Światło nadziei cz.1

Fabuła całej serii jest tak magiczna, że weszła mi natychmiastowo pod skórę i czytałam ją w większości po nocach, przez co przez pewien okres chodziłam permanentnie niewyspana 🤪 Warto było! Sen jest przereklamowany, aczkolwiek konieczny do prawidłowego funkcjonowania. Ale do rzeczy - dziś o pierwszym tomie kolejnej części serii „Światło nadziei” tom 1. Zapraszam do zapoznania się z moja opinią😉

Klaudia Max ponownie zaprasza nas do mrocznego i fascynującego świata, gdzie magia, napięcie i tajemnica splatają się w porywającą opowieść. To co jest w tej części jest genialne i zaskakujące, a nowe wątki pogłębiają złożoność tego uniwersum.

Luiza, córka Widzącej i Mrocznego, staje przed trudnymi wyborami, walcząc nie tylko o własne przetrwanie, ale także o losy świata. Klaudia Max kreśli postać pełną sprzeczności – silną, lecz rozdartą wewnętrznie, która zmaga się z bólem przeszłości i ciężarem swojego dziedzictwa. Akcja przenosi nas na zbocza Etny, gdzie pod okiem potężnej Wiedźmy Luiza odkrywa wizje, przynoszące jej ukojenie. Jednak spokój okazuje się jedynie chwilowy – rzeczywistość szybko przypomina o swoim mrocznym obliczu.

Max w mistrzowski sposób buduje napięcie. Krwawy cykl morderstw, tajemnice związane z odnalezionym ciałem Wilkołaka oraz narastające zagrożenie sprawiają, że od książki trudno się oderwać. Klaudia Max nie tylko dostarcza emocjonującej akcji, ale również porusza istotne pytania o naturę nadziei, miłości i poświęcenia.

Świat przedstawiony w „Świetle nadziei” to znakomite połączenie elementów fantasy i science fiction. Sceny wizji i mistycznych doświadczeń Luiz są pełne piękna i nostalgii, podczas gdy technologiczne oraz społeczne aspekty rzeczywistości wzbogacają narrację o dodatkowy dreszcz emocji. A to stało się z Dawidem jest tak zaskakujące, że nie mogę wam nic na ten temat zdradzić. Nie chce zepsuć nikomu przyjemności z czytania.

Jak dla mnie „Światło nadziei” to pozycja obowiązkowa dla fanów ambitnej fantastyki. Klaudia Max ponownie udowadnia, że jej wyobraźnia nie zna granic, a jej bohaterowie na długo zapadają w pamięć tak głęboko, że aż ciężko to opisać. Epicki świat wizji i emocji, których warto doświadczyć!

Wiecie za co kocham książki? Za emocje, które mi dają, za emocje których w życiu nie doświadczam i często nawet nie chciałabym doświadczyć. Mistrzynią wywoływania bardzo silnych doznań nerwowych jest Klaudia Max i jej seria “Czerń rubinu”. “Światło nadziei #1” to kolejna książka Klaudii, którą obejmuje patronatem. Nie wiem czemu sobie to robię 😅 może jestem masochistą, która lubi cierpieć i płakać?

Luiza straciła naprawdę wiele: wiarę w ludzi, miłość swojego życia i godność. Po utracie tego ostatniego nie potrafi się pozbierać, zaszywa się więc u zaprzyjaźnionej czarownicy Ines, by w spokoju wulkanu, w słonecznych Włoszech zaznać choć odrobiny spokoju i bezpieczeństwa. Rzeczy, których dowiaduje się od wiedźmy, po raz kolejny wstrząsają jej życiem. Życie jest tak trudne, ale musi przetrwać, musi żyć by ciągnąć dzieło Dawida, by praca i poświęcenie dowódcy nie poszło na marne.

Ten tom skupia się nie tylko na Luzie, tym razem spojrzymy na związek Dot i Drwala oczami kogoś innego. Odkryjemy jak mocne jest ich uczucie i że nawet na dnie piekieł, nawet w wymiarze demonów miłość jest największą potęgą.

Max zrobiła to po raz kolejny, po raz kolejny połamała bohaterkę, połamała moje serce a w dodatku zniszczyła moje wyobrażenie o NIM. Nie no dobra ja mam wciąż nadzieję i dopóki świeci tytułowe Światło dotąd tą nadzieję będę mieć.

Wciągająca opowieść, w której emocje leją się strumieniami, a uczucia deptane są wielkimi buciorami. Uwielbiam styl Max i jej książki polecam i biorę w ciemno, ta dziewczyna nigdy nie zawodzi i daje nam, czytelnikom wszystko czego szukamy w dobrych książkach. Szczerze mówiąc nie do końca umiem określić jaki gatunek ma ta seria bo jest to zarówno dramat, fantastyka, romans jak i sensacja. Takie prawdziwe kombo, które nie pozwala czytelnikom odłożyć powieści choćby na chwilę.

Luiza znalazła schronienie u wiedźmy i stara się zapanować nad sobą i swoimi wizjami. Niestety woja zbliża się nieubłaganie. Nasza bohaterka wraca do Polski a jej przyjaciel...

ha ha nic wam nie powiem musieć to przeczytać koniecznie.

Klaudia Maks to autorka która lubi grać na emocjach. Uwielbia zgnieść serce czytelnika i położyć je sobie na tacy. Tak właśnie postępuje przez całą serię Czerń Rubinu. Ale wiecie co ? Kocham to, uwielbiam ten styl pisania to jak w jaki sposób wydobywa emocje i uczucia z czeluści najgłębszych twardzieli. To jak kieruje czytnikiem aby szedł w stronę jeszcze większej emocjonalnej przepaści.

W tym tomie mamy bardzo dużo wspomnień zarówno Luizy jak i Dawida. Są tu dwie perspektywy i dwie linie czasowe. Nudy nie ma co to to nie. Możemy sobie troszkę przypomnieć wydarzenia z poprzednich tomów. Akcja jednak cały czas idzie do przodu, przez co nie ma wrażenia że nic się nie dzieje. Klaudia doskonale kreuje bohaterów, są to fanatyczne postacie które albo się kocha albo nienawidzi albo jedno i drugie.

Bardzo zżyłam się ze wszystkim ale najbardziej z Luizą. Jest dla mnie jak siostra dlatego razem z nią przeżywam wszystkie bolesne sytuację i rozterki.

Oczywiście autorka na koniec musiała roztrzaskać moje serce. To już jest jej tradycja ale i tak Cię kocham @mklaudiamax

Klaudia w końcu uraczyła mnie dalszą częścią przygód Dot, bo po zakończeniu poprzedniego tomu miałam chęć jej coś zrobić. Czy tym razem jest lepiej? Cóż, przeczytajcie do końca, a się przekonacie.

W tej części mamy wiele retrospekcji odnoście Luizy i Dawida. Razem z bohaterką przeżywamy wszystko ponownie. Dla mnie to super pomysł, bo mogłam sobie przypomnieć początki znajomości naszych zakochanych.

Wszyscy twierdzą, że nie można rozpamiętywać przeszłości cały czas, lecz moim zdaniem to było potrzebne Luizie. Po traumatycznym wydarzeniu przyda jej się trochę miłych chwil nawet we śnie.

W międzyczasie dzieje się coś, co zmusza ją do powrotu do Ośrodka. Znaleziony martwy wilkołak jest tylko początkiem tego, z czym muszą się zmierzyć Wojownicy.

Dodatkowo Wiktor, ojciec Luizy coś przed nią ukrywa. Nie on jeden, bo dziwne zachowanie zauważa się u kilku osób. Co takiego skrywają?

Ciekawość nie pozwoliła mi odłożyć książki, choć na chwilę. Miałam nadzieję, że dowiem się czegoś konkretnego.

Autorka postanowiła mi jednak zagrać na nosie i zakończyć w takim momencie, że do tej pory nie wiem co powiedzieć. A właściwie jedno mi przychodzi na myśl: A nie mówiłam!!

Lubię świat, jaki wykreowała Klaudia i z chęcią bym go nie opuszczała. Pochłania mnie na całego. Tam kryje się tyle tajemnic do okrycia, że nie sposób się nudzić przynajmniej w moim przypadku.

Polecam zagłębić się w umysł Luizy, gdyż to dosyć ciekawa i złożona postać. Chwilowo zagubiona, lecz spokojnie jestem pewna, że pokażę jeszcze, na co ją stać.