Szum wspomnień

„Szum wspomnień” Natalii Nowak Lewandowskiej to poruszająca powieść obyczajowa o radzeniu sobie ze stratą i szukaniu nowego sensu życia po osobistym dramacie. Myślę, że okres żałoby każdy przeżywa inaczej, po swojemu radząc sobie ze stratą. Jedni potrzebują czasu, ciszy spokoju, inni uciekają w pracę, jeszcze inni muszą się wygadać, ale są też i osoby, które stratę starają się wyprzeć. Żałoba nie jest również łatwym etapem dla osób bliskich, które widząc cierpienie po stracie, chciałyby nieść pomoc, jednak często same nie wiedzą jakie zachowanie będzie odpowiednie, aby nie przysporzyć więcej cierpienia.

Weronika, po śmierci ukochanego Witka, pogrąża się w żałobie. Jej świat się zatrzymuje, kobieta żyje w zawieszeniu i nawet organizowana dla niej podróż do Kołobrzegu nie przynosi ukojenia. W wyniku pomyłki w rezerwacji poznaje jednak Sebastiana – mężczyznę, który, podobnie jak ona, niesie własne emocjonalne bagaże. To spotkanie staje się punktem zwrotnym historii, w której otwartość i przypadek mogą pomóc wydostać się z wnętrza cierpienia, do którego oboje trafili w swoim życiu.

Autorka w empatyczny i dojrzały sposób przedstawia wewnętrzny świat osoby w żałobie – od obojętności i pustki, przez wahania emocji, aż po pierwsze przebłyski nadziei. Pióro autorki jest subtelne i pełne szacunku. Unika ona potocznego patosu, stawia na realizm emocjonalny i obserwacje społeczne, ukazując, jak ludzie reagują na tęsknotę za bliskimi, jak często nie potrafią wesprzeć, bo nie wiedzą jak, i jak trudno jest pozwolić sobie na przeżycie żałoby. Widzimy, że proces ten, choć bolesny, może prowadzić ku odbudowie – zarówno samej siebie, jak i relacji z innymi.

Autorka fantastycznie również dobrała miejsce powieści, którym jest Kołobrzeg. Cisza i przestrzeń, które zyskują metaforyczne znaczenie, działają jak terapeuta, subtelnie sprzyjający przemianom. Książka pokazuje, że choć żałoba bywa długa, każdy dzień to szansa – i choć pamięć nie pozwala zapomnieć, daje siłę, by iść dalej.

„Szum wspomnień” to doskonała lektura dla tych, którzy w trudnych momentach chcieliby poczuć, że nie są sami. To książka o stracie, ale też o możliwości odbudowy siebie i swojego świata – szczera, refleksyjna, niosąca ukojenie. Polecam ją szczególnie osobom, które przechodzą przez trudne chwile, ale także każdemu, kto ceni literaturę psychologiczną z pięknym tłem i subtelnym przesłaniem: po każdej burzy wschodzi słońce.

Powieść przedstawia głęboki, emocjonalny proces, jakim jest próba ocalenia siebie po stracie najbliższej osoby. Oscyluje wokół bólu i żalu, ale również odnajdywania nadziei i sensu w obliczu tragedii.

Już od pierwszych stron wiemy, co się wydarzyło. Słowa: diagnoza, rak, współczucie, smutek, łzy – nie pozostawiają wątpliwości. Weronika opowiada o miłości do Witka, o planach na wspólne życie… i o szoku wywołanym informacją o chorobie. Opisuje chwile tuż po stracie – chaos, smutek, zdruzgotanie. Jej świat się wali, a rzeczywistość wydaje się być bezsensowna. Zmaga się z różnymi emocjami – gniewem, poczuciem winy, rozpaczą, zaczyna izolować się od świata zewnętrznego. Na szczęście może liczyć na wyrozumiałość w pracy i dobre serce przyjaciółki. Jednak wszystko ma swoje granice – w końcu zarówno Agata, jak i szef Weroniki wpadają na podobny pomysł – zmuszają dziewczynę do zmiany otoczenia, do wyjazdu z mieszkania pełnego wspomnień i rozpaczy.

Pobyt w Kołobrzegu, pełnym znajomych miejsc i pozytywnych wspomnień, wydaje się dobrym rozwiązaniem. Okazuje się jednak, że pula pecha nie zostaje wyczerpana, bo dochodzi do błędu w rezerwacji i musi dzielić pokój z nieznajomym mężczyzną. Gorycz i złość aż rozsadzają Weronikę, ale musi pogodzić się z nadprogramowym lokatorem, ponieważ ze względu na trwający festiwal filmowy znalezienie jakiegokolwiek innego noclegu wydaje się cudem… Czy spotkanie z irytującym Sebastianem coś zmieni? Przeczytajcie sami…

Książka może okazać się ważna dla wszystkich, którzy aktualnie stają oko w oko z egzystencjalnymi pytaniami o sens życia i śmierci, o to, w jaki sposób funkcjonować dalej, gdy nie ma się siły lub gdy życie w pojedynkę przeraża. Temat żałoby i sposobów radzenia sobie ze stratą został ukazany w tak empatyczny i pełen wyrozumiałości sposób, że czyta się ją z przejęciem, ale jednak swobodnie. Historia Weroniki jest światełkiem w tunelu, oswaja bezsilną rozpacz i w dalszej perspektywie nie przekreśla myśli o możliwym spokoju i ostrożnym szczęściu…

Weronika po śmierci narzeczonego, zamyka się w swoim bólu i mieszkaniu. Powrót do pracy też nie poprawia jej stanu. Dlatego w końcu, po namowach przyjaciółki wyjeżdża na urlop do ukochanego Kołobrzegu. Kobieta spodziewała się spokojnego czasu, który pomoże jej odbudować roztrzaskany świat, a tymczasem już od pierwszej chwili w hotelu czeka ją dość niefortunna niespodzianka... Życie samo postanowiło zadbać o stan jej ducha i serca...

"Szum wspomnień" to nie łatwa historia, która odsłania przed czytelnikiem obraz żałoby po stracie bliskiej osoby. Autorka podeszła do tematu bardzo delikatnie, zarazem wskazując na dodatkowy ciężar, który często nakłada na ramiona żałobnika społeczeństwo, na czele z rodziną, oczekując konkretnego schematu jak należy się zachowywać w czasie żałoby. To samo dotyka głównej bohaterki. Choć trzonem tej powieści jest właśnie strata, to czytelnik wraz z Weroniką, nie pozostaje bez nadziei. Obserwujemy jej drogę, która prowadzi do pogodzenia się z rzeczywistością, w której nie ma już ukochanego, i ku nowemu początkowi. Choć momentami mnie denerwowała jej postać, to jednocześnie bardzo jej kibicowałam. Za to Sebastian zdobył moje serce już od pierwszej chwili. Lubię gdy bohaterowie wykreowani przez autora książki, którą czytam, wywołują we mnie pewne odczucia, emocje. Wtedy stają się bardziej realni, a ich przeżycia stają się jakby moimi. I właśnie tak było w tej historii, którą wam bardzo polecam

Każdy kto doświadcza utraty bliskiej osoby nie jest na to przygotowany. Bo żałoba to nie tylko czarne ubrania, to coś o wiele więcej, coś co naznacza ludzi na całe życie.

Weronika poznała Witka bardzo zwyczajnie, na przystanku tramwajowym. Choć nie zapowiadało się, że będzie to coś dłuższego, w krótkim czasie zakochali się w sobie. Zaczęli snuć plany i przygotowania do ślubu lecz choroba ukochanego a potem jego śmierć wprowadza Weronikę w stan odrętwienia. Za namową przyjaciółki wyjeżdża do ukochanego Kołobrzegu aby spróbować pozbierać się po stracie miłości. Pomyłka w rezerwacji splata losy Weroniki z tajemniczym mężczyzną.

To wspaniałą książka, dzięki której przeżyłam ogrom emocji. Powieść mocno zmusza do refleksji nad życiem, przewrotnym losem, który najpierw daje szczęście a potem jeszcze szybciej zabiera.

@natalianowakkewabdowska stworzyła przepiękną, autentyczną, pełną bólu i smutku lekturę. Nie obyło się bez łez i ściskania gardła. To historia, która w przejmujący i dotkliwy sposób pokazuje ból po stracie bliskiej osoby. Walka jaką trzeba stoczyć i zastąpić pustkę w sercu po stracie ukochanego.

Polecam zatopić się w tej historii i na chwilę zatrzymać aby docenić to co mamy.

Miał być piękny ślub, zamiast tego choroba zabiera ukochanego Weroniki. Dziewczyna żyje ciągłymi wspomnieniami, nie może pozbierać się po śmierci narzeczonego. Za namową przyjaciół wyjeżdża do Kołobrzegu do którego ma ogromny sentyment. Los płata jej figle, kiedy omyłkowo trafia do jednego pokoju z zupełnie obcym mężczyzną.

Przedstawiając wam już sam opis, mam łzy w oczach. Sama niedawno wyszłam za mąż, jestem w szczęśliwym związku i nie wyobrażam sobie przez co musiała przejść Weronika. Nikt nie powinien czegoś takiego doświadczyć, było mi jej ogromnie żal i choć dziewczyna zamknęła się w sobie, milczała i nie uroniła nawet jednej łzy to ja płakałam za nią. Odczuwałam jej ból i stratę. Zrozumiałam, że każdy inaczej radzi sobie z żałobą i nie każdy jest w stanie wyrażać swoje emocję, co niestety nie wszyscy rozumieją. Pomimo trudnego, depresyjnego tematu są także momenty przy których ciężko się nie uśmiechnąć. Los bywa przewrotny, czasami przytrafiają nam się sytuacje absurdalne i żenujące, jednak autorka udowodniła nam, że zawsze coś się dzieje w jakimś konkretnym celu, którego początkowo możemy nie zrozumieć.

Tak jak główna bohaterka uwielbiam spędzać czas nad morzem, przyglądać się jemu pięknu, które za każdym razem jest zupełnie inne. Lubię patrzeć na zachód słońca i się nim cieszyć. Razem z Weroniką i nowo poznanym Sebastianem nie tylko spędziłam czas w Kołobrzegu, ale również zwiedziłam jego zakamarki, to było wspaniałe. Ich relacja była początkowo skomplikowana, jednak w końcu doszli do porozumienia i udało im się nawet zaprzyjaźnić. Oboje życie nie oszczędziło i cierpieli. Pokochałam tę dwójkę, która zabrała mnie w niezwykle emocjonującą podróż. Tytuł "Szum wspomnień" idealnie pasuje do tej niebywale cudownej, poruszającej i ciepłej historii. Serdecznie polecam 💜