Tajemnica Jareda Straya

O książce dowiedziałem się z czyjegoś profilu na instagramie (jak Cię zlokalizuje to mamy do pogadania), zasadniczo okładkowy zarys fabuły nawet mnie zainteresował.

Żeby było jasne, jest to powieść obyczajowa i gdzieś jakieś wkrętki kryminalne może i są, ale kryminałem czy thrillerem to bym tego nigdy nie nazwał.

Niestety ta początkowa ciekawość szybko ze mnie uleciała, bo w powieści jest zbyt dużo opisów i będąc szczerym, czytając o wysoko porastających lipach już wewnętrznie czuje, że mój zapalnik jest gotów wystrzelić mnie w kosmos.

Sama historia miała spory potencjał tylko to zostało jakoś dziwacznie poprowadzone i ogólnie rzecz biorąc poczynania pewnej guwernantki jakoś pozbawiły wiarygodności całą tą historię. Miałem świadomość, że jakiś wątek magiczny się pojawi jednak to co mnie spotkało to hmmm powiedzmy, że następuje sytuacja, gdy do przedszkola wpada tęczowa zebra rozdaje dzieciom tik taki podsypane mefedronem, a wtedy zaczyna się jazda: rodeo na koniku na biegunach, topienie przedszkolanki jak marzanny, ostrzenie kredek zębami kucharek, woźny kręci zrazy z plasteliny, a pani logopeda skreczuje na płycie chodnikowej śpiewając przy tym ,,Fasolki-Fantazja", no iście Dantejskie sceny.

Nie popisał się główny bohater, bo jego nazwijmy to ,,towarzyszka" w zakresie śledztwa była na spokojnie do przygruchania, ale niestety ciamajda wolał grzebać w starych papierach.

Żeby nie było, że tylko się czepiam to bardzo ciekawie ukazano historię miłości, a w zasadzie to, że od miłości do nienawiści bardzo niewiele potrzeba, a następstwa mogą być katastrofalne.

Ludzie lubiący obyczajówki mogą się z tą powieścią polubić jednak fani kryminałów czy thrillerów nie mają tu czego szukać, lepiej udać się na nocny spacer do paśnika i walczyć z jeleniami o ostatnią bryłkę soli.

Wow jestem zakochana 😍 kupiłam tą książkę z polecenia i absolutnie się nie zawiodłam. To co autor zrobił w tej książce... No niesamowite 😍

Dawno nie czytałam tak dobrego debiutu, na dodatek autor umiejętnie łączy realizm ze swego rodzaju magią, dzięki czemu książka ma niesamowity wydźwięk.

Dziennikarz Leon Kornas zafascynowany twórczością Jareda Straya postanawia dowiedzieć się czegoś więcej o autorze. Niezwykle zagadkowa postać Jareda fakt ukrywania przed ludźmi swojego pochodzenia już sugerują czytelnikowi, że kryje się za tym jakaś niezwykła tajemnica, lecz nie jesteśmy w stanie przewidzieć niezwykłych wydarzeń, jakie rozegrają się w Wilowicach. To tutaj, w dworku Horoweckich, Kornas natrafia na ślad Jareda, okazuje się, że spędził tutaj pewien czas jako chłopak. Leona, wraz z dziedziczką, Barbarą Horowecką dowiaduje się, że Jared był żydowskim dzieckiem, który wychowywał się w dworku wraz z pradziadkiem Basi i jego przyjaciółką Jadwigą. Dzieci łączyła tajemnica, która doprowadziła do tragicznych wydarzeń, przez które Jared tak bardzo chronił swoją prywatność. Co wydarzyło się na terenie dworku w 1920 roku? Kim jest Pan w Cylindrze i jaki miał wpływ na późniejsze losy Jareda?

Dawno nie czytałam tak intrygującej i zagadkowej książki, w której magia przeplata się z realizmem. Warstwa magiczna objawia się nie tylko w niejasnych snach Leona ale też w tajemniczych zdarzeniach mających miejsce we dworku.

Autor pokazał niezwykle trudny powojenny czas, kiedy to na terenie dworku Horoweckich przenikały się trzy kultury: polska, żydowska i ukraińska, co zasygnalizowało późniejsze pogromy Żydów.

Do czego mogą prowadzić skrywane w dzieciństwie sekrety? Jakie granice ma dziecięca fantazja i czy może prowadzić do zbrodni?

Kim był tajemniczy Jared Stray? Dlaczego zniknął bez śladu, zostawiając po sobie książkę, która przez przypadek wpadła w ręce Leona? Postać nieznanego autora nie daje mężczyźnie spokoju, postanawia więc dowiedzieć się o nim czegoś więcej...

*

To nie jest książka, która porwie Was w wir zaskakujących zdarzeń, masy zwrotów akcji i pędzących na łeb na szyję wątków. Jest inna, ale ciężko było mi się z nią rozstać, tuż po przeczytaniu ostatniej strony. Już sam początek zaintrygował mnie na tyle, że myślałam o niej przez cały dzień. Mężczyzna, który przeczytał książkę, Leon, postanawia odnaleźć jej autora. Nie tylko lektura go tak urzekła, poczuł obsesyjną wręcz chęć dowiedzenia się czegoś więcej o Jaredzie. A o nim była jedynie krótka wzmianka, bez żadnych szczegółów, nic więcej, już nigdy. Podążając tropem pochodzenia Straya, Leon trafia na Dwór Horoweckich i powoli, wraz z jego mieszkanką Barbarą, docierają krok po kroku do tego, co tak naprawdę wydarzyło się w czasie wojny. Książka w moim odczuciu pokazuje, jak szybko przemija czas i jak szybko można zapomnieć o wszystkim, jak niewiele znaczy jeden człowiek w ogromnym świecie. Jego życie to tylko chwila, tylko moment i jeśli nie pozostawi po sobie pamięci - zaczyna zanikać wraz z upływającymi latami. Znajdą się też wątki paranormalne, magiczne wręcz, ale są subtelne, takie, że wcale nie zaburzają realiów, jakie Adam Szabat stworzył. Brzmi to jak fantazja, która przecież towarzyszy nam często. Jestem zachwycona tym, jak poprowadzona została fabuła, z tym stopniowym wprowadzaniem wydarzeń sprzed lat, rzutujących na to, co dziś jest jedynie mglistym wspomnieniem. Ta historia jest nieodkładalna i myślę, że będzie dobrym rozwiązaniem dla tych, którzy lubią okrywanie asów z rękawa powoli, dokładnie, ale tak, by utrzymać poziom zaciekawienia w czytelniku.