Szczęście przy kominku

Czytałam kilka książek Gabrieli Gargaś. Szczególnie podobała mi się seria świąteczna. Postanowiłam skusić się na jej kolejną zimowo-świąteczną powieść.

Spoiwem dla wszystkich bohaterów jest antykwariat, prowadzony przez Bunię. Pojawiają się w nim różni goście. Jest małżeństwo z maleńkim dzieckiem, które nie było przygotowane na tak wczesne rodzicielstwo. Nie brakuje syna i wnuczki Buni, a także innych bohaterów.

Postanowiłam przeczytać tę powieść w jeden z wieczorów. Liczyłam na to, że lektura zajmie mi ze 2 dni, a tymczasem okazało się, że z całością zapoznałam się tylko w dwie godziny! Było to dla mnie wielkim, niekoniecznie pozytywnym, zaskoczeniem.

Z przykrością muszę napisać, że w ,,Szczęściu przy kominku" czegoś mi zabrakło. Mam wrażenie, jak by była pisana na szybko, bez wniknięcia w psychikę bohaterów. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, jest krótki epizod z Bożym Narodzeniem, a tak to fabuła opowiada o głównych bohaterach.

,,Szczęście przy kominku" Gabrieli Gargaś to powieść spora objętościowo, jednak z żadną książką nie zapoznałam się jeszcze w tak krótkim czasie...

Ostatnimi czasy wpadłam w jeszcze większe zaległości (tak właściwie to tak można? ;-) ) jednak staram się powoli z nich wychodzić i dziś kilka słów o kolejnej świątecznej powieści, którą miałam okazję przeczytać.

Zdecydowanie, tak jak kiedyś wspominałam, lepiej gdy Gabriela Gargaś pisze w pojedynkę. |Tysią obsesji" mało mnie zainteresowało, zmęczyło, a na przykład "Szczęście przy kominku" (i poprzednie tytuły) były ciekawe i w jakimś stopniu mnie wciągały.

Powieść, o której dziś mowa to idealny przykład gatunku "książki dla kobiet", choć i mężczyźni mogą po nią sięgnąć. Pojawia się w niej wielu bohaterów, którzy w miarę upływu czasu będą mieć ze sobą coś wspólnego. Taki trend można zaobserwować w literaturze już od jakiegoś czasu. Czy to dobre? Trudno ocenić, jednak, co muszę przyznać- ciekawe, taki pogląd na jedną sytuację z różnych punktów widzenia.

I tak jesteśmy świadkami problemów uczuciowych Igi i Jakuba, rozterek młodej dziewczyny, która doświadcza trudności w szkole czy wchodzenia w rodzicielstwo młodego małżeństwa. Tło to urokliwa księgarnia, którą prowadzi Bunia i w której nasi bohaterzy wcześniej czy później się spotykają.

Niestety w powieści można znaleźć nieścisłości, można też je nazwać absurdami. Chodzi mi na przykład o fakt, że wyżej wspomniana nastolatka odpoczywa od szkoły i o wydarzenie na której jej ojciec powinien zareagować wezwaniem policji czy jego córka tego chce czy nie. Cóż... nie podoba mi takie postępowanie.

Czy "Szczęście przy kominku" to bestseller? Z pewnością nie. To powieść typu "przeczytam i zapomnę". Można miło spędzić czas. Jedyne co tak naprawdę utrafiło w mój gust to urokliwy antykwariat. Aż pachniało kawą i ciastem!

Przytulny, mały antykwariat pachnący aromatyczną kawą i książkami, a w nim ona, Bunia – starsza kobieta, która działa kojąco na każdego, kto pojawi się w jej skromnych progach. „Szczęście przy kominku”, to trzy historie, które łączy ze sobą ten urokliwy antykwariat. Laura i Krzysiek przechodzą ciężki okres w małżeństwie, po narodzinach córki musieli zrezygnować z podróży, które tak bardzo kochali, zaczęli się od siebie oddalać. Michał samotnie wychowuje nastoletnią córkę, która wkroczyła w nieznośny wiek. Mężczyzna nie wie, jak ma sobie z nią poradzić. Iga boi się wejść z kimś w głębsze relacje, boi się zakochać. Gdy na jej drodze pojawia się Jakub, ciężko jej jest nie ulec jego urokowi.

Dawno nie miałam co do książki tak mieszanych uczuć. Z jednej strony Gabriela Gargaś wciągnęła mnie do świata swoich bohaterów, a ich losy pochłaniałam w zawrotnym tempie, ale z drugiej strony było coś, co niestety mnie wkurzało, raziło po oczach, sprawiało, że miałam ochotę tę pozycję rzucić w kąt. Mam na myśli nadmierne zdrobnienia: „szpileczki na obcasiku”, „mamulka”, „kubulek”, ale prawdziwym hitem jest „Dziadziuś” – słowo to naliczyłam na dziewięciu stronach trzydzieści trzy razy. Dorosła kobieta idzie do lekarza i zachowuje się jak pięcioletnie dziecko, dziadziusiując jak pokręcona.

W pozycji tej znalazłam też parę absurdów. Nastolatka nie chodzi do szkoły, ponieważ musi odpocząć od dokuczających jej rówieśników. Rozumiem, że jest to problem, ale nie tędy droga. Ja też byłam w dzieciństwie prześladowana, ale nie wyobrażam sobie, żeby rodzice pozwolili mi zrobić sobie przerwę w nauce i narobić zaległości. Kolejna sprawa jest taka, że jeśli już jakaś kobieta w książce miała sztuczne paznokcie lub rzęsy, z góry wykreowana została na mało inteligentną istotę. Stereotyp goni stereotyp. Tak samo w klubie mam, wszystkie rodzicielki musiały zdrabniać słowa oraz być nudne jak flaki z olejem. Bohaterka w myślach się z nich naśmiewa, ale przez całą powieść autorka wciska wszędzie zdrobnienia, co zalatuje hipokryzją. Właśnie to mnie najbardziej irytuje w polskich książkach obyczajowych – tona lukru wylewana w nadmiarze na każdym kroku.

Podobało mi się natomiast lekkie pióro autorki, które znam już od ładnych paru lat, klimat antykwariatu, w którym prócz tego, że można napić się kawy, zjeść przepyszne ciasto i poczytać książkę, można również liczyć na rozmowę z właścicielką, która wszystkim służy dobrym słowem. Może i ta powieść jest mało świąteczna, ale chwyta za serce oraz daje do myślenia. Na plus są główni bohaterowie, którzy zostali ciekawie nakreśleni, są sympatyczni oraz mili w odbiorze.

Jeśli szukacie czegoś lekkiego, przy czym możecie na chwilę zrelaksować się i oderwać od rzeczywistości, „Szczęście przy kominku” będzie dla Was idealną pozycją. Może i nie jest to najwybitniejsza literatura, ale zła również nie jest. Jeśli przymknie się oko na niektóre niedorzeczności i liczne zdrobnienia, to można przy niej miło spędzić czas.

Grudzień to naprawdę fenomenalny czas ta świąteczną literaturę. Postanowiłam sięgnąć po kolejny tytuł i jeszcze bardziej poczuć atmosferę Bożego Narodzenia. Czy w przypadku tego tytułu również mi się to udało?

'Nocą najlepiej się myśli. W nocy zawsze jest najgorzej, nieważne, ile człowiek śmieje się w ciągu dnia, o tej porze i tak w końcu coś w tobie pęka. I zaczyna się analizowanie w nieskończoność tego, co było, jest i mogłoby być, myśli się bez końca zamiast po prostu działać.'

Bunia prowadzi antykwariat. Jest to magiczne miejsce o zapachu książek, kawy i z kominkiem pośrodku. Idealne, do spędzania każdego wolnego czasu. W tym przedświątecznym okresie na miejsce trafiają, wydawać by się mogło, niezwiązani ze sobą ludzie. W rzeczywistości jednak ich losy się przeplatają, a Bunia jest ich łącznikiem. Czy znajdą chwilę wytchnienia w tym magicznym miejscu? I przede wszystkim, czy zawrócą swoje życie na właściwe tory?

'Każdy z nas potrzebuje wyrzucić z siebie pewne słowa, które, zbyt długo trzymane w duszy, ranią serce. A zbyt dotkliwe zranienia powodują niewyobrażalny ból.'

Czytając książki obyczajowe lubię, kiedy losy bohaterów wiążą się ze sobą w nieoczywisty sposób. Pozornie nieznajomi, a w rzeczywistości jest między nimi wszystkimi nieznana więź. Sama historia jest niesamowicie ciepła i przyjemna. Towarzyszymy bohaterom podczas ich życiowych problemów, które zdarzają się nie tylko przed świętami. Jednak to właśnie ten okres sprawia, że wszyscy szukają zgody i spokoju.

'Bo są takie chwile, które żyją własnym życiem, jakby odbywały się poza nami, w innej czasoprzestrzeni. Chwile, o których potem człowiek zbyt długo rozmyśla.'

Polecam! Jest to kolejna pozycja świąteczna warta uwagi. Jeśli szukacie historii, która ogrzeje i wprowadzi w zimowy nastrój, to ta książka właśnie taka jest. Zachęcam do jej poznania lub podarowania komuś bliskiemu.

'Co się stało z tym światem? Nadmiar blichtru, świecidełek, złotych wstążek, a niedomiar miłości, bo nie chce się zranień, nie ma się czasu... Dopiero później przychodzi refleksja.'

To ciepła opowieść o bohaterach, których z pozoru nie łączy wiele. Każdy z nich ma swoje troski i normalne, życiowe problemy. Wiszący w powietrzu rozwód, bunt nastolatki, samotność... A jednak jest coś co łączy te wszystkie historie, to kawiarnia. Nie jakaś tam zwykła, tylko taka z ciepłem kominka i zapachem starych książek. Za ladą tego niezwykłego antykwariatu stoi równie wyjątkowa osoba: Bunia.

Oj jak ja bym chciała spotkać taką osobę na swojej drodze!

Łapcie tą książkę w stoje ręce i dajcie się ponieść świątecznej magii!