Świetnie się bawię w twoich snach

Po tak prostym opisie wydawałoby się, że to kolejna schematyczna historia o dwójce osób, których dręczą demony, nie dające prowadzić szczęśliwego życia. Że to kolejna historia miłosna o osobach, które muszą przemierzyć wyboistą drogę, aby wreszcie być razem. Nic bardziej mylnego. Czytanie tej książki było jak wejście na tory prosto pod nadjeżdżający pociąg. I być może właśnie to sprawiło, że tak zaparcie chłonęłam kolejne strony - nawet pomimo tego, że wyczuwałam nadchodzący chaos.

Julę i Krystiana łączy wielka, potężna miłość. A jednak życie sprawia, że ta dwójka nie potrafi być ze sobą, nawet pomimo tego, jak mocno się kochają. Poznajemy ich w momencie, kiedy oboje próbują o sobie zapomnieć, ruszyć dalej. Jula napotyka na swojej drodze kilkanaście lat starszego Rafała, który budzi w niej pragnienie i pożądanie. Krystian poznaje słodką i zupełnie różną od Juli Darię, która zupełnie niespodziewanie nie może mu wyjść z głowy. Ale nawet pomimo tego, że ich serce na nowo budzi się w towarzystwie innych osób, bardzo trudno jest zapomnieć o kimś, kto tak długo był dla ciebie najważniejszy.

Nie będę ukrywać, że Jula nie jest bohaterką, z jaką mogłabym się polubić. W dużej mierze myśli tylko o sobie i trochę wodzi za nos innych ludzi, ale to właśnie jej wady sprawiają, że jest taką realistyczną postacią. No bo kto z nas nie zachowuje się czasami irracjonalnie? To samo zresztą tyczy się Krystiana, którego odebrałam o wiele lepiej, aczkolwiek i ON popełnia wiele głupot. To ludzie, którzy trochę gubią się w tym cierpieniu i tęsknocie za kimś, kogo nie mogą mieć. A jednocześnie uczą się, że czasami nawet ci, których kochamy najbardziej, nie są nam pisani do końca życia. Autorka na ich przykładzie ukazuje zupełnie inną stronę związków, niż znaną nam dotychczas z popularnych bestsellerów. Tą mroczniejszą, może też bardziej realistyczną. Uświadamia nam, że miłość wymaga codziennej pracy, poświęceń i wysiłku, bo bez tego nic nie wyjdzie.

Myślałam, że to będzie tylko historia Krystiana i Juli, a tymczasem autorka pisze o ludziach, którzy dostają niemiłego kopa od życia i muszą się nauczyć, jak zawalczyć o to, na czym im zależy. Bardzo polubiłam postacie Rafała i Darii, którzy także mieli swoją własną historię do opowiedzenia. W pewnym momencie do narracji dochodzą również Lena, siostra Juli, oraz Adam, jej mąż, którzy muszą zawalczyć o swoje małżeństwo, będące na krawędzi rozpadu. Każda z tych postaci wnosi do tej historii nową nauczkę, nowe spojrzenie na świat i realizm życia.

Pośród tylu schematycznych, cukierkowych historii miłosnych, od których uginają się półki w księgarniach, Pani Izabela daje nam coś zupełnie innego. Daje nam realistyczne spojrzenie na miłość, która nie zawsze składa się z serduszek, motylków i czystego szczęścia. Na początku trudno było mi się wkręcić w jej powieść, głównie dlatego, że autorka pisze specyficznym stylem. Posługuje się krótkimi zdaniami, krótkimi rozdziałami, skupia się raczej na konkretach, niż na detalach. Czytanie jej było niemalże jak czytanie pamiętnika tych postaci, co jest zupełną odwrotnością od tego, co znam i czytam na co dzień. Zdecydowanie coś innego, ale za to ciekawego. Bo w końcu się przyzwyczaiłam i nawet przyznam, że mi się to bardzo spodobało.

"Świetnie się bawię w twoich snach" to romans, jakiego jeszcze nie czytaliście. To nie jest słodka, urocza historyjka o ludziach, którzy pokonują wszystkie przeciwności losu i żyją długo, i szczęśliwie. Bohaterowie nie są idealni, mają pełno wad, ale dzięki temu możemy się utożsamić z ich problemami i mamy wrażenie, jakby byli prawdziwymi ludźmi. Nie ukrywam, że niejednokrotnie bolało mnie serce, kiedy obserwowałam czyny bohaterów. Pomimo tego, że spodziewałam się nadchodzącej katastrofy, wcale nie oznacza to, że mi się to podobało. Ale wiem też, że czasami i tak działa życie, a o szczęśliwe zakończenie trzeba mocno zawalczyć. Ta książka jest prawdziwa, życiowa, surowa i pięknie napisana. Polecam z całego serca. Przyjemnością jest objąć taki tytuł patronatem.

Pełna recenzja tutaj: [Adres usunięty]

O książce Izabeli Skrzypiec-Dagnan nie słyszałam za wiele. Okładka gdzieś tam mi mignęła kilka razy, jednak nie było tego na tyle dużo, żeby rzucała się ona w oczy na każdym kroku. Trochę tak, jakby ta pozycja została zapomniana lub nawet niezauważana przez czytelników. Ja jednak postanowiłam po nią sięgnąć i sprawdzić, czy mi się spodoba.

Proste równanie: Jula kocha Krystiana, Krystian kocha Julę. No ale wystarczył jeden nieprzemyślany krok, żeby rozpadło się ono jak domek z kart. Mimo ogromnej miłości, jaką się darzą, nie potrafią ze sobą być. Ona próbuj ukoić swój smutek, a ON jakoś pozbierać. Na drodze obojga staje nagle ktoś inny. Jednak czy będą w stanie zapomnieć o sobie nawzajem i ułożyć życia na nowo?

Teraz pozostaje kwestia tego, czy byłam jakoś szczególnie nastawiona do tej pozycji. Moja odpowiedź brzmi: raczej nie. Owszem, miałam z tyłu głowy myśli, że chciałabym się nie zawieść, ale szczególnych oczekiwań nie miałam.

Głównych bohaterów mamy tutaj dwóch, Julę i Krystiana. Jula to młoda kobieta, która raczej nie przywiązuje wagi do większości rzeczy i zdecydowanie żyje chwilą. Chadza na imprezy, pije alkohol i pali papierosy. Oprócz tego za wszelką cenę stara się zapomnieć o byłym chłopaku, który był jej wielką miłością.

Miałam z nią trochę problem, ponieważ mimo tego, że często pokazywała swoją wrażliwą twarz, która momentami naprawdę chwytała mnie za serce, to jeszcze częściej denerwowała mnie swoim takim olewającym i zbyt lekceważącym podejściem do życia. Tak, jakby nic nie było w stanie jej skrzywdzić, więc może robić, co zechce.

Krystian z kolei przeżywał rozstanie z Julą dość, powiedziałabym, “książkowo”. Czyli był przygnębiony, wciąż rozpamiętywał ich wspólne chwile, a w końcu zgodził się na spontaniczny seks z przypadkowo poznaną kobietą w klubie – a wszystko to, by zagłuszyć ból i tęsknotę. Jego akurat bardzo polubiłam, choć nie potrafię określić czemu. Prawdopodobnie przez jego szczere cierpienie, moje współczucie przerodziło się w sympatię. Brzmi to logicznie? Mam taką nadzieję.

Izabela Skrzypiec-Dagnan stworzyła powieść, która trochę odbiega od ram typowej powieści obyczajowej. Z pewnością nie jest zbyt wesoła i optymistyczna. Na każdej stronie znajduje się ogromny ból, smutek, żal z powodu niewypowiedzianych lub nawet wypowiedzianych słów. Nie będę też ukrywać, że mimo bardzo dobrego pióra autorki, książkę czytało mi się dość ciężko. Oczywiście za sprawą tego ładunku emocjonalnego, jaki towarzyszył mi podczas lektury.

Żeby jednak nie było tak kolorowo, mam jeden zarzut. W tej historii zdecydowanie za często przewijał się alkohol, imprezy i papierosy. Jasne, rozumiem, że autorka celowo wprowadziła te elementy do fabuły, ale wyglądało to trochę tak, jakby chciała ona tym podkreślić aż za bardzo młodość, niezależność i potrzebę czerpania z życia jak najwięcej przez bohaterów. Przez to wszystko, książka ta dla mnie kojarzy się teraz tylko z zapachem dymu papierosowego. Brzmi komicznie, ale tak właśnie jest.

Pisząc tutaj kilka słów o tej pozycji, zapomniałabym o jeszcze jednym. Historia dzieli się na trzy części, więc akcja nie płynie przez cały czas jednym ciągiem. Według mnie to jest trochę tak, jakby pierwszą częścią był etap żałoby, drugim: etap próby akceptacji, a trzecim etap całkowitej akceptacji. Zdecydowanie zaliczam to na konto zalet tej powieści.

Szczerze mówiąc, jestem zadowolona po lekturze tej książki. Nie miałam żadnych szczególnych wymagań, ale i tak dostałam dość poruszającą i smutną historię. Czy będę ją polecać? Raczej nie wszystkim. Tym, którzy poszukują romansu czy powieści obyczajowej, gdzie happy end jest jedynym możliwym zakończeniem, niestety muszę ją odradzić.

Przez ostatni rok po romanse sięgałam sporadycznie – czułam się zmęczona tym gatunkiem i miałam wrażenie, że autorzy nie mogą mi zaoferować nim nowego. „Świetnie się bawię w twoich snach” najbardziej zaintrygowało mnie tytułem. Niecodziennym, budzącym sprzeczne emocje i uczucia.

Jula i Krystian właśnie zakończyli swój związek. Oboje cierpią, nadal się kochają, ale nie są już razem. Dlaczego? Tego nie zdradzają czytelnikom. Jednak oboje inaczej odreagowują – kobieta nie rozstaje się z alkoholem, a mężczyzna popada w przygnębienie. Bardzo za sobą tęsknią, ale wiedzą, że ich związek nie miał szans. Niemal jednocześnie kogoś poznają – ona starszego od siebie mężczyznę, ON kobietę, która wzbudziła w nim jakieś uczucia i nie może o niej zapomnieć. Czy Jula i Krystian nauczą się żyć bez siebie?

Autorka zdecydowała się na prowadzenie narracji pierwszoosobowej, jednak pozwala zajrzeć czytelnikowi w myśli zarówno Juli i Krystiana. Ich ból, cierpienie, żal i tęsknota za sobą są bardzo wyraźnie nakreślone i zarysowane. Nie od razu czytelnik poznaje przyczyny rozpadu ich związku, co wywołuje lekką konsternację. Juli i Krystania nie da się jednoznacznie ocenić – są ludźmi, popełniają błędy, różnie się zachowują. Wydają się bliscy, bo każdy z nas może w nich znaleźć jakiś ułamek siebie, swoich własnych zachowań.

„Świetnie się bawię w twoich snach” to nie jest kolejny sztampowy romans. To raczej powieść obyczajowa, nacechowana ogromem emocji i uczuć; to historia rozejścia się dróg dwójki ludzi, którzy się kochają. Powieść Izabeli Skrzypiec Dagnan wyróżnia się na tle innych podobnych do siebie. Jest powiewem świeżości. Intryguje już na pierwszy rzut oka, bo tytuł jest przewrotny, zabawny i nieco smutny. W „Świetnie się bawię w Twoich snach” dzieje się dużo, ale autorka głównie skupia się na emocjach bohaterów, które towarzyszą poszczególnym wydarzeniom. Nie miałam problemu z przeskakującą się narracją; raczej spojrzenie na całą sytuację z dwóch stron poszkodowanych uzupełniła cały obraz sytuacji. Bohaterowie są zwyczajni, czyli tacy, jakich moglibyśmy poznać w realnym życiu. Mają swoje za uszami, nie są kryształowi, a ich uczucia normalne, ludzkie, wielowymiarowe. Ich miłość nie była młodzieńczym zauroczeniem, tylko czymś, co rosło przez wiele lat i musiało stawić czoła wielu problemów.

Samo zakończenie okazało się bardzo zaskakujące i… dziwne. Nadal nie wiem co o nim myśleć. Chciałabym dowiedzieć się więcej, autorka pozostawiła mnie z głodem wiedzy, bo pomiędzy przedostatnią a finałową sceną moja siedem miesięcy. Wiele w tym czasie mogło się wydarzyć, ale pozostaje to dla czytelnika tajemnicą.

Książka wzbudza wiele emocji u czytelnika; jest dość krótka i nie można się od niej oderwać. Idealnie wpasuje się w jeden, zimowy wieczór. „Świetnie się bawię w twoich snach” rozbudza u czytelnika wiele emocji, nie zawsze pozytywnych, ale warto zatrzymać się przy tej pozycji, bo jest czymś świeżym.

Sam tytuł i okładka książki od razu sprawiły, że wzięłam ją za jedną z zwyczajnych, niezobowiązujących obyczajówek, po które lubię sięgać w nużące jesienne dni. Przyznajcie szczerze, że na pierwszy rzut oka nie zwiastuje ON nic nadzwyczajnego, jeżeli jednak poświęcicie jej dłuższą chwilkę, od razu zorientujecie się, że kryje się w niej coś o wiele bardziej interesującego.

Czy związek między dwoma darzącymi się uczuciami ludźmi nie jest czymś oczywistym? Okazuje się, że wręcz przeciwnie i że nawet jeśli w grę wchodzi miłość, życie jest o wiele bardziej skomplikowane i nie zawsze wszystko wygląda tak, jakbyśmy chcieli. Jula kocha Krystiana, a Krystian kocha Julę. Dawniej tworzyli przepiękny, pełen radości i szczęścia związek. Krystian znał potrzeby Julii, a Julia wiedziała niemalże wszystko o Krystianie. Z upływem czasu coś poszło nie tak i ich drogi się rozeszły i obydwoje starają się odnaleźć szczęście gdzie indziej, mimo iż nie zawsze jest to proste.

W raz z każdym kolejnym tygodniem i uciekaniem w obce ramiona, wspomnienia zimnych stóp Julii i determinacji Krystiana, gdy dla swojej ukochanej gotów był pokonać najbardziej wyczerpujący maraton; przeminęły i przestały przynależeć do teraźniejszości. Stały się nieodwracalną przeszłością. Mimo to ból po utracie bliskiej osoby pozostał ten sam i obydwoje nie mogę powstrzymać się od szukania w innych osobach ułamków swojej utraconej miłości.

Zarówno styl jak i kreacja bohaterów trafiła do mnie w stu procentach. Mimo iż na samym początku denerwowały mnie zbyt krótkie rozdziały, dość szybko dopatrzyłam się ich pozytywnej strony, a mianowicie, dzięki temu całość czyta się znacznie szybciej i przyjemniej. Tekst przedstawiony został w przejrzysty i przyjemny dla oka sposób, dzięki czemu nie musimy skupiać się niczym innym niż na czerpaniu przyjemności z lektury.

Wbrew pozorom nie jest to przesłodzona opowieść o nieszczęśliwej miłości, gdzie na końcu dwoje głównych bohaterów rzuca się sobie w ramiona i żyją długo i szczęśliwie. Ma sobą do zaoferowania znacznie więcej i właśnie to jest w tym wszystkim najpiękniejsze. Tym bardziej, że nie sposób do końca przewidzieć, jak to wszystko się zakończy.

Chociaż „Świetnie się bawię w twoich snach” jest zaledwie debiutem literackim autorki, już teraz mogę powiedzieć, że bez wątpienia z przyjemnością sięgnę po kolejne z jej lektur, jeżeli tylko następne okażą się chociażby tak samo genialne co ta powieść. Jest to jedna z tych książek, przy których nie miałabym żadnych zahamowań przed ponownym zapoznaniem się z jej treścią, co więcej zrobiłabym to z ogromnym uśmiechem na twarzy.

Jeżeli jeszcze zastanawiacie się, czy warto dać jej szansę, porzućcie wszystkie uprzedzenia i postawcie wszystko na jedną kartę, bo uwierzcie mi, to, co tam zastaniecie jest warte każdej poświęconej godziny i bez dwóch zdań stanie się dla was miłą odskocznią w leniwe jesienne wieczory. Osobiście polecam wam ją z czystego serduszka i mam nadzieję, że wy także miło się na niej zaskoczycie.

„Świetnie się bawię w twoich snach” Izabeli Skrzypiec-Dagnan jest moim pierwszym spotkaniem z tą autorką, a także debiutem literackim. Czy było to spotkanie pozytywne, czy może negatywne? Czy historia, którą nam przedstawiła autorka potrafi poruszyć do głębi, czy zawieść? Skrzypiec-Dagnan wtargnie do snów czytelnika, przejmując nad nimi kontrolę, czy życie może być takim słodkim snem, czy poprzez trudy zmieni się w koszmar? Zobaczmy, co dla nas przygotowała.

"Tu i teraz jesteś moja. MOJA - cholera, jak ciężkie jest to słowo. Jaką odpowiedzialność niesie ze sobą: twoje słabości, twoje przeżycia, problemy, twój charakter, historię, którą ciągniesz za sobą, i cały ten wewnętrzny chaos. Ale chcę być częścią twojego dzisiaj i twojego jutro. Pozwolisz mi?”.

Miłość jest uczuciem pochłaniającym, w którym spalamy się wspólnie z ukochaną osobą. Może i opis nie zdradza nam zbyt wiele, a objętość może wskazywać, że autorka nie ma nam zbyt wiele do przekazania, jednak moi drodzy, wysnuwając takie założenia można bardzo łatwo się pomylić.

„Świetnie się bawię w twoich snach” przedstawia historię dwójki zakochanych istnień, Julii i Krystiana. Chociaż bohaterowie nie są ze sobą związani, próbują ze wszystkich sił ułożyć sobie swoją przyszłość z kimś zupełnie innym, myśli i serce wracają do przeszłości. Jak do tego wszystkiego doszło? Czy Julia i Krystian naprawdę nie potrafią być razem?

„[…] – Dlaczego tyle pijesz maleńka?

- Żeby zapomnieć. – Wyrywa mi się. Mam zamknięte oczy.

- Lepiej byłoby pić dla przyjemności. I to nie wiele.

- Dla przyjemności piję kakao. […]”.

Julia bardzo ciężko przeżyła rozstanie z człowiekiem, który jest miłością jej życia. Nie tylko chodzi przygnębiona i smutna, rzuciła się w wir zagłuszających cierpienie imprez, gdzie zapija wszystkie smutki. To właśnie w jednym z klubów poznaje starszego od siebie Rafała, mężczyznę, którego nie bawią romanse, potajemne schadzki, pragnie od życia czegoś więcej. Kochanej kobiety, stabilizacji oraz przyszłości, którą do niedawna Julia miała z Krystianem. Drgnienia serca i motylki w brzuchu sprawiają, że dziewczyna czuje coś innego poza cierpieniem, czy to wystarczy, aby zagłuszyć coś tak silnego, jak uczucie do Krystiana? Pozornie wszystko zaczyna się dobrze układać, wtedy na jej drodze pojawia się Krystian, czy prawdziwa miłość zwycięży? Czy Julia postawi wszystko na jedną kartę? Czy warto pakować się w ten związek, kiedy poprzednio zakończył się fiaskiem?

„Wodziła mnie na pokuszenie. Latem nagim ramieniem, opalonym na cynamonowo, jesienią delikatnym spojrzeniem, wiosną w deszczu i strugach płynących asfaltem, zimą w łóżku...”.

„Świetnie się bawię w twoich snach” jest świetnie napisaną powieścią, bardzo udanym debiutem, w którym autorka nie boi się pokazać tego, że wiodący bohaterowie nie są krystaliczni. Izabela Skrzypiec-Dagnan kolejnymi wydarzeniami otwiera przed czytelnikiem dusze wykreowanych bohaterów. Sprawia, że są niczym otwarta księga, dzięki czemu zaczynamy rozumieć, że człowiek bardzo często sam ucieka od miłości, po prostu się jej bojąc. Strach posiada wielkie oczy, bardzo często z naszymi myślami, różnie wykreowanymi scenariuszami zmusza nas do odwrotu. Za dużo myślimy, za mało odczuwamy. Życie nie zawsze jest łatwe, przyjemne, niejednokrotnie nas zaskakuje, kiedy nam się wydaje, że nie spotka nas nic dobrego.

Julia i Krystian są bardzo zagubionymi postaciami, muszą sobie uświadomić, że miłość wymaga pracy i poświęceń, bez wysiłku i rozmów, nic z tego nie będzie. Przez upór i dumę można o wiele więcej stracić niż zyskać. Autorka pokazuje nam miłość z nico innej strony, bardziej realistycznej, taką, którą mamy na wyciągnięcie ręki.

Autorka ma dość specyficzny styl wypowiedzi, zdania, które buduje nie są zbyt rozbudowane, widać, że jest to konkretna kobieta, która nie lubi owijać w bawełnę.

„Świetnie się bawię w twoich snach” jest powieścią romantyczną, bardzo życiową i przede wszystkim wartą bliższego poznania. Bardzo polecam.