Synastria

"Synastria" jest świetnie napisaną powieścią, której akcja rozgrywa się podczas wojen albigeńskich, zwanych także krucjata katarską. Nie przejmujcie się jeśli nie kojarzycie tych nazw z lekcji historii. Ja też nie pamiętam, żebym się o nich uczyła. Zresztą znajomość historii Oksytanii nie jest wymagana, by sięgnąć po ten tytuł.

Przez większą część powieści przyglądamy się przygodom Jerzego - początkowo młodego niesfornego chłopaka, a później prawego, choć nieco naiwnego rycerza, który musi wypełnić dość wymagającą misję. Wraz z przyjacielem z dzieciństwa Guyem oraz magicznie uzdolnioną Laurą musi wyruszyć na heroiczną wyprawę, podczas której cała trójka zmierzy się nie tylko z diabelskimi potworami, czy inkwizycją, ale też z własnymi przywarami i słabościami.

Ta powieść nie jest dla każdego, nie poleciłabym jej osobom rozpoczynającym przygodę z fantastyką. Jednak sądzę, że trafiają do mnie osoby, które już sporo fantastyki czytały, więc i ten tytuł mógłby zagościć w Waszych domach. Język jest stylizowany na średniowieczny, jednak czyta się to dobrze, więc autor odwalił kawał dobrej roboty, by dodać klimaty, ale nie przytłoczyć porównaniami i patosem. Wszystko jest odpowiednio wyważone.

Najciekawsi są tutaj główni bohaterowie, gdyż każdy z nich ma wyrazisty, odmienny charakter, który ma duży wpływ na ich czyny, a co za tym idzie, także na przebieg wydarzeń.

Zakończenie może wydawać się niektórym niesatysfakcjonujące, ale nie zdradzę dlaczego 😏 choć trochę żal niektórych postaci.

Na zakończenie: zachęcam wszystkich wielbicieli rycerskich przygód do sięgnięcia po ten tytuł, zwłaszcza jeśli lubicie powieść drogi z pojedynkami na miecze i walkami z poczwarami rodem ze średniowiecznych rycin.

🔥🔥 Synastria. Pieśń o czynie autorstwa Marcina Świątkowskiego to opowieść, która przenosi czytelnika w świat średniowiecznych mitów, magii i moralnych dylematów. Autor nie próbuje naśladować legend o królu Arturze – on je przepisuje na nowo, tworząc własną pieśń o czynie, bólu i przeznaczeniu. Już od pierwszych stron widać, że to nie jest typowe fantasy. To raczej duchowa wędrówka przez mrok ludzkich serc i świat, w którym potwory są tak samo realne jak grzech. Świątkowski buduje rzeczywistość pełną niepokoju, gdzie rycerze muszą mierzyć się nie tylko z demonami z piekła rodem, ale także z własnymi słabościami.

🔥🔥 Główny bohater, Jerzy z Montoliu, to postać, której trudno nie polubić. Jest prostolinijny, szczery i pełen wiary – rycerz z dawnych ballad, ale jednocześnie człowiek z krwi i kości. Obserwowanie, jak jego czyste ideały zderzają się z brutalnym światem krucjat, stanowi serce tej opowieści. Obok niego stoją Laura, czarownica o sercu pełnym sprzeczności, oraz Guy, przyjaciel i rywal zarazem. Ich relacje to mieszanka lojalności, zazdrości i tęsknoty – emocji, które autor rozpisuje z wrażliwością godną psychologicznej powieści, a nie klasycznej fantasy. Świątkowski pokazuje, że heroizm nie zawsze jest kwestią miecza – czasem wymaga on po prostu przetrwania.

🔥🔥 Największą siłą Synastrii jest świat przedstawiony – bogaty, symboliczny i niesamowicie szczegółowy. Każdy rozdział pachnie kurzem starych dróg, dymem z ognisk i kadzidłem świątyń. Potwory, które napotykają bohaterowie, to nie tylko fizyczne zagrożenie – są odbiciem ludzkich lęków i grzechów. Wędrówka przez labirynt Zodiaku nadaje książce wymiar metafizyczny, a astrologiczne motywy stanowią nie tylko tło, lecz także narzędzie narracji. To świat, w którym los naprawdę piszą gwiazdy, a każde spotkanie – nawet z demonem – może być częścią większego planu.

🔥🔥 Synastria to też historia o wierze – tej prawdziwej, i tej wypaczonej. Świątkowski z odwagą wchodzi w dialog z religią, pokazując, jak łatwo fanatyzm może przysłonić człowieczeństwo. Jego bohaterowie balansują między światłem a cieniem, między wolą Boga a podszeptami Nieprzyjaciela. Autor nie boi się zadawać trudnych pytań o sens poświęcenia i o granice dobra. W jego świecie herezja i cud są często tym samym – zależnie od tego, kto patrzy. To czyni książkę nie tylko emocjonującą, ale i refleksyjną, niemal filozoficzną w tonie.

ㅤ

🔥🔥 Styl Marcina Świątkowskiego to osobna przygoda. Pisze z rozmachem, ale i lekkością – jego narracja ma rytm dawnej pieśni rycerskiej, a jednocześnie jest świeża i przystępna. Dialogi błyszczą humorem, opisy potrafią zachwycić, a sceny walki – mimo że nieliczne – są soczyste i pełne napięcia. Autor bawi się językiem, splata archaiczne brzmienia z nowoczesnym rytmem, dzięki czemu Synastria brzmi jak epos śpiewany przy ognisku, ale czyta się ją jak współczesną powieść drogi. Widać, że Świątkowski pisze z pasją, a jego świat żyje – tętni magią, wiarą i ludzką słabością.

ㅤ

🔥🔥 Finał powieści może budzić kontrowersje – jest nieoczywisty, gorzki i pozostawia niedosyt. Ale właśnie to sprawia, że Synastria zostaje w głowie długo po zamknięciu książki. To opowieść o dojrzewaniu ducha, o miłości, która potrafi być równie niszcząca jak ogień, i o odwadze, która nie zawsze kończy się zwycięstwem. Marcin Świątkowski stworzył historię, która łączy klimat legend, głębię emocji i mistycyzm – literacką podróż przez mrok ku światłu. To książka, którą warto przeczytać nie tylko dla fabuły, ale dla tego, co dzieje się między słowami – tam, gdzie potwory i ludzie mają wspólne serce.

~współpraca reklamowa sqn~

Synastria. Pieśń o czynie to jednotomówka z rycerzami, czarami i potworami. Nie znajdziecie tu klimatu średniowiecza, ale coś więcej. Motyw drogi jest tu nadrzędny, trwa prawie przez całą książkę. Nie zabrakło humoru, kilku walk, uniesień serca i dość dziwnego zakończenia.

Co znajdziecie w środku;

⚔︎ narrację trzecioosobową od strony trójki głównych bohaterów: Jerzego, Laury i Guya, pojawiają się też inni ale tylko chwilowo;

☾ podział książki na 45części: Ascendent, Strzelec i waga, Strzelec i lew, Strzelec i wodnik oraz Descendent;

⚔︎ w fabule poruszany jest temat religijny i ma on dość spore znaczenie dla fabuły;

☾ pojawiają się potwory, większość z nich to krzyżówka jakiegoś znanego nam zwierzęcia z czymś innym;

⚔︎ jest tu wiele czarów rzucanych nie tylko na ludzi w formie uroków, ale i na stwory czy naszych bohaterów;

☾ są tu także demony, przybierają przeróżne formy i sporo mieszają w fabule;

⚔︎ pojawia się kilka znanych postaci z historii więc można mniej więcej odgadnąć w jakim czasie rozgrywa się fabuła;

☾ różne dziwa, gusły i omeny spotykane po drodze;

⚔︎ miłość, przyjaźń, zdrada.

"Walczyć można tylko, gdy jest się żywym. Śmierć to koniec i dobrego, i złego. Choć są rzeczy, za które warto umrzeć, są i takie, za które nie warto".

Chociaż nie jestem wielką fanką motywu drogi to przede wszystkim skusił mnie opis o potworach i magii. A jest tego tutaj dość sporo. Świat jest bardzo dobrze wykreowany, autor nie szczędzi nam szczegółów więc łatwo sobie wyobrazić to gdzie jesteśmy oraz co na nas czycha. Mnogość potworów, każdy z nich inny, które też są w jakiś sposób magiczny a do tego wiele miejsc które działają jak przestroga dla innych. Dzięki tak ciekawym bohaterom to wszystko trzyma się kupy do pewnego momentu. Czasem to strona fantastyczna przyciąga nas bardziej, a czasem trójka ludzi idącą w stronę jednego celu.

Pierwsze 2 części są zabawne. Jerzy którego znamy praktycznie od wczesnych lat młodości sprawia, że przez fabułę się płynie. Jest on jednym z najprostszych ludzi, a przy tym popełnia błędy ale wszystkim wybacza. Lojalny i oddany, najbardziej w stosunku Guya. W kolejnych częściach pojawia się 4 bohater, który przez gro akcji gra pierwsze skrzypce ale od początku jest on dla mnie podejrzany. Moim zdaniem trochę zaburzył relacje między trójką bohaterów, choć nie były one wybitnie dobre to później były jeszcze gorsze. Mamy też rozdzielenie bohaterów na kilka rozdziałów i dwie nitki akcji, więc można poobserwować bohaterów w innym środowisku. Najbardziej jednak wybija się Laura, czarownica rzucająca różne zaklęcia, a przy tym chroniąca dwójkę przyjaciół przed niebezpieczeństwami. Jej relacja z Jerzym jest od początku pokierowana ku miłosnym westchnieniom ale i mocy jaka w niej drzemie. Guy jako ten trzeci ma najmniej czasu antenowego, nie do końca rozumiem jego przemianę i to gdzie podąża, ale w niektórych momentach jest niezbędny przy czym bardziej wydaje się zazdrośnikiem niż kimś pokornym.

Synastria. Pieśń o czynie to dość ciekawa książka, w której nie brakuje walk na śmierć i życie, potworów i istot nie z tego świata. Książka skupia się na różnicach między ludźmi, ale i w dość dobry sposób opisuje inną religie, prześladowania czy bunt zwykłych ludzi. Zakończenie mnie rozczarowało, liczyłam na coś innego, miałam ochotę rzucić książką o ścianę. Bohaterowie choć złożeni, zaskakują wyborami ale i potrafią wbić sobie szpilę. Wbrew pozorom fabuła wciąga od początku i trzyma czytelnika w niepewności, co jeszcze czeka bohaterów i czy uda się im dotrzeć do obranego celu.