Strzygoń. Henryk Zamroz. Tom 1

Znakomicie uknuta intryga, osnuta cienką warstewką mroku i podsycana lokalnym folklorem. Autor zbudował fabułę w taki sposób, że napięcie towarzyszy czytelnikowi już od pierwszych stron. Tajemniczy i dość mocny prolog stanowi idealny wstęp do dalszej akcji. Nie brakuje kąśliwych oraz zabawnych dialogów. Bohaterowie są różnorodni, a zamknięcie na niewielkiej przestrzeni sprawi, że zetrą się ich temperamenty.

Tytuł najnowszej powieści Artura Żurka od razu skojarzył mi się z dawnymi słowiańskimi wierzeniami, duchami, wampirami i utopcami. Jednym słowem mówiąc nazwa pensjonatu, wydała mi się, żeby nie rzec dziwna. Strzygoń według wierzeń to tajemnicza postać, wywodząca się z polskiego folkloru – budzi ciekawość swoją ambiwalentnością. Znany głównie jako straszący zza grobu mężczyzna o dwóch duszach, bywa jednocześnie uznawany za opiekuńczego i kochającego (choć martwego) męża i ojca... Najpopularniejszy z polskich upiorów jest przeciwieństwem zadomowionych w popkulturze bladych wampirów-arystokratów. Strzygoń to amator kiełbasy i wódki, pracowity gospodarz i jurny małżonek płodzący dzieci nawet po własnym zgonie. Być może te podania ludowe natchnęły autora do stworzenia tej nieprawdopodobnej historii rodem z podań ludowych na pograniczu dreszczowca i powieści grozy, powierzając główne role współczesnym bohaterom.

Niesamowite wrażenie robi miejsce akcji, którym jest tajemniczy pensjonat Strzygoń, ukryty pomiędzy borem a bagnami na odludziu wschodnich rubieży kraju. W tej ciasnej i klaustrofobicznej przestrzeni autor uwięził swoich bohaterów, a wraz z nimi czytelnika. Uczucie odcięcia od realnego świata dodatkowo wzmacnia gwałtowna nawałnica, na skutek której drogi stają się nieprzejezdne, jest problem z elektrycznością i zasięgiem sieci komórkowych. Gdy pojawi się trup, wszyscy stają się podejrzani, bo poczucie osaczenia i izolacji powoduje, że zaczynają się wzajemnie podejrzewać i oskarżać. W zaistniałych okolicznościach winne morderstwa może być tylko jedno z nich. Zaczynają postępować irracjonalnie i wbrew jakimkolwiek zasadom. W tym miejscu odległym od świata daje o sobie znać ich zła strona mocy.

Historia Artura Żurka trochę przypomina jedną z tych, jakie kreowała Aghata Christie. Autor podobnie jak królowa kryminału skupił się na ukazaniu ciemnej strony natury ludzkiej. Pokazał, że każdy człowiek jest zdolny do przemocy i okrutnej zbrodni, gdy ku temu zaistnieją szczególne okoliczności. Mroczną atmosferę dodatkowo wzmaga zamknięta przestrzeń i kilkoro podejrzanych. Początek „Strzygonia” natomiast jest w stylu hitchcockowskiego dreszczowca. Najpierw jest trzęsienie ziemi, a potem napięcie już tylko rośnie. Tajemniczy Vindex z premedytacją i wyrachowaniem realizuje swój okrutny plan. Porywa i betonuje żywcem księży, którzy w jego mniemaniu zasługują na śmierć, po jednym za każdy rok cierpień jego siostry. Zagadkowe znikanie księży bardzo niepokoi władze, które nie chcą rozgłosu, lecz nie może być tak, że ich sprawca pozostaje bezkarny, więc zadanie ujęcia Vindexa zostaje powierzone tajemniczemu agentowi Kowalskiemu.

Grupa ludzi, która w tym miejscu spotkała się przypadkowo, postawiona pod ścianą, zaczyna zachowywać się irracjonalnie, nieadekwatnie do sytuacji. Wszystkich ogarnia niewytłumaczalne szaleństwo, okazują się grupą ludzi ogarniętych niezrozumiałą furią i nienawiścią. Trudno zrozumieć ich motywację i rozstrzygnąć, kto kim manipuluje. Czy taki wpływ ma na nich to miejsce, czy też tacy zawsze byli i tylko okoliczności sprawiły, że dała o sobie znać ich prawdziwa natura?

𝑆𝑡𝑟𝑧𝑦𝑔𝑜ń to w zasadzie mix gatunkowy kryminału z thrillerem i elementami horroru. Miałam pewne obawy związane z tym, jak autorowi uda się połączyć bardzo dobry prolog z fabułą rodem z horrorów. Nie preferuję co prawda tego gatunku, to jednak chciałam, żeby fabuła „Strzygonia” podążyła właśnie w tym kierunku, co wytłumaczyłoby te wszystkie nieprawdopodobne zdarzenia i absurdalność sytuacji. W swoim życiu przeczytałam już zbyt dużo książek, żebym mogła uznać, że ta powieść podobała mi się bez żadnych zastrzeżeń. Trudno bowiem było mi się przekonać do grupy ludzi z tajemnicami, miotającymi się niczym ryby w sieci, skaczący sobie do oczu i tuszującymi wspólnie zbrodnie, o które wzajemnie się podejrzewają.

Niemniej „Stzrygoń” to książka, która w konwencji rozrywkowej, doskonale spełniła swoją funkcję, chociaż nie wzbudziła we mnie oczekiwanych emocji i trochę szkoda, bo wszak to thriller. Byłam natomiast bardzo ciekawa, jak autor zamierza powiązać wszystkie wątki i jaki będzie finał tej historii. Na plus tej powieści działa przedstawienie przez Artura Żurka motywu winy i kary oraz bezgranicznej ojcowskiej miłości. Zaprezentowanie relacji, w której lojalność wobec najbliższych jest ponad strachem przed karą za winę, nadrzędnym nakazem chronienia tych, z którymi uczestnicy zdarzeń połączeni są więzami krwi.

Mogłaby być z tego naprawdę niesamowita historia, gdyby autor, zamiast wałkować modne ostatnio tematy, pokusił się o przekonującą analizę psychologiczną postaci. Chociaż to historia chwilami groteskowa, przerysowana, na granicy absurdu i niemożliwego, to jednak urzeka niesamowitą atmosferą naładowaną tajemnicami. Raczy czytelnika nadciągającym mrokiem z bagien i daje poczucie, że może w pobliżu faktycznie czają się jakieś dziwne moce, które jedynie rozumie starowinka Polina, opiekunka Strzygonia.

STRZYGOŃ to trzymający w napięciu thriller w stylu Agathy Christie, który doszczętnie was pochłonie.

To co, skusicie się na nocleg w pensjonacie odciętym od świata z grupą nieznajomych osób i z morderstwem w tle?

Na wstępnie, pozachwycam się nad okładka: mroczna, niepokojąca, świetnie oddająca klimat powieści. No, cudo 🤩. Skradła moje serce 🖤.

Fabuła też rewelacyjnie opowiedziana, owiana tajemnicami, niejednokrotnie budzącą strach i wodząca za nos do ostatniej strony. Podczas lektury, autor nie pozwolił mi nawet przybliżyć się się do wytypowanie sprawcy, bo jeśli już myślałam, że wiem co się stało, kto zabił, następował zwrot akcji i znów wielka niewiadoma. Na plus zasługuje również gęsta atmosfera utrzymująca się do samego końca, oraz poruszony wątek rodzicielstwa, który jeszcze bardziej ubarwił postacie.

„Strzygoń” Artura Żurka to kryminał, który rewelacyjnie łączy w sobie klasyczną powieść detektywistyczną ze współczesną odmianą tego gatunku. Historia toczy się w tytułowym Strzygoniu, pensjonacie położonym na wschodnich terenach Polski, w gęstym lesie, w pobliżu bagien, a w oddaleniu od miasteczka. Tam, przez nawałnicę, zostaje uwięziona siódemka postaci. Jedna pada martwa. Kto zabił? Ogromnym plusem tej historii jest klimat, jaki autor zdołała wykreować – atmosfera naładowana jest tajemnicami, a mrok nadciągający z bagien i poczucie, że może w pobliżu czają się jakieś dziwne moce, które rozumie starowinka Polina opiekująca się pensjonatem sprawiają, że nieustannie czuć zimny oddech grozy na plecach. A jednak to przecież kryminał, więc musi być logicznie, prawda? Intryga kryminalna zbudowana jest bardzo zgrabnie, przez większą część powieści tempo akcji jest umiarkowane, trochę zmienia się pod sam koniec, co jednak jest konieczne do dobrego pozamykania wszystkich wątków. „Strzygoń” to naprawdę zaskakująca i pomysłowa powieść kryminalna, która wprowadza klasykę gatunku we współczesny wiek. Polecam wszystkim, którzy nie potrzebują szybkiej akcji, by docenić klimatyczny kryminał!

W gęstym borze, otoczony zapachem drzew i bagien, stoi pensjonat "Strzygoń" - bynajmniej nie od nazwiska właściciela, ale od nazwy wampira swoją nazwę dumnie noszący. Tutaj powinni "zasypiać i budzić się ludzie szczęśliwi". A tymczasem... Coś z nim, jak i z ludźmi tutaj jest zdecydowanie nie tak. Pensjonat jak z horroru, a ludzie jak z "Psychozy". Żyją, poruszają się, konsumują miejscowe specjały, konwersują- ale w iście "szamańsko- bagiennym nastroju". Czy to może towarzystwo czarnych olch - "krewnych diabła" tak działa? Czy jednak duchów, strzyg i utopców, które żyją w świadomości lokalnej społeczności? "Gusła i przesądy" lubią bagna i wodę. Ale gdyby złe moce miały w "Strzygoniu" zamieszkać, to już dawno by się pochowały ze strachu przed ludźmi. Bo "największym złem są właśnie ludzie- dla siebie i dla innych"...

.

"Strzygoń" to suspens trochę w stylu A. Christie. Miejsce? Odludzie. Bohaterowie? Obcy sobie ludzie- odcięci od świata, skazani na siebie i złowrogie siły natury. A "zło czyha wszędzie dookoła". W konsekwencji niecodziennych wydarzeń nagle trzeba "ładnie pozamiatać". Każdy skrywa tajemnicę, każdy miał możliwości i być może nawet motyw. Jedni tylko obserwują, inni aż nazbyt czytelnie manipulują. Otrzymujemy też nutę grozy. W połączeniu z nawiązaniem do słowiańskich wierzeń buduje to fragmentami specyficzny klimat. W kryminalnej intrydze podejrzenia zmieniają się jak w kalejdoskopie. Niezbędna by była raczej nagła iluminacja, by samodzielnie ją rozwiązać. I fabułę powiązać z mocnym prologiem, który wydaje się być na początku wyrwany z kontekstu. Bez zbędnego "rozmemłania" i "usypiania" (chyba tylko czytelniczej czujności) Autor wciąga nas w fabułę, która raz wydaje się być groteską, a za chwilę szaleńczą paranoją, będącą odpowiedzią bohaterów na igraszki losu i jego determinizm. Trochę czarnego humoru oraz refleksji dotyczących siły rodzicielskiej miłości oraz więzów rodzinnych - i oto mamy thriller niebanalny i nieodkładalny. Polecam.

Lubicie literaturę nawiązującą do dawnych wierzeń … do mitologii słowiańskiej?

Ja bardzo i dlatego z przyjemnością przychodzę do Was z książką „Strzygoń”.

Artur Żurek zabiera nas na wschodnie rubieże Polski, do pensjonatu otoczonego bagnami. Pięcioro mieszkańców pensjonatu Strzygoń łączą wydarzenia, o których chcieliby zapomnieć. Każdy z nich ma tajemnice, każdy chciałby uniknąć niewygodnych pytań, każdy pragnie pozostać w cieniu. Zakątek miał zapewnić im choć chwilową ucieczkę od przeszłości, od niebezpiecznych ludzi, od niewygodnych pytań... od popełnionych błędów. Natura postanowiła ich w pełni odciąć od świata… uwięzieni wśród bagien, muszą zmierzyć się ze złem, ze zbrodnią oraz z własnymi demonami. „Brak snu w połączeniu z wielkim napięciem psychicznym utrzymującym się już trzeci dzień stanowił mieszankę wybuchową. Każdego mogła ona zamienić w potwora bądź bohatera. Czy ktokolwiek z nich był jeszcze sobą? Jeżeli nie sobą, to kim?”

Odkrycie zwłok młodej dziewczyny w pensjonacie nie tylko doszczętnie burzy kruchy i pozorny spokój, ale również wymusza podjęcie działania. Działania dalekiego od etycznego, dalekiego od ludzkiego. Refleksja przychodzi po fakcie… pojawia się „świadomość, że ten nocny pochówek to dla wszystkich przekroczenie granicy. Już nie wrócą do tego, co było wcześniej.”

Gorąco polecam lekturę książki „Strzygoń”, bo dostarcza ona emocji, od pierwszych stron rozbudza ciekawość i dodatkowo stawia pytanie o ludzkie postawy w ekstremalnych sytuacjach. Refleksja dotycząca kondycji człowieczeństwa jest smutna… „gdyby na świecie były strzygonie, wampiry, utopce, strzygi i inne złe moce, to już dawno pochowałyby się ze strachu przed ludźmi. Największym złem byli ludzie. Samo dla siebie i dla innych”. Ta historia zostawia czytelnika z materiałem do przemyślenie, a to bardzo cenię w literaturze.

Prócz próby rozwiązania zagadki zbrodni, dostajemy pięć życiowych historii, pięciu (doświadczonych przez życie) bohaterów, których przeszłość na równi intryguje. Relacje między nimi są przedstawione niesamowicie realistycznie… relacja partnerska, między rodzeństwem, ojcowska… i ta ze stworzeniami pozaziemskimi… bo zło może mieć imię. Uwielbiam odniesienia do mitologii, a do słowiańskiej mam wyjątkową słabość. Dlatego tym bardziej zachęcam do lektury.

Świetna. Klimat jest. Groza jest. Nic tylko czytać ;) dla mnie genialna :)

Po całkiem smacznej porcji literek w "Powrotnym z Wrocławia", nadszedł czas na kolejną powieść młodego autora kryminałów. Tym razem jednak śledztwo nie jest śledztwem, bohaterowie mają świra, a we wszystko to wmieszano strzygonia, a przecież wiadomo, że one nie istnieją. Totalny chaos, wydawać by się mogło... ale diabeł tkwi w szczegółach, a tych nie brakuje.

W lasach wschodniej Polski, mieści się niewielki pensjonat o zatrważającej nazwie "Strzygoń". Jego goście to autor poczytnych kryminałów, wysportowane młode małżeństwo, dwuosobowa ekipa zarządzająca w postaci majstra i gospodyni oraz kilkoro przejezdnych. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że w całej Polsce znikają księża, a wszystko to wbrew pozorom stanowi sieć naczyń połączonych.

Początkowo wydawało się, że autor skręci w stronę dość sztampowej opowieści i pójdzie tropem szalonego zabójcy księży. Ale Artur Żurek miał inny pomysł i wywrócił fabułę do góry nogami, umiejscawiając ją w niewielkim pensjonacie. Tam też zamontował kilkoro nieznajomych, którzy są zmuszeni wspólnie przebywać pod jednym dachem i to w czasie nawałnicy stulecia.

Ach, jakżeż to sobie autor pysznie wymyślił! Połączył polskość z angielskim sznytem, zaczerpnął z klasyki literatury kryminalnej i niczym Hercules Poirot rozpoczął śledztwo, którego tak naprawdę nie było.

To wspaniała, cudownie poplątana historia, która momentami jest tak psychodeliczna i szalona, że trudno połapać się w "dobrych" i "złych" bohaterach, bowiem nikt tu nie jest winny, a jednocześnie wszyscy są. I ten chaos, pomieszanie wątków i odkładanie winy na boczny tor, towarzyszy bohaterom do samego końca.

Bardzo mnie się ta dziwność podobała. Opowieść była mroczna, czasem przerażająca, a kiedy indziej swojska niczym bimberek z jałowcową. Polecam uwadze!

Ogólnie pragnę zauważyć, że autor wstrzelił się w mój tok rozumowania. Nie trudno więc zgadnąć, że bardzo, ale to bardzo mi się podobało! Mogłabym wyróżnić conajmniej kilka rzeczy. Spodobał mi się już sam początek. Ogólnie pomyślałam, że trudno będzie mu utrzymać taki poziom w całości, ale się myliłam. Bohaterowie byli tak skomplikowani i pełni sprzeczności jak tylko mogli być. Te poplątane wątki, nutka czegoś paranormalnego i szeptucha. Duszna atmosfera, mgliste powietrze, ulewa i bagna oraz bory tylko spotęgują odczucia czytelnika. Ja bałam się czytać tę książkę! Bałam się do niej wracać, a jednoczenie byłam tak zafiksowana na punkcie tej historii, że siadałam do niej w każdej wolnej chwili. No kurczę, czułam się jakby autor napisał ten kryminał dla mnie, a te elementy thrillera oraz sensacji tylko mnie w tym utwierdziły! 8.5 ⭐.

Nie chce wiele zdradzić jeśli chodzi o fabułę, bo to musicie sami przeżyć. Odludzie, bory i bagna, wschód Polski i pensjonat, który zamieszkuje starsze małżeństwo, letnicy z Krakowa, oraz pisarz, który planuje dokończyć swe dzieło. Gdy rozpoczyna się wielka ulewa, mieszkańcy pensjonatu zostają uwięzieni w budynku. Sytuacja szybko się komplikuje, atmosfera coraz bardziej staje się napięta. Gdy ktoś umiera, nietrudno zgarnąć, że musiał zabić ktoś z mieszkańców. Rozpoczyna się śledztwo.

„(…) hipokryci są wszędzie, nie tylko na bagnach”.

Polski „daleki” wschód.

Nieczynny pensjonat w miejscu zapomnianym przez Boga, ale nie przez ludzi, otoczony bagnami i borem - Strzygoń.

To ekscentryczne miejsce wybrał sobie za azyl pewien lekko zapomniany i od dawna niedoceniany pisarz, Henryk Zamroz, by – jak brzmiała wersja oficjalna – w spokoju dokończyć pisanie swojej najnowszej powieści.

Pewnego dnia harmonię życia pisarza burzy przyjazd do pensjonatu nowych letników - małżeństwa z Krakowa, które zapragnęło spędzić kilka dni w otoczeniu dzikiej przyrody. A jakby tego było mało, wkrótce okolicę nawiedza nieprzeciętna nawałnica – ekstremalne urwanie chmury z deszczem, wiatrem i piorunami, które odcina od świata pensjonat Strzygoń i jego mieszkańców. Od tej chwili stają się oni skazani wyłącznie na swoje towarzystwo. Sprawa komplikuje się nie na żarty, gdy jeden z mieszkańców pensjonatu zostaje zamordowany.. a pozostali zaczynają sobie uświadamiać, że mordercą jest ktoś z nich..

„Strzygoń” to niezwykle klimatyczna powieść kryminalna wprowadzająca czytelnika w „szamańsko-bagienny nastrój”.

Ile prawdy jest w opowieściach o bagnach, wampirach, duchach, utopcach, strzygach i innych złych mocach?

Co można włożyć między bajki, a czego lub kogo trzeba się naprawdę bać?

„Strzygoń” to opowieść o tym, że każdy ma tajemnice przeszłości i sekrety teraźniejszości. O zemście, która daje ukojenie. O życiu na smyczy swoich ograniczeń. O sytuacjach, które wymuszają decyzje ważące o ludzkim życiu. I o tym, że zło ma ręce i nogi – jest człowiekiem.

Polecam.

"Strzygoń", to przykład thrillerów, jakie lubię - przepełniony tajemnicami, nieodkladalny. W tym przypadku dochodzą jeszcze nawiązania do ludowych opowieści, dzięki którym dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy. Lubię w książkach motyw, kiedy to mamy ciało, a winni odcięci od świata zastanawiają się, kto to zrobił. Tutaj poprowadzony został jeszcze inaczej, bo każdy z gości wolałby, żeby policja nie została powiadomiona. Wszystko to prowadzi do dużo większych konsekwencji i jeszcze większych odkryć. Wciągająca i klimatyczna powieść.

Wschodnie tereny naszego pięknego kraju to doskonała lokalizacja na umiejscowienie pensjonatu. Tak też zrobił Artur Żurek i wykreował pensjonat „Strzygoń” i umieścił go w Przybagnie, jak sama nazwa sugeruje – pensjonat został otoczony bagnami, ciemnymi lasami i daleko szukać tam cywilizacji. Dodajmy jeszcze do tego bohaterów z przeszłością oraz niespodzianki przygotowane przez pogodę i cała fabuła wciągnie czytelnika jak bagno! Jeśli więc nie boicie się spotkania z tajemnicą i niestraszne Wam zwłoki – szykujcie się na pobyt w Strzygoniu!