Szklany dom

Dziś przychodzę do Was z bardzo ciekawym, ale i mocno poruszającym debiutem.

"Szklany dom" to historia fikcyjna, jednak wszyscy wiemy, jak wielkim problemem w naszym kraju jest przemoc domowa. Statystycznie najczęściej ofiarami stają się kobiety i dzieci, to na nich skupia się w szczególności ta opowieść.

Monika Owczarek udowadnia, że każdego dnia nosimy maski i udajemy kimś, kim nie jesteśmy, że inaczej zachowujemy się wśród ludzi, a zupełnie inne cechy dominują gdy jesteśmy we własnych czterech ścianach, pokazuje, jak łatwo jest nam ocenić człowieka po jego zewnętrznym wyglądzie, jak łatwo odwrócić oczy gdy coś nam "nie gra" w tym jego idealnym wizerunku, jak łatwo zawierzyć stereotypom, bo przecież pan w garniturze nie może tłuc żony i wyliczać każdego grosza, a wzięta psycholog przecież wie, jak sobie poradzić z agresorem, prawda? Myślimy, że przecież przemoc psychiczna, ekonomiczna czy seksualna, dotyka tylko najniższe warstwy społeczne- to błąd!

W tej historii znajdziecie wszystko, co towarzyszy takim sytuacjom- od wielkiej miłości, początkowo niewinnej manipulacji, z każdym rokiem przybierającej na sile, okrucieństwa okutego w płaszczyk troski i ochrony przed złem, poniżania i "niewinnego" ciągłego porównywania do innych, powolnego odcinania od rodziny i przyjaciół, oszustwa, kłamstwa i zdrady.

A wszystko to za fasadą idealnego życia na poziomie, na pokaz dla tych na zewnątrz, dla tych którzy nie mogą wejść do naszego "ogródka".

Autorka pokazuje również że z każdego impasu można wyjść, trzeba tylko obudzić w sobie ducha walki i czasami spotkać na swojej drodze człowieka, który się nami zainteresuje i bezinteresownie pomoże.

Przedstawiona historia, mimo że fikcyjna może przytrafić się każdemu z nas, i niekoniecznie musimy występować w postaci ofiary, to my możemy pomóc odmienić komuś życie i wyrwać go z rąk oprawcy.

Wystarczy mieć oczy otwarte i reagować gdy za ścianą słyszymy kolejny krzyk lub awanturę. Nie mówmy wtedy "A co ja mogę zrobić?", "Po co mam się wtrącać, mnie to nie dotyczy" itd. itp.

"Szklany dom" to opowieść, która wyciśnie z Was tysiące łez, przygotujcie sobie porządny zapas chusteczek. Smutek i niemal namacalny strach, który wypływa z jej wnętrza, zostanie w pamięci na bardzo długo, da przy tym dużo powodów do przemyśleń, a ja po raz kolejny mogłam sobie uświadomić, jaką jestem szczęściarą.

Na szczęście znajdziemy w niej również odrobinę radości, przyjaźń, nadzieję i wiarę w drugiego człowieka.

Przedstawieni bohaterowie są wyraziści, akcja toczy się dość szybko, dialogi są pełne emocji i dosadnie oddają uczucia towarzyszące danej sytuacji.

Zaintrygowała mnie ta opowieść od pierwszej strony i autentycznie chciałabym się dowiedzieć, jak potoczyły się dalsze losy Niny i jej córki.

Tak jak wspomniałam na początku, jest to debiut i z wielką przyjemnością przyznaję, że jest to debiut bardzo udany. Zdecydowanie czekam na więcej tak poruszających historii jak ta.

Czy polecam?

Polecam serdecznie. To opowieść, która przyniesie Wam wiele emocji... będziecie płakać, śmiać się, będziecie współczuć i złościć, a na końcu uwierzycie w to, że wszystko jest możliwe.... trzeba się tylko nie poddać.

Życie potrafi być złudna. Pozorów można się nauczyć, im dłużej będziemy grać, tym trudniej będzie nam rozróżnić co jest w rzeczywistością A co jest grą.

Jest to debiut autorki i muszę przyznać, że nie poszła na łatwiznę. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że Monika poprzeczkę postawiła sobie niesamowicie wysoko, ale ta książka jest o tyle mocno, co dobra.

Powieść to przemoc w najczystszej postaci. Pojawia się tu niemal każdej jej rodzaj. Książka pisana w dwóch perspektywach z przeszłości i teraźniejszości. Nie wiem, która jest gorsza. Pojawia się tu wszystko, od manipulacji, okrucieństwa, poniżania, oszustwa po kłamstwa. Wszystko za fasadą idealnego życia na poziomie. W tym wszystkim pojawia się ona – stłamszona i osamotniona kobieta, która potrzebuje pomocy, jednak boi się o nią poprosić.

Pozory – kobieta ma wszystko – cudownego męża, piękny dom, córkę, pracę, które daje satysfakcję, pieniądze i pozycje. To jest obraz dla ludzi z zewnątrz. Nikt nie ma jednak zielonego pojęcia, że ta elegancka kobieta jest kłębkiem nerwów, aby nic nie wyszło poza ścianę ich szklanego domu.

Prawda jest taka że z Moniką znamy się prywatnie, kilka ładnych lat. Miałyśmy okazję spotkać się na studiach magisterskich w Poznaniu. Kontakt mamy z przerwami, ale pojawia się, i jak to w życiu. Pamiętam że odcinek gdy mi pierwszy raz napisała że chciałaby napisać książkę. Powiedziałam, że ma się nie bać i spróbować. Cieszę się, że może w ułamku procenta gdzieś udało się i Monika posłuchała swojego serca.

Cudownie jest móc poznawać i znać ludzi, którym udaje się w życiu osiągnąć sukces i spełniać marzenia o których zawsze marzyli.

To zdecydowanie powieść o kobietach i dla kobiet. O tym jak mocno potrafimy kochać I jak wiele jesteśmy w stanie znieść, żeby nikt nie cierpiał, zapominając w tym wszystkim o sobie.

Niesamowicie ciężka i poważna lektura, niesie ze sobą niesamowicie ważne przesłanie. Najtrudniejszy jest zawsze pierwszy. Zawsze znajdą się obok nas ludzie, którzy w nas wierzą i będą walczyć z nami, ale też za nas, kiedy my stracimy wszelką nadzieję. Pomimo ciężkiej treści książka pochłania się niesamowicie szybko, co jest dobrym atutem.

Niesamowite i niezwykle odważny, ale też bardzo trudny debiut autorki Moniki owczarek, który polecam wam pomimo ciężkich treści, które się pojawiają. Myślę, że po tej lekturze wiele kobiet znajdzie tam cząstkę siebie, albo też znajdzie odwagę, żeby zawalczyć o siebie, swój dom, swój spokój i szacunek do samej siebie. Każda z nas jest wyjątkowa i nikt nigdy nie powinien tego kwestionować. Każda z nas posiada w sobie pokłady ogromnej siły o które byśmy siebie nie podejrzewały. Ale pamiętajmy też, że nie boimy się i nie wstydzimy prosić o pomoc.

Razem możemy zdecydowanie więcej. Monika dziękuję za tą piękną i niewiarygodna przygodę.

Z niecierpliwością czekam na twoje kolejne powieści 🤗

"Wytworne otoczenie, dostojny budynek, elegancka obsługa, wszystko tak szykownie pozbawione emocji, że Nina nie dostrzegała, że każdy, kto przekracza próg tego miejsca, bezceremonialnie przywdziewa przezroczysty płaszcz wytworności, skrojony na miarę każdego z nich. Jednak wtedy, nie odczuwała tej sztywności, która towarzyszyła jej teraz. Wówczas krocząc lekkim krokiem niczym księżniczka, zdaje się, unosząc niesiona przez podmuch wiatru ku drzwiom wejściowym, myślała, że śni i pragnęła jedynie, by ten sen trwał nieprzerwanie aż po kres jej życia. Nie przyszło jej do głowy, że to ona się zmieniła, a nie to miejsce. Zmienił się jej punkt widzenia, a życie bezlitośnie toczyło się, popychając ją do przodu, nadal w tym samym kierunku, nie bacząc na to, że ona rozpaczliwie chciałaby zawrócić."

Z zewnątrz jej życie wygląda niczym z bajki – bogactwo, uroda, sukces zawodowy i dom, który mógłby zdobić pierwsze strony luksusowych magazynów. Nina ma wszystko, prawda? A może tylko sprawnie buduje wokół siebie szklane ściany, przez które nikt nie widzi prawdy?

“Szklany Dom” to opowieść o pozorach, które potrafią oszukiwać nawet najbystrzejsze oczy. Monika Owczarek w swoim debiucie udowadnia, że czasem najpiękniejsze życie to tylko starannie utrzymana iluzja. Bohaterka – chłodna, elegancka, zdystansowana – skrywa więcej, niż chce pokazać światu. A pod warstwą perfekcji tli się ból, tajemnica i potrzeba wyrwania się z kajdan.

Jeśli to jest debiut, to ja poproszę o więcej! Autorka wprowadza nas w świat pełen złudzeń, pokazując, że bogactwo nie chroni przed samotnością, a idealny makijaż może być maską dla ran, które trudno zagoić, a jeszcze trudniej pokazać je światu.

To książka, która zostaje w głowie – prowokuje do refleksji, zadawania pytań i... spojrzenia poza fasadę. Bo czasem najpiękniejszy dom potrafi kruszyć się od środka. Bardzo Wam ją polecam!

“Nigdy nie sądziła, że można brzydzić się kłamstwem, żyjąc jednocześnie w zakłamanym świecie, oddychając fałszem, żywiąc się nim i śpiąc z jednym wielkim oszustem.”

“Podziwiałam ją. Teraz wiem, że ona nosi maskę i jest mistrzynią tworzenia konstrukcji ze szkła. Buduje szklane domy swoim wpływem werbalnym. Wpakowali mnie w szklaną trumnę, wymalowaną, zadbaną i uśmiechniętą, w szklany pojemnik, w którym mogę się poruszać nie tak swobodnie, jakbym chciała, ale na tyle, jak bardzo mi pozwolą, a wszyscy wkoło mnie podziwiają i mi zazdroszczą.”

Dziękuję za możliwość patronowania tej książce! Jestem zaszczycona.

Poznajemy na pierwszy rzut oka kobietę, która ma wszystko. O której mówi się " ooo tej się udało... " Jednak nikt nie wie jaki koszmar dzieje się w tym pięknym domu. Kobieta jest ofiarą przemocy. Musi być piękna, ładna i chętna na zawołanie męża. Ma robić ,zachowywać się i odzywać jak on chce.

Autorka nie opisuje nam szczegółowo co się tam dzieje, jest to takie okryte tajemnicą, jednak pobudzające wyobraźnię. Aż zbyt...💔 Czuć tu strach kobiety, która nie wie co robić. Która jest tak zmanipulowana, że obawia się najgorszego. Bo przecież jej mąż jest taki cudowny, otoczenie, znajomi, pracownicy wychwalają. A w domu? A w domu pokazuje swoją prawdziwą twarz potwora.

Książka jest debiutem autorki, jednak nie bała się ona poruszyć tak ważnych tematów jak przemoc, utrata dziecka, brak zaufania, manipulacja czy zdrada. Autorka pewnym krokiem weszła w ten brutalny świat, który nadal jest ukrywany po domach... Nie jest to lekka książka, pokazuje nam ona, że przemoc może być wszędzie, nie tylko w patologicznych rodzinach. Tutaj Robert- mąż Niny, wręcz w białych rękawiczkach dokonywał tych okrucieństw. A Nina wręcz wstydziła się tego, że znowu go zawiodła, znowu to ona była ta najgorsza nie on.

Dlatego ważne jest proszenie o pomoc. O reagowanie. Nie bójmy się!

Książka idealna dla każdej kobiety. Myślę, że otworzy oczy nie jednej osobie ❤️

Autorce gratuluję tak wspaniałego debiutu i dziękuję że mogłam być jej częścią 💛

Nina wiedzie szczęśliwe życie u boku pnącego się po szczeblach kariery mężczyzny, który dodatkowo udziela się charytatywnie. Razem mają wspaniałą córeczkę, a kobieta realizuje się zawodowo prowadząc własną praktykę terapeuty. Wygląda to nieskazitelnie z zewnątrz, natomiast wewnątrz...cóż sprawa ma się zupełnie inaczej. Nina wstaje codziennie rano tylko dla córeczki, ale ile zdoła jeszcze wytrzymać w tak toksycznym związku...

Autorka zabrała się za niesamowicie trudne tematy jakimi są przemoc domowa i depresja. Skryte za krystalicznie czystą fasadą szczęścia małżeńskiego i pięknego domu. Nina przez otoczenie jest postrzegana jako kobieta wywyższająca się, niedostępna. Nie mająca przyjaciół, koleżanek, odcięta od rodziny - bo i tak nie uwierzą, udaje,że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Z początku zakochana, zauroczona, zafascynowana Robertem, dopiero później dostrzega rysy na nieskazitelnym szkle. Ma nadzieję go jeszcze troszkę zmienić, jednak to on zmienia ją. W kobietę zastraszoną, przekonaną o sobie jako nic nie wartej. Dyryguje nią jak marionetką, krytykuje za najdrobniejsze potknięcie, karmi się jej strachem i poniżeniem.

Jak długo człowiek da radę coś takiego znieść? Jak bardzo społeczeństwo nie ułatwia wyrwania się z tak toksycznych więzów?

W końcu, jak fałszywe potrafią być pozory?

Bardzo emocjonalna i trudna powieść, gdzie narratorem jest Nina, którą poznajemy od samej podszewki. Widzimy jaką wielką walkę toczy w sobie aby wyrwać się, aby nareszcie otworzyć innym oczy. Widzimy jak bardzo oplątał ją strach, niemoc i poczucie niesprawiedliwości, w jak zaawansowanym stadium jest jej depresja...

Cóż więcej dodać, bardzo polecam.