Święto ognia. Wydanie filmowe

Jakub Małecki swoją prozą zauroczył mnie od pierwszego przeczytania, od „Śladów”, czyli już kilka ładnych lat temu. Potem sięgnęłam po „Horyzont”, a teraz przyszła pora na „Święto ognia”.

Tym razem bohaterką i narratorką jest Nastka, 20-letnia dziewczyna z porażeniem mózgowym. Wkraczamy w jej świat, w którym jest niemal całkowicie zależna od innych. Patrzymy na świat jej oczami, poznajemy jej marzenia, uczucia, emocje… Ale nie skupiamy się wyłącznie na niej. Sporo miejsca w tej historii dostają również jej bliskie osoby – ojciec i siostra – z ich własnymi problemami, cierpieniem, wspomnieniami, marzeniami…

Choć główna bohaterka spajająca wszystkie poruszane wątki żyje z porażeniem mózgowym, powiedzenie, że jest to książka o niepełnosprawności, byłoby dla niej bardzo krzywdzące. Według mnie to mocno spłaszczyłoby całą historię. To książka o rodzinie, o presji i niesieniu na sobie oczekiwań innych (czasami projektowanych tylko przez nas samych), o stratach, o próbie znalezienie swojego sposobu, na to, by po prostu żyć dalej. To po prostu książka o życiu, jakkolwiek trywialnie to nie brzmi.

Jakub Małecki po raz kolejny mnie oczarował. Ten rok zaczęłam ze „Światłoczułością” Jakuba Jarno, więc mimowolnie po lekturze nasuwały mi się kolejne porównania. Choć „Światłoczułość” intensywnie oddziałuje w czasie czytania, zachwyca językiem, to jednak „Święto ognia” bez wątpienia zostanie ze mną na dłużej. Małecki pisze dużo prościej, nie szuka wymyślnych rozwiązań w samym języku. Jego proza to zawsze ogromna delikatność, w której siła, i to bardzo duża, pojawia się w powiązaniu z treścią i onirycznymi momentami, które tak uwielbiam. Z każdą stroną całość porusza coraz bardziej i zostaje w czytelniku na długo.

To jedna z TYCH książek. Autor(ka) w mniej lub bardziej dosadny sposób opisuje pewne aspekty życia, które faktycznie mogą się przydarzyć - mi, Tobie. I chociaż wiesz "z czym się je" problemy współczesnego świata, może nawet jesteś jako tako zahartowany, to prawdopodobnie bez łez się nie obędzie.

Ujęcie życiowego bagna (które niewiele ma wspólnego z sielsko-anielskim gniazdkiem Shreka, choć i tam nie brakuje chwil ze słońcem) z trzech diametralnie różnych perspektyw - na duży plus! Ten sam świat, oglądany oczami osoby chorej, zaburzonej - wreszcie zwyczajnie wypalonej - można namalować przy użyciu całej palety barw, która nie musi ograniczać się wyłącznie do brudnych odcieni szarości i czerni.

Odrobinę słodka (choć nie przesłodzona), zdecydowanie gorzka historia do pochłonięcia "na raz", która wcale tak prędko Was nie opuści.

Są autorzy, którzy potrafią czarować za pomocą pióra. Jednym z takich mistrzów jest dla mnie Jakub Małecki. Potrafi dotknąć najgłębszych zakamarków mojej duszy, przenieść mnie do innego świata. Tak było i tym razem.

Nastka ma porażenie mózgowe, znaczy się poroże. Obserwuje świat przez okno i marzy o tym, żeby móc pójść do sklepu na własnych nogach. Jej starsza siostra, Łucja, szuka zapomnienia w balecie. Ich ojciec gdzieś wymyka się nocami, gdy młodsza z córek zasypia.

Ta powieść jest niewielka objętościowo, jednak niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Nie spędziłam z bohaterami zbyt wiele czasu, ale mam poczucie, że znam ich całe życie. Anastazja oczarowała mnie swoim podejściem do życia. Tym, jak cieszyła się z najmniejszej rzeczy, jak patrzyła na to, co ją otacza, i co tam widziała. Zwracała uwagę na rzeczy, których my, pędząc, nie widzimy. Podziwiałam zawziętość Łucji, a jednocześnie martwiłam się o nią. Byłam też pełna podziwu dla ich ojca, który starał się dbać o córki, jak mógł.

Między tym wszystkim były niewypowiedziane przez lata słowa. Próba zaklinania rzeczywistości, stworzenia świata, który nie istnieje, by łatwiej było przeżyć to co trudne. Nie brakuje tu cierpienia, ale jest też radość i sporo nadziei, walki ze swoimi ograniczeniami.

Pochłonęłam tę książkę jednym tchem i na długo pozostanie w moim sercu. Cieszę się, że zostałam zaproszona do niewielkiego świata tej rodziny, że mogłam przekonać się, z czym mierzą się jej członkowie.

ŚWIĘTO OGNIA to fenomenalna, słodko-gorzka opowieść budząca ogrom najróżniejszych emocji.

Powieść czyta się na jednym wydechu, choć z początku musiałam przyzwyczaić się do stylu w jakim opowiedziana jest historia. Bowiem Jakub Małecki przedstawił ją z perspektywy Nastki, dziewczyny z porażeniem mózgowym, ale również oddał głos siostrze oraz ojcu. Dzięki temu miałam możliwość zagłębić się i poznania ich ścieżki życiowe.

Książka zachwyca, bo opowiada nie tylko o codziennym życiu osoby niepełnosprawnej, ale rozprawia o uczuciach, tajemnicach i wielkich ambicjach. To powieść o oddaniu, miłości oraz śmierci.

Ta książka to światy.

Trzy światy.

Trzy życia zamknięte w trudnej prozie egzystencji.

Trzy jednostki, które gubią się w meandrach ludzkich wyborów i decyzji.

Dwie siostry i ojciec. Rodzina.

Naznaczona zmaganiem się i walką z losem, który doświadcza ich cierpieniem.

Ta książka to Nastka.

Jej widok z okna.

Jej podwórko.

Doświadczanie życia poprzez obserwację ludzi.

To myśli i uczucia, których wypowiedzieć nie może.

Trzy marzenia zamknięte w chorym ciele.

Jej niezwykła otwartość i zachwyt nad niuansami.

„ Drap-drap-drap, drapią małe nóżki gołębia o parapet ”.

Ta książka to Łucja.

Jej taniec.

Ucieczka w sztukę ukrywania swoich emocji.

To poczucie żalu.

Łaknienie ojcowskiej uwagi.

To miłość bezkresna do siostry.

Najmocniejsza, jaką można poczuć.

Szukanie siebie, determinacja, walka z bólem i chęć ukazania swojej wartości.

Ta książka to rozpacz ojca.

„ Skrojona pod takich jak on ”.

Z jednej strony bezbronność i kruchość chorej Nastki, zatracenie się w jej chorobie.

Z drugiej, odstawienie Łucji na bok wraz z jej marzeniami.

To tęsknota za żoną.

W nienawiść ucieczka.

W alkohol.

Bo kochali się „ za bardzo ”.

Bo kochali się „ nienormalnie ”.

Ta książka to ja.

Moje myśli, doznania, pragnienia.

Mój taniec emocji.

Próba zrozumienia swoich lęków.

Tańczę jak Łucja w swoim balecie życia.

Na podwórko moich doznań patrzę jak Nastka.

Rozpaczy czasem się oddaję jak ich ojciec.

By żyć, po prostu żyć. Jakkolwiek.

Często wracam do tej książki.

Za każdym razem odkrywam w niej coś mojego, a jej głębokość dotyka najczulszych zakamarków mojej wrażliwości.

Jest mi bliska jak żadna inna.

„ Święto ognia ” to najpiękniejsza, najbardziej smutna opowieść jaką przeczytałam w życiu. Ale też najbardziej nadzieją przepełniona.

Czasem wydaje mi się, że nic, co mogłabym o niej napisać, nie odda w pełni emocji, jakie czułam podczas tej lektury.

I to piękne filmowe wydanie idealnie pasujące do tej historii, robi duże wrażenie.