.

Gorąco polecam, szczególnie, że to jeszcze nie koniec. Jest trzeci tom.

„W upale lata” to drugi tom cyklu „Tajemnice Wiśniowego Sadu”, w którym Katarzyna Grabowska po raz kolejny zabiera czytelników do świata rodzinnych sekretów, niebezpiecznych intryg i skomplikowanych relacji międzyludzkich. To powieść obyczajowa z wyraźnymi elementami romansu i sensacji, która skutecznie przyciąga uwagę od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się od lektury aż do samego końca.

Główną bohaterką książki jest Weronika, która nadal próbuje odzyskać rodzinną firmę i uporządkować swoje życie po wydarzeniach z poprzedniego tomu. Szybko okazuje się jednak, że przeszłość nie zamierza jej odpuścić. Skarbiesz, rodzinne miejsce pełne wspomnień i tajemnic, przestaje być bezpieczną przystanią. Nawet obecność komisarza Adamczewskiego nie jest w stanie ochronić Weroniki przed zagrożeniem. W poszukiwaniu spokoju bohaterka wyjeżdża do Łeby, jednak i tam dosięgają ją konsekwencje dawnych wydarzeń oraz gangsterskie porachunki. W tle pojawiają się pytania o miłość, lojalność, rodzinne sekrety i wybory, które mogą zaważyć na całej przyszłości.

Akcja powieści rozgrywa się w dwóch wyraźnie kontrastujących przestrzeniach. Z jednej strony mamy Skarbiesz – miejsce mocno związane z historią rodziny, pełne wspomnień i niedopowiedzianych tajemnic. Z drugiej strony pojawia się nadmorska Łeba, która początkowo wydaje się idealnym miejscem na ucieczkę i rozpoczęcie wszystkiego od nowa. Autorka bardzo plastycznie opisuje oba miejsca, dzięki czemu czytelnik bez trudu może wyobrazić sobie zarówno spokojne zakątki rodzinnych stron Weroniki, jak i letni klimat nadmorskiego kurortu. Sielankowa atmosfera szybko jednak ustępuje miejsca napięciu i poczuciu zagrożenia.

Weronika to bohaterka, którą łatwo polubić. Jest odważna, choć niepozbawiona słabości, a jej decyzje często wynikają z emocji, co czyni ją bardzo autentyczną. W trakcie lektury obserwujemy jej rozwój, walkę o siebie i próby odnalezienia szczęścia mimo przeciwności losu. Interesująco wypadają również bohaterowie drugoplanowi, szczególnie osoby związane z przeszłością rodziny oraz mężczyźni pojawiający się w życiu Weroniki. Każdy z nich wnosi do historii coś istotnego, a ich motywacje nie zawsze są oczywiste.

W książce nie brakuje emocji. Czytelnik doświadcza niepokoju, napięcia i ciekawości związanej z odkrywaniem kolejnych tajemnic. Jednocześnie pojawiają się wzruszenie, nadzieja i romantyczne uniesienia. Autorka umiejętnie balansuje pomiędzy wątkami obyczajowymi, sensacyjnymi i romantycznymi, dzięki czemu historia pozostaje dynamiczna i angażująca. Podczas lektury wielokrotnie zastanawiałam się, komu można zaufać i jakie sekrety jeszcze czekają na odkrycie.

Styl Katarzyny Grabowskiej jest lekki, płynny i bardzo przystępny. Autorka potrafi budować napięcie bez przesadnego dramatyzmu, a jednocześnie tworzy bohaterów, których losy naprawdę interesują. Dialogi brzmią naturalnie, a opisy miejsc skutecznie budują klimat historii. To jedna z tych książek, które czyta się szybko, ale jednocześnie z dużym zaangażowaniem emocjonalnym.

„W upale lata” to propozycja przede wszystkim dla miłośników powieści obyczajowych z nutą romansu, rodzinnych tajemnic i sensacyjnych zwrotów akcji. Szczególnie przypadnie do gustu osobom, które lubią historie o silnych kobietach, skomplikowanych relacjach oraz sekretach wpływających na życie kolejnych pokoleń.

Katarzyna Grabowska stworzyła wciągającą i pełną emocji opowieść, w której miłość przeplata się z niebezpieczeństwem, a przeszłość nieustannie wpływa na teraźniejszość. To książka, która dostarcza zarówno rozrywki, jak i wzruszeń, a zakończenie sprawia, że z niecierpliwością chce się sięgnąć po kolejny tom serii. Zdecydowanie polecam ją wszystkim miłośnikom rodzinnych sag, tajemnic i emocjonujących historii.

"W upale lata" jest drugim tomem trylogii Tajemnice Wiśniowego Sadu, w której kontynuowane są losy Weroniki. Można odnieść wrażenie, że tym razem fabuła podąża w stronę bardziej sensacyjno-kryminalną, choć w dalszym ciągu jest to przede wszystkim powieść obyczajowa.

Weronika zostaje zamieszana w sprawę kryminalną. Wyjeżdża ze Skarbiesza, w którym nie jest już bezpieczna, ale czy dobry pomysł? Zwłaszcza że nie jej. Czy może tej osobie zaufać? Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, a zagadek tylko przybywa. Łeba też nie jest spokojnym miejscem. Gangsterskie porachunki i tu dosięgną dziewczynę. Czy ktoś zdąży ochronić ją przed przestępcami? Czy uczucie do Jusufa ma jeszcze jakąkolwiek szansę? A może pojawi się ktoś inny?

Weronika musi zmierzyć się z niedomówieniami, kłamstwami i intrygami. Gubi się w decyzjach, jakie podejmuje, popada ze skrajności w skrajność. Czasami zachowuje się jak nastolatka, aż mamy ochotę nią potrząsnąć! Tu nic nie takim, jakie się wydaje. Bohaterka niestety przekonuje się, że nikomu tak naprawdę nie można ufać. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem? Wiemy, że kłamstwa prędzej czy później wychodzą na jaw, jednak niezwykle trudno jest się z nich wyplatać. Ale należy pamiętać, że nawet najgorsza prawda jest zawsze lepsza niż kłamstwo.

Historia ta pokazuje, do czego dla miłości jest zdolny człowiek. Uczucie oparte na kłamstwie nie może mieć szczęśliwego finału. Czy zatem miłość może wybaczyć kłamstwo?

Ponownie do czerwoności rozgrzał mnie wątek uchodźców. Nie do przyjęcia są uprzedzenia i wyzwiska pod ich adresem. Czy ktoś z nas chciałby, aby rzucano mu w twarz obraźliwe epitety typu: "Ras nie powinno się mieszać, bo wyjdą z tego kundle" czy "Araby do gazu od razu"?

Niektóre z wydarzeń i sytuacji wydają się niewiarygodne, by mogły zaistnieć w prawdziwym życiu. Choć z drugiej strony człowiek już tyle dziwnych rzeczy widział i słyszał, że nic go nie powinno dziwić.

"W upale lata" to pełna emocji, intrygująca powieść o tajemnicach, konsekwencjach kłamstwa, wyrzutach sumienia, rasizmie i ksenofobii. Czy Weronika dalej będzie brnąć w kłamstwa? By się o tym przekonać, trzeba czym prędzej zajrzeć do jesieni...