Sztuczna inteligencja

PopKulturowy Kociołek:

Album rozpoczyna się z naprawdę dużego fabularnego „C”. Niespodziewanie wspomniany statek kolonizacyjny pada ofiarą ataku separatystów. Wydarzenia dzieją się błyskawicznie i prowadzą one do rzezi załogi. Dla fanów sci-fi ten krótki opis fabuły może nie brzmieć nazbyt innowacyjnie. Robi się jednak o wiele ciekawiej, kiedy doda się, że masakrę tą przeżywają tylko dzieci. Młodzi ludzie nagle zostają rzuceni na przysłowiową głęboką wodę, nie tylko muszą sobie poradzić z nowymi wyzwaniami, ale również traumą utraty bliskich sobie osób. Nad wszystkim będzie czuwać pokładowa sztuczna inteligencja Valarie. Jej zadaniem jest oczywiście wspieranie człowieka w realizacji misji. Nowa sytuacja sprawia jednak, że staje się ona czymś więcej niż tylko zlepkiem komputerowego kodu.

Autorem recenzowanego tytułu jest Jeff Lemire, co samo w sobie powinno być dla wielu potencjalnych czytelników zachętą. Scenarzysta wielokrotnie udowadniał bowiem, że potrafi kreślić ciekawe historie, w których można doszukać się drugiego, trzeciego, a czasem nawet czwartego ukrytego dna. Nie inaczej jest w przypadku tego dzieła, które zostało ulepione z pewnych sprawdzonych schematów science fiction, ale potrafi wydobyć z nich nowe pokłady „niezwykłości”.

Motywem przewodnim jest oczywiście walka o przetrwanie, szczególnie kiedy na statek ciągle polują złowrogie siły. Narracja jest co prawda dosyć liniowa i bardzo powolna, potrafi być ona jednak niezwykle angażująca. Śledzenie losów dzieci oraz przemian zachodzących w ich postrzeganiu świata/zachowaniu potrafi być naprawdę bardzo ciekawe. Liczne i dobrze zauważalne „zmiany” dotykają nie tylko młodych członków załogi, ale również samej sztucznej inteligencji, która w pewnym momencie zaczyna przejmować rolę rodzica swoich podopiecznych. Lemire w naprawdę niezły sposób przedstawia tu nietypową relację matka-dziecko, która prowadzi do silnie emocjonalnego przywiązania.

Wątek ten jest jednak tylko małą częścią składową większej całości. Niesie to ze sobą niestety pewne drobne, ale zauważalne wady. Na pewnej ograniczonej ilości stron twórca stara się poruszyć troszkę zbyt wiele różnych problemów przy jednoczesnym odpowiednim zaprezentowaniu bohaterów i ich zachowań/charakterów. Wymusza to na nim skrótowość i uproszczenie niektórych fragmentów (które wręcz prosiły się o mocniejsze rozwinięcie).

KOSMICZNY WŁADCA MUCH

Jeff Lemire w ostatnich latach wciąż tworzy komiksy, jakby według jednego wzoru. Dobre, temu zaprzeczyć się nie da, bo to jeden z lepszych współczesnych scenarzystów, jednak można mieć już przesyt jego fabułami. „Sztuczna inteligencja” to pewien powiew świeżości, rzecz bardziej oryginalna – chociaż przecież oparta na znanym nam motywie – a jednocześnie kolejna bardzo udana i warta poznania. Bo udowadnia nią Lemire, że jeszcze nie powiedział ostatniego słowa, ani tym bardziej się nie skończył.

USS „MONTGOMERY” podróżowało wielu kolonizatorów. Dorośli, dzieci, całe rodziny. Teraz dorosłych nie ma, zginęli, wszyscy, co do jednego, w wyniku ataku separatystów, zostało tylko ich potomstwo. I została VALERIE, sztuczna inteligencja, która musi wszystkimi tymi dziećmi teraz się zająć i je ochronić. Ale czy jest to możliwe, gdy przyjdzie kolejne śmiertelne zagrożenie?

W literaturze nie brakuje opowieści, gdzie zostawione same sobie dzieci muszą pokazać, na co je stać. Zresztą to stały wątek książek dla dzieci i młodzieży, ale nawet w dorosłych, dojrzałych utworach nie brak takich historii. „Władca much” to chyba najbardziej znany tego przykład, ale przecież w ostatnich latach pojawiło się sporo tego typu utworów, także na polu szeroko pojmowanej fantastyki, jak chociażby „Młody świat” Chrisa Weitza czy bodajże najlepszy tego typu twór „Era supernowej” Cixina Liu. A w komiksie w podobnym stylu mieliśmy choćby udany album „Alien vs Predator: Krew nie woda”. Konkurencja więc jest, ale Lemire daje sobie radę i to bardzo dobrze.

Jego „Sztuczna inteligencja” to opowieść zachowująca dobry balans między tym, co niezwykłe, kosmiczne, akcją, a przyziemnymi, obyczajowymi wątkami i skupieniem na postaciach. Dlatego mamy okazję i zżyć się z bohaterami, i zaangażować w ich losy, ale jednocześnie jak na opowieść science fiction jest widowiskowo, jest futurystycznie i ciągle także coś się dzieje, więc nudny tutaj nie znajdziecie. I chociaż już to wszystko pewnie znacie – jeśli czytacie SF znacie na pewno – odtworzone jest to tak dobrze, że po prostu będziecie doskonale się bawić i znajdziecie w tym wszystkim nutę czegoś ponad tylko rozrywkę.

I są tu jeszcze świetne ilustracje. Gabriel Hernandez Walta urzekł nas już nie raz, choćby doskonałymi grafikami do wyśmienitego „Visiona” Toma King czy gościnnymi występami w „Doktorze Strange’u”, „Conanie” czy serii „Uncanny Avengers”. Jego kreska, trochę szkicowa, trochę brudna, z cartoonowymi naleciałościami i bardzo charakterystycznym stylem, wpada w oko. Także pod względem prostych, przytłumionych, a jednocześnie jakże trafnie dobranych barw. Widać tutaj miks styli amerykańskich i europejskich, z dużą dozą mangowych naleciałości, ale jednak mającego swój własny charakter i mnóstwo uroku.

W skrócie, dobry komiks. Dla fanów Lemiera i fanów fantastyki w kosmicznym ujęciu. Czyta się go świetnie, wywołać emocje też potrafi i fakt, że wszystko jest tu znajome w niczym nie umniejsza przyjemności płynącej z lektury.