Szachy pod wulkanem. Inspektor Barbarotti. Tom 7

„Szachy pod wulkanem” Håkana Nessera to siódmy tom serii o inspektorze Gunnarze Barbarottim. Mnie do książki przyciągnął jej opis, autor i cykl były mi kompletnie nieznane, ale przyznam, że w niczym to nie przeszkadzało – ani razu podczas lektury nie odczułam, że czegoś mi brakuje, że nie mam jakiejś wiedzy z przeszłości postaci. Już samo to dowodzi, jak świetnie książka jest zbudowana, prawda? Historia skupia się na zaginięciu literatów, przez co świat pisarski, wydawniczy i czytelniczy jest tu bardzo bliski, co dla fanów literatury zawsze jest dużym atutem powieści. Tu dodatkowo w tekst wplecione są fragmenty powieści jednej z postaci i pamiętnika drugiej, przez co pojawia się temat granicy pomiędzy fikcją literacką i rzeczywistością. Intryga zbudowana jest na zasadzie klasycznej, toczy się spokojnie, skupia się na przepytywaniu świadków i dedukcji, a delikatny humor wpleciony w kwestie inspektora Barbarottiego nadają lekturze lekkości. Tempo akcji jest przyjemnie wolne, a postacie są pełne – uwaga skupiona jest nie tylko na śledztwie, ale i na ich osobistych przemyśleniach. Książkę czyta się znakomicie, styl napawa spokojem i pozytywnym, stoickim podejściem. To coś dla wszystkich, którzy lubią dobre powieści detektywistyczne, w których nie trzeba morza krwi, by dobrze się bawić. Gorąco polecam!

„Szachy pod wulkanem” to już siódme spotkanie z inspektorem Gunnarem Barbarottim. Przyznaję się, że to moje pierwsze spotkanie z tym bohaterem, a Håkan Nesser jest pisarzem, którego wpisuję na listę ulubionych autorów. Szwedzki pisarz udowodnił, że skandynawska literatura kryminalna ma swój specyficzny, jedyny klimat. Klimat, którego nie można skopiować, lecz warto chłonąć swoimi czytelniczymi zmysłami.

Nie ukrywam, że z zaciekawieniem spoglądam na wcześniejsze książki autora z tym właśnie bohaterem. Kryminalna zagadka nie pozwala nam oderwać się od lektury, dając nam wiele niezapomnianych chwil. „Szachy pod wulkanem” to rasowy kryminał, którego nie można odłożyć, lecz z zaciekawieniem śledzimy to, co przygotował dla nas Håkan Nesser.

Na kartach tego kryminału poznajemy historię, która swój początek ma w twórczości zaginionego pisarza Franza J. Lundego. Pozostawia on niedokończoną powieść „Ostatnie dni i śmierć literata”, w której poznajemy historię morderstwa. Morderstwa, w którym zdaje się sam autor uczestniczył. Tekst trafia do rąk inspektora Gunnara Barbarottiego. Śledczy początkowo sceptycznie podchodzi do tej historii. Ma całkiem inne problemy, a wybuch pandemii odcina go od myśli związanych z tą właśnie sprawą. Jaki klucz do rozwikłania tej zagadki znajduje się w powieści „Ostatnie dni i śmierć literata”? Gdzie zaginął Franz J. Lunde? Dlaczego? Czy Barbarotti rozwikła tę zagadkę?

To, co przykuło moją uwagę, to zagadkowość tej historii. Wyjątkowy klimat oraz charakter Barbarottiego nie pozwalały mi oderwać się od lektury. Håkan Nesser doskonale poprowadził zawiłą intrygę, sprawiając, że każdy jej element mocno scalił mnie z tym, co wydarzyło się na kartach książki „Szachy pod wulkanem”.

Nie ukrywam, że skandynawskie kryminały cieszą się moim szczególnym uznaniem. A Håkan Nesser dołączył do czołówki pisarzy, których twórczość bardzo sobie cenię. Myślę, że wielu miłośników rasowych kryminałów zgadza się z moją opinią. Mroczny, skandynawski klimat, kryminalna zagadka utkana mistrzowską miarą oraz obyczajowy wątek sprawiają, że „Szachy pod wulkanem” trafiają na moją półkę NIK – Najlepszych Interesujących Książek. Natomiast Håkan Nesser jest pisarzem, którego twórczością szczególnie się zainteresowałem.

Książka „Szachy pod wulkanem” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca

"Szachy pod wulkanem" to siódmy tom serii o komisarzu Barbarotti i jednocześnie wspaniała opowieść detektywistyczna, w której znajduje się wszystko to, za co czytelnicy najczęściej cenią skandynawskie kryminały. Jest świetna akcja, która choć nie należy do dynamicznych, została fascynująco poprowadzona i kryminalna zagadka, której nie byłam w stanie rozwiązać aż do samego końca i z niemałym zdziwieniem, a jednocześnie myślą "jak mogłam na to nie wpaść?" przyjęłam jej rozwiązanie. Podobało mi się, że tym razem autor nie wprowadził zbyt wielu postaci pobocznych i dał czytelnikom wgląd w to, jak myśli komisarz, w miarę jak rozplątywał kolejne supełki intrygi. Miłośnicy Nessera nie będą zawiedzeni, a fani kryminałów, którzy jeszcze nie znają komisarza Barbarottiego, natychmiast powinni to naprawić. 

Zaginięcie zazwyczaj owiane jest siarczystą niepewnością. Towarzysząca mu często niewiadoma naturalnie przeobraża się bowiem w kolejne scenariusze, nieuchronnie podpowiadając coraz bardziej drastyczne wizje możliwych wydarzeń. Håkan Nesser eksploatuje ten motyw niemal idealnie, obierając na cel swoiste środowisko pisarskie. To właśnie zaginiony autor kryminałów rozpoczyna pętlę trudnych do wyjaśnienia zdarzeń. Szachy pod wulkanem to siódma już część cyklu z inspektorem Barbarottim – w moim odczuciu niezwykle enigmatyczna, mętna i zajmująca, rewelacyjnie oddająca specyficzną skandynawską atmosferę.

Precyzyjnie zaplanowana zagadka intryguje dosłownie od pierwszych stron. Wszystko za sprawą tajemniczego zaginięcia, które niespodziewanie staje się zalążkiem literackiej intrygi – pozornie spokojnej i optycznie bardzo kameralnej, a jednak rzeczowo opracowanej, konkretnej i tajemniczej, finalnie też mocno zaskakującej. I chociaż sprawa zdaje się ocierać o smak rasowego kryminału, czuje się tu także wszechobecny zapach misternie wplecionej obyczajowości, tak zjawiskowo eksponowanej w północnoeuropejskich powieściach. Podobnie wyczuwa się tu unikatowy dla Skandynawii klimat – wizualnie zawiesisty, mroczny, jakby świadomie niedookreślony. Ta mglista aura niewątpliwie sprzyja kryminalnym uniesieniom, tym bardziej, że Nesser uderza w niekonwencjonalne towarzystwo literackie – tu przedstawione jako niejednoznaczne i wyraźnie osobliwe, momentami wręcz dziwne, ewidentnie otulone pewną lirycznością. I chociaż zaproponowane tempo zdaje się być raczej apatyczne, ukierunkowana na emocjonujące śledztwo fabuła, nieprzerwanie dostarcza odbiorcy emocjonujących wrażeń.

Szachy pod wulkanem to gwarancja czytelniczej satysfakcji – kryminał świetnie poprowadzony, konkretny, intrygujący i tajemniczy, po prostu fenomenalny. Håkan Nesser perfekcyjnie buduje przygnębiający skandynawski nastrój – odczuwalnie chłodny, mglisty i niedopowiedziany, dający optymalną przestrzeń na epizodyczne domysły. Tu akcja mknie raczej nieśpiesznie, intencjonalnie pozwala odbiorcy się rozejrzeć, zdiagnozować zaangażowane do fabuły twarze, wgryźć się także w nieco ekscentryczne środowisko pisarskie – ewidentnie domagające się czynnej interpretacji własnych dzieł. Ta intryga zaraża pożądaną tajemniczością!