Sara

PopKulturowy Kociołek:

Zdaje sobie sprawę, że w obecnej sytuacji geopolitycznej komiks, którego bohaterami są żołnierze armii czerwonej, niekoniecznie musi budzić zainteresowanie potencjalnego czytelnika. Zapewniam jednak, że autor w żaden sposób nie gloryfikuje sowietów. Równie dobrze miejscem akcji mógłby być Berlin a bohaterką Helga albo Warszawa i Anna. Garth Ennis czerpiąc pewne inspiracje z filmu Wróg u bram i sięgając trochę do historii (Ludmiła Pawliczenko), przede wszystkim serwuje nam tutaj dramat wojenny. Opowieść gdzie bezkompromisowa, brutalna i krwawa wojna ustępuje pierwszego planu całej gamie ludzkich emocji.

Wojna zmienia człowieka, banał powtarzany od setek lat w tysiącach najróżniejszych dzieł. W tej kwestii scenariusz nie jest specjalnie innowacyjny. Potrafi być on jednak na tyle intrygujący, że z ciekawością przewraca się kolejne strony. Scenarzysta skupia się tu na człowieku, który targany jest dziesiątkami różnych wątpliwości. Sara doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że z każdym kolejnym pociągnięciem spustu zabija część swojej ludzkiej natury. Kiedyś zwykła studentka myśląca o przyszłości, dziś maszyna do zabijania, dla której każda chwila może być tą ostatnią.

Dopełnieniem wojennej historii są świetne rysunki Steve’a Eptinga. Artysta nie tylko nadaje scenariuszowi znaczącej głębi, ale przede wszystkim bezkompromisowo obrazuje zarówno przemoc, jak i towarzyszące bohaterom emocje. Jego dzieła są więc jednocześnie zachwycająco piękne, jak i przerażające. Duża w tym również zasługa kolorów Elizabeth Breitweiser, które mocno wpływają na klimat komiksu.

ZIMA, WOJNA I ONA

Na polskim rynku nie brakuje serii tworzonych przez Gartha Ennisa. Jednak czasem, obok jego czołowych dokonań, jak „Kaznodzieja”, „Boys” czy „Punisher”, pojawiają się też dzieła mniej znane, a jednak wcale nie mniej poznania warte. I jednym z takich właśnie dzieł jest „Sara”, kolejny w dorobku irlandzkiego scenarzysty utwór wojenny, który udowadnia, że mimo tak oklepanej tematyki, wciąż można zaserwować czytelnikom coś wartościowego.

Trwa oblężenie Leningradu. Siedem snajperek próbuje się bronić przed atakami wroga, a wśród nich Sara, ta najlepsza, najbardziej zabójcza. Sara, która nie tylko musi bać się Niemców, ale i czegoś zdecydowanie jej bliższego. A wokół szaleje jeszcze mordercza zima…

Garth Ennis ma parę ulubionych tematów. Pierwszym z nich jest religia, ujęta w ramy kontrowersji, dyktowanych ateistyczno-filozoficzno-logicznymi rozważaniami twórcy. Drugi to brud ludzkich dewiacji, szczególnie seksualnych, choć nie tylko, bo fascynuje go wszystko, co w człowieku najgorsze, od morderstw, przez molestowanie, po kanibalizm. A wreszcie jest też wojna, temat niby połączony z dehumanizacją i najgorszymi ludzkimi instynktami, ale zasługujący na oddzielną kategorię. Ennis o wojnie pisał w swoich czołowych dziełach („Punisherze”, „Kaznodziei” czy nawet „Pielgrzymie”), pisał też historie stricte wojenne, jak te znane z albumów „Opowieści wojenne”, „Drogi Billy” czy „Opowieści frontowe”. A „Sara” to kolejne – i kolejne udane – dzieło autora w temacie.

O dziwo jest to rzecz spokojniejsza i mniej makabryczna, niż to, co widzieliśmy do tej pory, ale nie znaczy to wcale, że rzecz nie jest krwawa. Jest, choć mniej. Za to niemniejsze, niż poprzednicy, robi wrażenie, bo Ennis, jak na niego przystało, nie stroni od pokazywania mocnych scen, ale i zderzania odczłowieczenia z humanitaryzmem. To nie jest więc wojenna opowieść akcji, nie ma tu idiotycznego patosu i pochwała / potępienie jednej, czy drugiej strony, to po prostu historia o ludziach, a ludzie u Ennisa nigdy nie są do końca ani dobrzy, ani źli. Są tacy, jak wszyscy, a jedynie okoliczności pokazują do czego naprawdę są zdolni.

Oczywiście akcja też jest tu obecna, na nudę nie ma miejsca, a wszystko to zapada w pamięć, ale przede wszystkim to historia skupiająca się na ukazaniu wojny i jej uczestników, a nie jakichś wielkich wydarzeń. Świetnie przy tym zilustrowana, urzeka też klimatem. Brudne, ale realistyczne rysunki Steve’a Eptinga, który zachwycał nas w „Kapitanie Ameryce” za czasów runy Eda Brubakera, uzupełnione o doskonały kolor jednej z najlepszych kolorystek w branży, mogą pochwalić się niesamowitym nastrojem, zimnym, śnieżnym, a zarazem mimo całej tej dominującej bieli, jakże mrocznym.

W skrócie, kolejny świetny komiks Ennisa, po który warto sięgnąć. Rzecz to oczywiście dla dorosłych czytelników, ale dzięki temu niepokorny twórca mógł w niej zawrzeć wszystko to, co sprawia, że jego dzieła są tak udane i zapadają w pamięć. Oby jednak na tym się nie skończyło i na rynek powróciły niewznawiane od lat dzieła tego twórcy, a zarazem pojawiło się kilka nigdy nad Wisłą niewydanych.