Stroiciel

Macie takie książki, przy których czytaniu błądzicie, balansujecie między nierzeczywistym a jednoznacznym ale w ogólnym rozrachunku jesteście książką zachwyceni? To ja mam tak z tą.

Choć w tej książce jest wiele nieoczywistego, oczywistą rzeczą jest tu bez wątpienia muzyka. Wszystko jest melodią. Zdumiewające jak można pięknie napisać powieść, biorąc za głównego bohatera fortepian. Aby nastroić wyjątkowy egzemplarz Erarda, Stroiciel wyrusza do Birmy ale to nie będą tylko przebyte kilometry, to podróż życia, podróż w głąb siebie.

Uboga w dialogi, charakterystycznie pisana, niemal pozbawiona akcji. Z elektryzującą przepiękną sceną miłosną, choć właściwie pozbawioną cielesności sensu stricte. Pisana klimatycznym, baśniowym wręcz językiem.

Wrażenia po przeczytaniu tej książki są dla mnie trudne do przelania na papier, jestem zachwycona choć ten zachwyt trudno ubrać w słowa, trudno opisać emocje. Ale czyż właśnie tych największych emocji najlepiej nie starać się nazywać?  Są w nas, takie nieokreślone, choć zapamiętane na długi czas. Dlatego dziś tylko i aż tyle. Dla takich lektur warto szukać, warto nie bać się sięgać po nieznane. 

Birma, a obecnie Mjanma, to kraj graniczący między innymi z Chinami, Indiami i Laosem. Dla większości Europejczyków to nieznany egzotyczny teren na drugim końcu świata. Daniel Mason wyciąga do czytelnika rękę i zaprasza na podróż w czasie i przestrzeni, do XIX w., kiedy ten kraj pozostawał pod panowaniem "cywilizowanych" (?) Brytyjczyków.

Główny bohater, spokojny i szlachetny Edgar Drake, znany stroiciel fortepianów, dostaje propozycję od wojska, w zasadzie nie do odrzucenia - ma nastroić fortepian Érarda, który zażyczył sobie posiadać w środku dżungli major Anthony J. Carroll, postać wręcz owiana legendą. Każdy o nim słyszał, tudzież o jego dziwactwach, ale trzeba przyznać, że z "dzikusami" potrafi dobrze się dogadać. Edgar porzuca więc stateczne życie z ukochaną w Londynie i wyrusza w nieznane.

Autor decyduje się na ciekawe zabiegi, które na pewno zapamiętam. Np. czasem podczas dialogu rezygnuje z oddzielania wypowiedzi myślnikami, zamiast tego pisane są ciągłym tekstem. Możemy się tylko domyślać, kto wypowiada dane słowa, rozmowę czyta się w ten sposób szybciej i ma się wrażenie, że to bardziej relacjonowanie z pamięci albo próba odzwierciedlenia gwarnej sytuacji. Także ciekawe były sceny, w których czas jakby się zatrzymywał - czytelnik przygląda się wtedy jednemu elementowi i analizuje go na wielu płaszczyznach.

To powieść spokojna, wymagająca od czytelnika uwagi i poświęcenia wielu godzin, bo (przynajmniej ja tak miałam) trzeba ją sobie dawkować, żeby docenić kunszt. Czuję, że ta powieść była ważna i potrzebna, ale jednak dla mnie trudna i trochę męcząca. Cenna będzie znajomość innych dzieł literatury, do których autor się odnosi, choćby "Jądra Ciemności" Josepha Conrada, które przywołane jest w opisie z okładki. Na pewno taki świadomy czytelnik odczyta dużo powiązań zarówno w treści, jak i w formie powieści. Jeśli ktoś orientuje się w sytuacji historyczno-geograficznej tamtego okresu albo po prostu pasjonuje go ten region świata, tym większą gratką będzie dla niego lektura.

Pierwsze co skojarzyło mi się czytając tę książkę, to że Edgar Drake - Stroiciel - w pewnym sensie przypomina mi Bronisława Malinowskiego - polskiego antropologa, podróżnika, który badał tubylcze ludy. Co prawda Edgar został wysłany do Azji, a Malinowski badał Wyspy Trobrianda, ale w trakcie czytania nie mogłam pozbyć się wrażenia podobieństwa.

Edgar Drake to znany stroiciel fortepianów w Londynie. Szczególnie specjalizuje i interesuje się fortepianami marki Erard. Takie też otrzymuje zlecenie od Ministerstwa Wojny. Major Caroll, który odbywa służbę na Dalekim Wschodzie potrzebuje stroiciela właśnie do modelu Erarda. Major zażyczył sobie najpierw aby sprowadzono mu ten fortepian, a później poinformował Ministerstwo, że poprzez klimat w Birmie potrzebuje pomocy stroiciela, aby fortepian był w pełni sprawności.

Tym sposobem Edgar wyrusza w daleką podróż aby w Birmie móc zająć się strojeniem sławnego fortepianu. Podróż ta połączona będzie z rozłąką z ukochaną żoną. Edgar na początku boi się reakcji żony, jednak ta przyjmuje to ze spokojem, a nawet zachęca męża do wyjazdu i sugeruje, że to zaszczyt pracować dla Ministerstwa Wojny.

Już w drodze na statku Edgar poznaje ciekawych ludzi, poznaje ich historie, czyta opracowania majora o Birmańskich ludach i nie może się doczekać spotkania ze sławnym majorem, który już po opracowaniach widać, jak bardzo odstaje od wojskowych pracujących w Ministerstwie Wojny.

Gdy Edgar przybywa na miejsce uroki kraju i ludności od razu go urzekają. Widzi czarne kobiety, które mają pomalowane twarze na biało, w koła, w paski, we wzory - dowiaduje się, że to tak jak białe kobiety używają pudru, tak te czarne upiększają swoje twarze. Poznaje wierzenia tamtejszego ludu i ich zwyczaje.

Jak potoczy się dalej pobyt Edgara? Czy będzie chciał po takich przeżyciach wrócić znowu do domu, do żony?

Powieść „Stroiciel” okrzyknięta została światowym bestsellerem. Historia ta nigdzie się nie spieszy, nie pędzi. Akcja dzieje się powoli, a zarazem wydarzenia toczą się dalej, nasz bohater ciągle przeżywa coś nowego, płynie w tej podróży. A czytelnik płynie wraz z nim. Spokojnie przemierza podróż razem z Edgarem.

Jeśli nie szukacie porywającego kryminału, stresującego i trzymającego w napięciu thrillera - to właśnie „Stroiciel” jest wyborem, którego poszukiwaliście. Pochłonie ON Was w swej delikatnej i spokojnej akcji. Bądźcie odkrywcami, antropologami ale i wielbicielami fortepianów!

Polecamy: Dobre Recenzje

aniel Mason wprowadza nas w sytuacje polityczną panującą w Birmie w latach 1880 – 1886 ukazując problemy, które tam zaistniały w owym czasie. Za sprawą głównego bohatera poznajemy historie fortepianu Erarda oraz na czym polega praca stroiciela. To czasy, gdzie ludzie umierali na choroby, które teraz są w pełni wyleczalne. Sam autor prowadził badania nad malarią na granicy tajlandzko - birmańskiej i wiele z jego doświadczeń zawarte zostały w tej książce.

Opowieść uwrażliwia na piękno otaczającego świata oraz przekazuje wiedzę o odległych krajach i ludziach tam zamieszkujących. Zabiera nas w niesamowitą podróż, a za sprawą pióra autora mamy wrażenie, że w niej uczestniczymy. Obrazowe opisy przekazują najdrobniejsze detale, pozwalając, by nasza wyobraźnia miała wiele do zrobienia. Zachwycamy się magicznym teatrem ulicznym, delektujemy faszerowanymi liśćmi bananowca wśród szumu spadającej wody, odbijającej się od błyszczących skał i śpiewu kolorowych ptaków. Znajdziemy ogromną ilość opisów przyrody, kraju, trochę historii o malowniczych zakątkach, które dla jednych będą zachwycające, a dla innych trochę nużące.

Historia jest wyrazem szacunku do odmiennej kultury, z miłością do muzyki w tle oraz zachwytem nad pięknem przyrody. Wolno, delikatnie utkane zdania z barwnymi opisami ukazują czytelnikowi walory tego dalekiego zakątku, wprowadzając refleksję, podziw i nostalgię. Nie ma tu szybkiej akcji, lecz spokojnie płynąca opowieść, a sceneria urzeka na każdym kroku, byśmy mogli poczuć klimat tamtych lat oraz trudy życia z dala od cywilizacji.

Daniel Mason Stroiciel, to płynąca powoli, taka jak lubię, cudownie senna i pełna tajemnic opowieść umiejscowiona w XIX wiecznej, będącej kolonią angielską Birmie. Dzieje się w niej niby niewiele. Jednak jednocześnie snuta przez autora historia jest tak hipnotyzująca, że nie sposób jest się od niej oderwać. W dodatku fascynuje opowieścią, w której główni bohaterowie chociaż istotni, zostają odsunięci na plan dalszy. Tutaj główną rolę odgrywa egzotyczna przyroda i drugoplanowy bohater - fortepian marki Érard, o którym jest mowa już na samym początku opowieści. Jednak na jego fizyczne pojawienie się musimy dość długo poczekać, ale kiedy już się w końcu pojawi, będzie do samego końca w niezwykły sposób przyciągał swoją magią. Stworzy wokół siebie osnutą tajemnicą aurę, którą trudno opisać, a jeszcze trudniej objąć rozumem. Tak właśnie czuję się w przypadku Stroiciela.

Edgar Drake londyński stroiciel fortepianów na prośbę przebywającego już od kilkunastu lat w Birmie majora Carolla, zostaje wysłany przez angielską armię gdzieś w głąb leśnej birmańskiej głuszy, żeby nastroić, a co za tym idzie przywrócić do życia, wysłany tam wcześniej, wykonany w 1840 roku fortepian marki Érard. Ta wielomiesięczna wyprawa stanie się dla stroiciela pełną przygód podróżą życia. Ludzie, przyroda, orientalny klimat, a także zetknięcie się z obcym, choć pięknym i nowym miejscem czynią opowieść niezwykle klimatyczną, wciągając do swojego pełnego tajemnic świata dzielonego przez mieszkańców Birmy, tubylców, a także wszechobecnych kolonizatorów.

Szeroka gama dźwięków i obrazów, rozbrzmiewająca muzyka, egzotyczna przyroda czynią opowieść fascynującą. Zaproszona do tego niesamowitego świata, nie miałam ochoty go opuścić. "Myślał o érardzie. Na pewno stroił wspanialsze fortepiany, nigdy jednak nie widział czegoś takiego jak obraz Saluin ujętej w ramę okna i odbitej w podniesionym wieku instrumentu. Był ciekaw, czy Carroll zaaranżował to, czy może nawet zaprojektował w ten sposób pokój muzyczny."

To magiczne miejsce, które kusi i przyciąga. Kilkanaście lat temu dało dom majorowi Carrollowi, teraz pokochał je Edgar Drake. Taka możliwość otwiera się również przed czytelnikiem. Tutejsze życie pozostaje jak gdyby w zawieszeniu, toczy się pomiędzy jawą a snem. Nikomu nie spieszy się, aby stąd wracać. Chociaż celem wyjazdu Eduarda był fortepian, okazuje się, że obcowanie z pięknem przyrody nie tylko go oszałamia, ale również daje poczucie spełnienia i nieodpartą chęć zapamiętania wszystkich, nawet najdrobniejszych obrazów i dźwięków. Jestem pod wrażeniem tej przepięknej, nieoczywistej i przepełnionej tajemnicą historii.