Uroczy kwiecień

Cisza, ciepło, słońce i włoski klimat. Czy to pozwoliłoby wam choć na chwilę uciec od codziennych problemów i pooddychać pełną piersią?

✨✨✨✨

Początek XX wieku, czasy angielskiej klasy średniej. Lotty i Rose trafiają na ogłoszenie o wynajmie zamku we Włoszech. Zmęczone życiem przykładnych żon postanawiają wyrwać się z codzienności. Znajdują jeszcze dwie kobiety, by wspólnie wyruszyć do włoskiej posiadłości San Salvatore. Choć niewiele z nich zna język włoski, z uśmiechem ruszają w nieznane. Czy cztery zupełnie różne charaktery będą potrafiły odnaleźć się pod jednym dachem?

To jedna z najbardziej harmonijnych, spokojnych i melancholijnych historii, jakie czytałam w ostatnim czasie. Skupia się przede wszystkim na kontemplacji włoskiej przyrody, pięknych widoków i atmosfery miejsca. Akcja jest tutaj niemal niewyczuwalna, ale mam wrażenie, że właśnie nie o nią w tej historii chodzi.

Autorka pokazuje, jak wspólny odpoczynek z dala od domu wpłynął na budowanie relacji i przyjaźni między obcymi sobie kobietami. Każda z nich przechodzi własną przemianę wewnętrzną, odnajdując spokój, który pozwala jej inaczej spojrzeć na swoje życie.

To opowieść o samotności, która może pojawić się nawet w wieloletnim związku. O odrodzeniu, przemianie, przyjaźni oraz kojącej sile natury.

Osobiście wolę książki, w których akcja rozwija się dynamiczniej, jednak jestem pewna, że „Uroczy kwiecień” znajdzie wielu zachwyconych odbiorców.

🌸🌿 Uroczy kwiecień Elizabeth von Arnim to powieść, która od pierwszych stron otula czytelnika spokojem i delikatnym urokiem codzienności. Już sam punkt wyjścia – decyzja czterech zupełnie różnych kobiet o wspólnym wyjeździe do słonecznych Włoch – brzmi jak początek czegoś lekkiego i przyjemnego. Jednak autorka szybko pokazuje, że pod tą pozorną prostotą kryje się opowieść o zmianie, potrzebie bliskości i odnajdywaniu siebie na nowo. To historia, która rozwija się powoli, ale ma w sobie coś niezwykle kojącego.

🌸🌿 Największym atutem książki są jej bohaterki. Każda z nich wnosi do tej opowieści coś innego – inne doświadczenia, inne rozczarowania i inne oczekiwania wobec życia. Początkowo dzieli je niemal wszystko, od charakterów po pozycję społeczną, jednak z czasem zaczynają dostrzegać w sobie nawzajem coś więcej niż tylko obce osoby. Elizabeth von Arnim bardzo subtelnie pokazuje, jak rodzi się między nimi więź, która nie jest spektakularna, ale szczera i prawdziwa.

🌸🌿 Ogromną rolę odgrywa również miejsce akcji. Włoska willa, otoczona ogrodami i skąpana w słońcu, staje się przestrzenią przemiany. To nie tylko piękne tło, ale niemal terapeutyczna przestrzeń, w której bohaterki mogą odetchnąć od swoich dotychczasowych ról i obowiązków. Opisy przyrody są niezwykle plastyczne – można niemal poczuć zapach kwiatów i ciepło powietrza. Choć momentami jest ich bardzo dużo, to właśnie one budują wyjątkowy klimat tej powieści.

🌸🌿 Styl autorki jest spokojny, miejscami wręcz poetycki. Elizabeth von Arnim skupia się na detalach, na drobnych gestach i emocjach, które często umykają w bardziej dynamicznych historiach. Nie każdemu taki sposób narracji przypadnie do gustu – tempo jest niespieszne, a niektóre fragmenty mogą wydawać się zbyt rozwlekłe. Jednak jeśli pozwoli się tej historii płynąć, można odnaleźć w niej coś bardzo autentycznego i poruszającego.

ㅤ

🌸🌿 Wraz z rozwojem fabuły pojawiają się nowe postacie i sytuacje, które wprowadzają więcej dynamiki. Relacje zaczynają się komplikować, a bohaterki muszą zmierzyć się nie tylko z własnymi uczuciami, ale też z obecnością innych ludzi. To właśnie w tych momentach widać, jak bardzo się zmieniły i jak inaczej patrzą na świat. Zakończenie przynosi pewne ukojenie, choć nie jest całkowicie przewidywalne.

ㅤ

🌸🌿 Ostatecznie Uroczy kwiecień to książka, która działa jak chwila wytchnienia. Elizabeth von Arnim stworzyła opowieść pełną ciepła, subtelnego humoru i refleksji nad życiem. To historia o tym, że czasem wystarczy zmiana otoczenia, by spojrzeć na siebie inaczej i odnaleźć coś, co wydawało się utracone. Nie jest to lektura pełna zwrotów akcji, ale raczej spokojna podróż, która zostawia po sobie poczucie lekkości i nadziei.

Zdjęcie w gazecie,przepięknej willi, otulonej wisterią znajdującej się we Włoszech przykuło uwagę dwóch pań. Pani Wilkins i Arbuthnot, mężatek, znudzonych codziennością i niesprzyjającą angielską pogodą. Ta pierwsza proponuje wspólny wyjazd. Tylko te koszty... pasowałoby je jeszcze podzielić. Takim sposobem znajdują kolejne dwie kobiety, które są gotowe na wspólne spędzenie całego kwietnia. Pani Fisher, niemłoda już wdowa, na wskroś angielska, ceniąca tradycje i kurtuazje. Panna Caroline, młoda, bogata, piękna...i właśnie od tej adoracji piękna pragnie odpocząć. Czy jednak wszystkie kobiety znajdą to czego szukają? Czy na pewno potrzebują samotności i spokoju czy tylko zmiany otoczenia?

Cztery nieznajome, jeden wspólny cel i piękne okoliczności przyrody. Na pewno włoska sceneria nieopodal Morza Śródziemnego wydaje się być bardziej kusząca niż ta ponurego Londynu lat dwudziestych poprzedniego wieku. Sama bym się długo nad tym nie zastanawiała tylko, jeśli tylko posiadałabym odpowiednią kwotę, wsiadła w pociąg i ruszyła odpocząć.

Powieść mnie wymęczyła, to chyba nie ten etap dla mnie. Wolę kiedy coś się dzieje, jest jakaś tajemnica do odkrycia, a tu... Czas płynie leniwie, bohaterki prowadzą ze sobą rozmowy pełne kurtuazji i jakiejś wymuszonej sympati. Jedynie od czasu do czasu któraś z pań powie coś "innego". Pani Fisher na wszystko ma jedną wymówkę - bo laska. Caroline to taka trochę egoistka, ale pragnąca świętego spokoju. Pani Arbuthnot zachowuje się jak starsza matrona, chociaż ani ona starsza, ani matrona. Miota się w tych swoich przemyśleniach i nie do końca wie czego chce. Jedynie Pani Wilkins jest jako tako "żywa", a to co ona "widzi" się spełnia. Dopiero gdy na horyzoncie pojawiają się mężczyźni, coś tam zaczyna się dziać. Owszem, miejscami jest zabawnie ale jak wspomniałam, to nie jest czas dla mnie na taką powieść. Wolną, refleksyjną i pełną...angielskości, aż się z niej ta ich obyczajowość wylewa. Jeśli szukacie powieści gdzie akcja jest wartka, fabuła ciekawa, to nie tutaj. Jednak wiem,że znajdzie się grono czytelników, którzy polubią się z tą historią. Bo każdy od czasu do czasu potrzebuje czegoś spokojniejszego.

Mój kwiecień za oknem nie jest uroczy jak ten w książce, ale nie będę narzekać.

Cztery damy, które poznają się w dość nietypowych okolicznościach wyruszają razem na miesiąc do Włoch, aby odpocząć od zgiełku Londynu i od przygniatającej je codzienności. Każda jest inna, jednak każda szuka tego samego – spokoju. Pod tym względem książka jest aktualna i teraz, ponieważ współcześnie jesteśmy tak przebodźcowani i przemęczeni, że perspektywa wynajęcia włoskiego zamku na miesiąc, na pewno byłaby bardzo kusząca.

Pani Arbythnot i Wilkins, dwie młode mężatki, lady Caroline, chodząca piękność, która ma dość bycia podziwianą za jej urodę i pani Fisher, starsza dama żyjąca przeszłością. Autorka bardzo skupia się tu na przemyśleniach głównych bohaterek, ich sposobach myślenia, a portrety psychologiczne są tak napisane, że dominują w książce. Bo w tej powieści nie chodzi o fabułę (jest jej niewiele), chodzi o to co czują jej bohaterki, ich wewnętrzne rozterki oraz o piękno przyrody. To jak autorka opisuje przyrodę zasługuje na uznanie. Miałam wrażenie, że czuję zapach lilaku i innych kwiatów skąpanych we włoskim słońcu.

Opowieści o kobiecej przyjaźni, wzajemnym wsparciu i porozumieniu zawsze mają w sobie coś kojącego. Czasem warto przeczytać o odrobinie odwagi i zmiana otoczenia, by na nowo odnaleźć siebie i sens codzienności.

Cztery zupełnie różne kobiety, zmęczone szarością londyńskiego życia, decydują się na spontaniczny wyjazd do słonecznego Portofino. Każda z nich niesie własne rozczarowania, samotność i problemy. Włoskie słońce, zapach ogrodów i spokojny rytm dnia działają na bohaterki jak balsam, dzięki któremu powoli otwierają się przed sobą, uczą się szczerości i zaczynają dostrzegać, że nie są w swoich problemach same.

Książkę czyta się niezwykle lekko i szybko. Styl autorki jest subtelny, pełen ironii i ciepłego humoru, który sprawia, że nawet trudniejsze emocje podane są w sposób delikatny i nienachalny. To zdecydowanie lektura na jeden lub dwa wieczory, idealna, by się wyciszyć i oderwać od codzienności.

Nie jest to jednak historia płytka. Pod warstwą uroku kryją się refleksje o samotności, niespełnieniu, potrzebie bliskości i akceptacji. Autorka opowiada o tym jak wielką siłę ma kobieca solidarność i jak wiele może zmienić zwykła życzliwość.

To książka, która relaksuje, poprawia nastrój i daje nadzieję. I trzeba wiedzieć, że czasem najpiękniejsze rzeczy zaczynają się od jednej, pozornie szalonej decyzji.

Z całego serca polecam, bo to mała, literacka podróż, która zostawia po sobie dużo światła.