Książki o śmierci

Nie ma zjawiska bardziej egalitarnego niż śmierć. Nikogo nie ominie. Jedynie małe dzieci nie są tego świadome. Człowiek dorosły żyje ze świadomością śmierci.

O śmierci można i należy rozmawiać z każdym, z dziećmi również, choć oczywiście w inny sposób. Każda książka o śmierci ma więc z reguły konkretnego odbiorcę, dorosłych lub dzieci. Świat dzisiejszy skłania się ku temu, by śmierci nie zauważać, mówić o niej jak najmniej, bo to trudny temat. Psychologowie twierdzą jednak, że wyparcie nie jest dobrym mechanizmem obronnym. Jeżeli o czymś nie rozmawiamy, nie znaczy przecież, że tego nie ma.

Z problemem śmierci człowiek najpierw musi się zmierzyć, gdy odchodzą najbliżsi, potem uczy się zaakceptować myśl, że jego również czeka kres. Śmierć jest motywem od zawsze obecnym w literaturze, w prozie i poezji. Każdy dzień jest przecież końcem świata dla kogoś, jak pisał Miłosz w "Piosence o końcu świata". Wydaje się, że książki o śmierci pomagają zmierzyć się z trudnym tematem. Czytają je ci, którzy tego potrzebują. Czasem lektura takich książek pomaga. Daje świadomość, że ze śmiercią mierzą się również inni, że inni ludzie także opłakują odejście żony, męża, rodziców, dziecka. Cierpienie, potrafi czasem dać nam siłę, Taką właśnie siłę wewnętrzną i odwagę, wreszcie gotowość na przyjęcie tego, co ostateczne,  daje lektura książek o śmierci.