Sztuka roztropności. Podręczna wyrocznia *

Książka napisana przez Hiszpańskiego, niepokornrgo Jezuitę prawie 400 lat temu. Jakkolwiek opisane mądrości są naprawdę godne podziwu i warte zastosowania we współczesnym korporacyjnym świecie to niestety omija jakże ważną kwestię obecności osobowego Boga. Skieowana do "bardziej światłych", komentowana i polecana przez niemieckich filozofów - Schopenhauera i Nietzego mogła być początkiem fatalnej w skutkach, użytej podczas II wojny teorii "nadludzi i podludzi".

"Sztuka roztropności" to zbiór 300 sentencji Baltasara Graciana w interpretacji Jerem'ego Robbinsa, które mogą stać się codziennymi wskazówkami, jeśli tylko zechcemy po nie sięgnąć. Wśród aforyzmów znajdziemy takie, które dotyczą umiejętności zachowywania się w towarzystwie, zjednywania sobie ludzi, czerpania pozytywnych efektów własnych słabości i wiele innych, które skłaniają do refleksji.

Ta 247-stronicowa publikacja to nowość Wydawnictwa Helion, wzbogacona o krótką biografię Graciana oraz charakterystykę jego literackiej twórczości, nawiązującej do moralności chrześcijańskiej.

W odróżnieniu od wielu innych zbiorów sentencji, jakie spotkać możemy na rynku, ten charakteryzuje się szerokim spojrzeniem na omawiane zagadnienie. Nie jest to jedynie zbieranina przypadkowych, krótkich, aforyzmów przestawianych w oderwaniu od sensu całości wypowiedzi ale stanowi przemyślaną kompozycję obszernych fragmentów. Dzięki temu cytowane aforyzmy nie są jedynie górnolotnymi hasłami, które oczarują nas tylko na chwilę ale dzięki szerszej tekstowej perspektywie mogą nas zmotywować do refleksji a nawet poczynienia konkretnych postanowień.

Więcej na [Adres usunięty]

Sztuka Roztropności Baltasara Graciana to zbiór 300 aforyzmów oferujących przemyślenia, porady i sugestie XVII wiecznego hiszpańskiego mnicha. Był ON świadkiem wzrostu potęgi,ale i powolnego upadku swojego państwa. Baltasar Gracian był jednym z najważniejszych hiszpańskich pisarzy tamtego okresu. Niektórzy oceniają wartość książki na podstawie liczby stron, jak gdyby pisarstwo miało być wyzwaniem dla ręki, a nie dla intelektu.Samo zwiększenie objętości nigdy nie pozwoli wznieść się ponad przeciętność, a nieszczęście osób wszechogarniających polega na tym, że chcąc zmierzyć się ze wszystkim, nie radzą sobie z niczym. Mamy tu rozważania o wiedzy, perfekcji , dążeniu do doskonałości, o życiu w zgodzie z samym sobą i z otoczeniem. Polecam każdemu kto chciałby się dowiedzieć jak nasze postrzeganie różni się od tego sprzed lat.